Αδελφική Διδασκαλία

Έλληνες, Τραντέλληνες, γρηγορείτε !
Δείτε αδέλφια το άτιμο και ουτιδανό ποιόν και παρελθόν του προπροπροπάπου του Σεβασμιώτατου Άνθιμου.
Η «Αδελφική Διδασκαλία», ήτο ένα έργο του Αδαμάντιου Κοραή που δημοσιεύτηκε ανώνυμα στο Παρίσι το 1798.
Το έργο αυτό αποτελεί απάντηση στην «Πατρική Διδασκαλία» φυλλαδίου που είχε συγγράψει ο προδότης της «Ελληνικής Ελευθερίας» πατριάρχης Ιεροσολύμων Άνθιμος προπροπροπάπους του νυν Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης και προέτρεπε τους Έλληνες να μην παρασύρονται από τάσεις του συρμού, ανταρσίες, εξεγέρσεις και ανταιρέσεις, αλλά να δείχνουν πίστη στον Σουλτάνο.
Με την «Αδελφική Διδασκαλία» ο Κοραής διδάσκει στους Έλληνες την ιδέα της αληθινής ελευθερίας, ενώ παράλληλα στιγματίζει τη στάση των Αυστριακών ενάντια στον Ρήγα και στους συντρόφους του.

ΠΗΓΗ: https://hellenicspace.wordpress.com/

Advertisements

Αδελφική Διδασκαλία

Έλληνες, Τραντέλληνες, γρηγορείτε !
Δείτε αδέλφια το άτιμο και ουτιδανό ποιόν και παρελθόν του προπροπροπάπου του Σεβασμιώτατου Άνθιμου.
Η «Αδελφική Διδασκαλία», ήτο ένα έργο του Αδαμάντιου Κοραή που δημοσιεύτηκε ανώνυμα στο Παρίσι το 1798.
Το έργο αυτό αποτελεί απάντηση στην «Πατρική Διδασκαλία» φυλλαδίου που είχε συγγράψει ο προδότης της «Ελληνικής Ελευθερίας» πατριάρχης Ιεροσολύμων Άνθιμος προπροπροπάπους του νυν Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης και προέτρεπε τους Έλληνες να μην παρασύρονται από τάσεις του συρμού, ανταρσίες, εξεγέρσεις και ανταιρέσεις, αλλά να δείχνουν πίστη στον Σουλτάνο.
Με την «Αδελφική Διδασκαλία» ο Κοραής διδάσκει στους Έλληνες την ιδέα της αληθινής ελευθερίας, ενώ παράλληλα στιγματίζει τη στάση των Αυστριακών ενάντια στον Ρήγα και στους συντρόφους του.

ΠΗΓΗ: https://hellenicspace.wordpress.com/

Joan Solà: Αντίο και ευχαριστώ!

Joan Solà: adéu-siau i gràcies!

No parlo del Mestre Joan Solà perquè era del meu poble (Bell-lloc d’Urgell). No pas per això. Era un home senzill i amb conviccions. De tracte molt afable, fàcil, accessible. Plantejava les coses de manera oberta, des de tots els punts de vista que podia. I sempre receptiu a les aportacions i observacions de l’interlocutor: tant si era un doctor en filologia com si era un pagès. A tots tractava de manera igual. I els escoltava amb atenció. Els seus llibres estan escrits reflexionant en veu alta, i sobretot pensant en el profit del lector (no en el ‘currículum’ de qui escriu, cosa massa freqüent avui dia). Era un filòleg d’alta volada, de gran competència. S’havia format estudiant filologia clàssica. Va saber ser humil i agraït, sobretot al final de la seva vida. Mireu com ell mateix va escriure el seu comiat a Migjorn.cat i a l’Avui.

Adéu-siau i gràcies!

Οι ανθρωπιστικές αξίες και η προβολή του ήθους μέσα από τα Ομηρικά έπη στην εποχή της παγκοσμιοποίησης.

