Νταβέλη βγάλε τον Άσσο από το μανίκι!

Advertisements

H «κουλτούρα» του μελανοχίτωνα

Ο εργολάβος ,του ψεύδους και της παραπληροφόρησης, σε ένα κείμενο του για τον Παύλο Μπακογιάννη, βρήκε την ευκαιρία να εκπληρώσει ένα ακόμα «συμβόλαιο».

«Πολλές από τις θέσεις που υιοθέτησε αργότερα ο Μητσοτάκης, όπως πχ η υποστήριξη της ελεύθερης ραδιοφωνίας σε μια εποχή που στα δύο μεγάλα κόμματα κυριαρχούσε η «κουλτούρα Χατζάρα», ήταν προϊόν των συμβουλών του Μπακογιάννη», έγραψε.

Και φυσικά ,αυτό είναι ένα ακόμα μαύρο προπαγανδιστικό ψέμα.

Ο κ. Κούλογλου, που «πλάσαρε», την ψευδο-ιστορία,του πράκτορα Ατάκ, για την δήθεν βεβήλωση του δήθεν Κορανίου , με αναγορεύει σε «ηθικό αυτουργό», της πολιτικής συμπεριφοράς, της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, και θέλει, σώνει και καλά, να μου «φορτώσει», τις «αμαρτίες του κόσμου».
Όπως καταλαβαίνουν όλοι, με αυτή τη φράση, προσπαθεί να με «δείξει» ,σαν τον πολιτικό καθοδηγητή του συστήματος.
Λοιπόν, ο Χατζάρας κ.Κούλογλου, ήταν εκείνη την εποχή ένας απλός δημοσιογράφος, που έκανε πολιτικό ρεπορτάζ, και παρουσίαζε (μαζί με άλλους),δελτία ειδήσεων.

Η «κουλτούρα Χατζάρα», ήταν το ανεξάρτητο «δελτιο των 12», το καλοκαίρι το 1985,που κράτησε μόνο 90 μέρες, γιατί έσπευσε να το καταπνίξει, η… «Άνοιξη της Πράγας».
Η «κουλτούρα Χατζάρα», είναι η αλήθεια.
Οι «εργολάβοι της ενημέρωσης», με έβαλαν στη «μαύρη λίστα» για 15 χρόνια, επειδή αποκάλυψα τη σχέση Κοσκωτα-BCCI(A).
Αλήθεια, γιατί δεν μας λέτε ποιοι σας προστατεύουν;

Γιατί διέρρηξε τα ιμάτια του, το freedom house, (της Cia) για την περίπτωση σας;

Σπύρος Χατζάρας
ΥΓ. Γιατί λογοκρίνατε τον σύντομο χαιρετισμό μου στον άγιο Παντελεήμονα; Οι «βαλίτσες» που μοιράζουν, η Σαουδική Αραβία και η Μαφία,σας ενόχλησαν;

Το πολίτευμα της Ελλάδας είναι πρωθυπουργοκεντρικό, που σημαίνει: μοναρχία όχι συνταγματική, αλλά απόλυτη.!!!

Του Χρήστου Γιανναρά

Το Σύνταγμα το αλλάζει ο Πρωθυπουργός κατά την ανεξέλεγκτη βούλησή του, αρκεί να διαθέτει 180 έδρες στη Βουλή – το είδαμε στην πράξη το 1985. Αν δεν μπορεί να επέμβει και στο Σύνταγμα, αξιοποιεί το συνταγματικά κατοχυρωμένο απεριόριστο της πρωθυπουργικής μοναρχίας.

Δε δεσμεύεται από κανέναν όρο εσωκομματικού δημοκρατικού ελέγχου. Χρησιμοποιεί την κοινοβουλευτική πλειοψηφία για να επιβάλει όποια σύνθεση της Κυβέρνησης θέλει – έστω και με κραυγαλέα ανίκανους ή προκλητικά φαύλους υπουργούς. Σπάνια (και για λόγους εντυπώσεων) επιτρέπει στους Βουλευτές του να ψηφίσουν «κατά συνείδησιν» – τους νόμους που τον εξυπηρετούν τους ψηφίζουν οι βουλευτές έστω και «παρά συνείδησιν», σαν ανέγνωμα πιόνια. Ελέγχει τη συγκρότηση των ψηφοδελτίων του κόμματός του, γεγονός που τον καθιστά αδιαμφισβήτητο σατράπη με αυλή κολάκων και λακέδων. Μαγειρεύει και επιβάλλει εκλογικούς νόμους προσαρμοσμένους σε επικαιρικές διευκολύνσεις της επανεκλογής του, αποφασίζει, με ιδιοτελή και μόνο κριτήρια, πότε θα διενεργηθούν εκλογές. Διορίζει τις ηγεσίες της Δικαιοσύνης, των Ενόπλων Δυνάμεων, της Αστυνομίας, όλων των Δημόσιων Οργανισμών, τους Προέδρους και τους Διευθύνοντες Συμβούλους όλων των κρατικών εταιρειών. Ορίζει όλες τις υποψηφιότητες Νομαρχών και Δημάρχων του κόμματός του σε ολόκληρη τη χώρα και, βέβαια, τους Ευρωβουλευτές του. Επιλέγει και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον επιβάλλει με την κοπαδιασμένη κοινοβουλευτική του πλειοψηφία ή τον παζαρεύει, υπό την απειλή εκλογών, εξευτελίζοντας το θεσμό.