Ο Όμηρος συμβάλλει στην αυτογνωσία μας, αυτός για πρώτη φορά κατόρθωσε να δημιουργήσει λέξεις απλές και περιεκτικές, κατάλληλες για θεωρητικό στοχασμό και φιλοσοφία, όπως είναι: η αλήθεια, η γενναιότητα, η φιλοπατρία, η αιδώς, η δικαιοσύνη, η τιμή και η ελευθερία, έννοιες που δεν δωρίζονται αλλά κερδίζονται σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Όμηρος θεωρήθηκε κατά τον Φιλόδημο[46] δάσκαλος της ηθικής ζωής.
Επίσης, θεωρώ ότι τα ομηρικά έπη μπορούν να δώσουν στο σύγχρονο άνθρωπο της Ε.Ε. και παγκοσμιοποιημένης οικονομίας παιδεία[47], μπορούν να τον κρατήσουν σε εγρήγορση πνεύματος, να τον παρακινήσουν στο «κρίνειν», στην επιδίωξη του μέτρου, στο σεβασμό της περιουσίας του άλλου, στο σεβασμό της γενιάς[48], στην κατανόηση και το σεβασμό των ντόπιων και πανανθρώπινων αξιών. Γιατί ο αναγνώστης των Ομηρικών επών δεν πληροφορείται μόνο, αλλά ευαισθητοποιείται και μπολιάζεται με ατομικές και συλλογικές αξίες που κάποιες είναι διαχρονικές όπως είναι: οι οικογενειακές σχέσεις[49] (συζυγική ομιλία Έκτορος Ανδρομάχης[50], αναγνώριση Οδυσσέα-Πηνελόπης κ.ά.), η πατρική αγάπη (αναφορές Οδυσσέα, Αχιλλέα στους πατέρες τους, η παρουσία του Πρίαμου κ.ά.), η μητρική αγάπη (Θέτις-Αχιλλέας, Πηνελόπη-Τηλέμαχος, Εκάβη-Έκτορας), η αξία του διαλόγου[51], η αποδοχή της ετερότητας (θαυμασμός Αχιλλέα από Πρίαμο, αναγνώριση της αξίας του Έκτορα από Αχαιούς), η προβολή της ειρηνικής ζωής (περιγραφή της ασπίδας του Αχιλλέα, παρουσίαση της «ουτοπικής» κοινωνίας στη χώρα των Φαιάκων) και οι εικαστικές ευαισθησίες ως τέχνη και τεχνική που αποτελούν θέμα μιας άλλης εισήγησης.
   Συνοψίζοντας την προσφορά των Ομηρικών επών στο σύγχρονο άνθρωπο και την κοινωνία δεν μπορώ παρά να αναφερθώ στον P. Bourdieu[52], που κάνει λόγο για το πολιτισμικό κεφάλαιο της οικογένειας, που συνεκβάλλει στη σχολική αγορά και τη ζωή. Αν έτσι έχουν τα πράγματα τότε τόσο η οικογένεια όσο και το σχολείο θα πρέπει να στραφούν στα Ομηρικά έπη ως σχολικό και εξωσχολικό λογοτεχνικό ανάγνωσμα. Επιπρόσθετα η διδασκαλία των ανθρωπιστικών μαθημάτων δεν θα πρέπει να παρουσιάζει το σύγχρονο έλλειμμα στα σχολεία, ιδιαίτερα με την απουσία του Επιτάφιου του Περικλή ως μάθηση για όλους τους μαθητές της γ΄ Λυκείου, που ως αυριανοί πολίτες θα έχουν ανάγκη να επικοινωνήσουν με τη θουκυδίδεια νηφαλιότητα και πολιτική σκέψη.
  Συνεπώς, αν καλλιεργώντας τη φιλαναγνωσία στρέψουμε τους μαθητές στη μελέτη των Ομηρικών επών, όπου θα ανακαλύψουν «παγκόσμιες ανθρώπινες καταστάσεις και συναισθήματα»[53], τότε πέρα από την αισθητική απόλαυση μπορεί να βρουν παραμυθία στη ζωή τους και στα αδιέξοδά τους διαβάζοντας όχι μόνον Όμηρο, αλλά και Θουκυδίδη (Επιτάφιο του Περικλή), Σολωμό, Καβάφη, Ελύτη, Παπαδιαμάντη και άλλους παλιούς και σύγχρονους δημιουργούς.
 

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΥ, Σύμβουλος Παιδαγωγικού Ινστιτούτου

ΠΗΓΗ:   http://www.dide.ach.sch.gr/filologika/keimena/k_met/met1.htm 

Η παιδεραστία στην Καθολική Εκκλησία από τον Borges Anselmo

Janela do  (In)finitoReligião - Opressão ou LibertaçãoDeus no Século XXI e o Futuro do  Cristianismo
Anselmo Μπόρχες, θεολόγος και φιλόσοφος, είναι καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών
του Πανεπιστημίου της Κοΐμπρα.
Συγγραφέας πολλών έργων στον τομέα της εκπαίδευσης, 
κατευθύνει τη συλλογή «Θρησκείες

https://makcelio.files.wordpress.com/2010/04/anselmoborges.jpg?w=176A pedofilia na Igreja Católica, por Anselmo Borges  VIA LATINA

Por achar importante e, para aqueles e aquelas que não tiveram oportunidade de ler, deixo o artigo do Anselmo Borges, publicado no Diário de Notícias 27 de Março
“Na semana passada, fui abordado por vários jornalistas sobre a calamidade dos padres pedófilos. Que achava? A resposta saía espontânea: “Uma vergonha.” Aliás, no sábado, apareceu, finalmente, a Carta do Papa, na qual manifestava isso mesmo: “vergonha”, “remorso”, partilha no “pavor e sensação de traição”.
O pior, no meio deste imenso escândalo, foi a muralha de silêncio, erguida por quem tinha a obrigação primeira de defender as vítimas. Afinal, apenas deslocavam os abusadores, que, noutros lugares, continuavam a tragédia.
Há na Igreja uma pecha: o importante é que se não saiba, para evitar o escândalo. Ela tem, aliás, raízes estruturais: o sistema eclesiástico, clerical e hierárquico, acabou por criar a imagem de que os hierarcas teriam maior proximidade de Deus e do sagrado, de tal modo que ficavam acima de toda a suspeita. Mas, deste modo, aconteceu o pior: esqueceu-se as vítimas – no caso, crianças e adolescentes, remetidos para o silêncio e sem defesa.
Neste sentido, o Papa dirige-se criticamente aos bispos: “Foram cometidos sérios erros no tratamento das acusações”, que minaram “seriamente a vossa credibilidade e eficiência”. Por isso, “só uma acção decidida levada em frente com honestidade e transparência poderá restabelecer o respeito em relação à Igreja”. Mas, aqui, há quem pergunte se não foram ignoradas as responsabilidades do Vaticano nestes erros e silêncios.
É sabido que infelizmente a Igreja Católica não tem o monopólio da pedofilia, que passa por muitas outras instituições: religiosas, civis e militares – há dados que mostram que a maior parte dos casos acontece nos ambientes familiares -, e é decisivo que todos assumam as suas responsabilidades, pois não é bom bater a culpa própria no peito dos outros. Mas é natural que o que se passou no seio da Igreja seja mais chocante, já que se confiava mais nela.
Até há pouco tempo, a Igreja pensou que era a guardiã da moral e queria impor os seus preceitos a todos, servindo-se inclusivamente do braço secular, ao mesmo tempo que se julgava imune à crítica. Recentemente, a opinião pública começou a pronunciar-se também sobre o que se passa na Igreja, pois todos têm o direito de debater o que pertence à humanidade comum. Há quem diga que, no caso, se trata de revanchismo. A Igreja tem dificuldade em lidar com a nova situação, mas, de qualquer modo, tendo sido tão moralista no domínio sexual, tem agora de confrontar-se com este tsunami, que exige uma verdadeira conversão e até refundação, no sentido de voltar ao fundamento, que é o Evangelho.
As vítimas precisam de apoio e de reparação, na medida do possível. Esse apoio não pode ser só financeiro. Note-se que já se gastaram em indemnizações milhares de milhões de euros, sendo certo que os fiéis não pensariam que todo esse dinheiro havia de ter, infelizmente, este destino. Assim, até por isso, a Igreja precisa de reparar os males feitos e de uma nova atenção para que esta situação desgraçada nunca mais se repita, o que implica, por exemplo, uma atenção renovada no recrutamento de novos padres.
Os abusadores precisam igualmente de apoio, também psicológico, e de compreensão. Deve, no entanto, vedar-se-lhes o exercício do ministério e, uma vez que se está ao mesmo tempo em presença de um pecado e de um crime, deverão pedir perdão, reconciliar-se com Deus e colaborar com a Justiça dos Estados.
Não se pode estabelecer uma relação inequívoca de causalidade entre celibato e pedofilia, até porque há também muitos casados, até pais, que abusam sexualmente de menores. Mas também não se poderá desvincular totalmente celibato obrigatório e pedofilia, sobretudo quando, para chegar a padre, se foi educado desde criança ou adolescente num internato, aumentando o risco de uma sexualidade imatura.
Em todo o caso, será necessário pensar na rápida revogação da lei do celibato. Aliás, a Igreja não pode impor como lei o que Jesus entregou à liberdade. Enquanto se mantiver o celibato como lei, a Igreja continuará debaixo do fogo da suspeita.”
Ana de Sousa