Με αυτά τα δεδομένα ο λαός δεν ψηφίζει κόμμα στις εκλογές, ψηφίζει απόλυτο μονάρχη. Σήμερα αυτή η επιλογή δεσμεύεται και από συγκεκριμένες δυναστείες: Οι υποψήφιοι έχουν διαδοχή εξ αίματος από οίκους και πατριές διαλαμψάντων μοναρχών στην προσχηματική και κατ’ επίφασιν «δημοκρατία» μας. Καμιά πολιτική προσωπικότητα, οποιωνδήποτε προσόντων, δεν μπορεί να αντιταχθεί στους κληρονομικώ δικαιώματι ηγέτες των δύο κομματικών σατραπειών που διεκδικούν την πρωθυπουργική μοναρχία.

Η χώρα σήμερα έχει παγιδευτεί σε πολιτικό αδιέξοδο, γιατί οι πολίτες οφείλουν να επιλέξουν απόλυτο μονάρχη ανάμεσα σε δύο άκρως προβληματικούς δελφίνους. Η δέσμευση στη διλημματική επιλογή καθορίζει τους δείκτες υπανάπτυξης της ελλαδικής κοινωνίας: Σύμφωνα με τις προεκλογικές δημοσκοπήσεις, το 62% των ψηφοφόρων είναι έτοιμο να δώσει την ψήφο του και πάλι στις δύο κομματικές σατραπείες, στους άκρως προβληματικούς, αλλά κληρονομικώ δικαιώματι ηγέτες τους. Και από αυτή την πλειοψηφία των ψηφοφόρων το μέγιστο ποσοστό (60%) αιτιολογεί την πρόθεση της ψήφου του επικαλούμενο μόνο τον εθισμό – δηλώνει, δίχως αιδώ ή λύπην, ότι ψηφίζει πάντοτε σταθερά μία από τις δύο εκδοχές απόλυτης μοναρχίας χωρίς κριτική επανεκτίμηση της προτίμησής του («Κ» 23/5/2009).

Εφιαλτική υπανάπτυξη, ανατριχιαστική απερισκεψία ή ασυνείδητη και ενστικτώδης, όμως «σοφή» ενόρμηση αυτοσυντήρησης; Η λευκή ψήφος δεν υπονομεύει, ευνοεί το διπολισμό και τρίτη κομματική επιλογή για το νοήμονα ψηφοφόρο δεν υπάρχει. Τα μικρά κόμματα στην Ελλάδα δεν έχουν πολιτική σοβαρότητα, είναι μετερίζια ουτοπικών φιλοδοξιών ή αρρωστημένης δημοσιολαγνείας πολιτευτών, φυγάδων από τα δυναστικά ποιμνιοστάσια. Δεν υπάρχει μικρό κόμμα που να κυοφορεί ρεαλιστικές προϋποθέσεις ανατροπής του θεσμικά κατεστημένου διπολισμού, των φεουδαρχών που εκ περιτροπής καταληστεύουν και ρημάζουν τη χώρα.

Τα κόμματα καπηλείας της Αριστεράς γραδάρουν το βυθό της πολιτικής και παιδευτικής μας υπανάπτυξης. Το ένα, το τάχα και «εκσυγχρονιστικό», έχει μεταλλάξει τα κοινωνιοκεντρικά οράματα της Αριστεράς σε συντεχνιακό καμουφλάζ αδίστακτου καριερισμού, ωμού ατομοκεντρισμού συμφερόντων – υιοθετεί τη βία και τον γκανγκστερικό εκβιασμό σαν όπλα δήθεν «κοινωνικής πάλης», ενώ πρακτορεύει απροκάλυπτα στην ελληνική κοινωνία το νεοταξικό εθνομηδενισμό. Το άλλο, το «συντηρητικό» κόμμα, έχει επιλέξει τη φυγή στο παράλογο, στο εξωπραγματικό: ζει στο αστρικό νεφέλωμα νοσταλγίας του Σταλινισμού, συνθηματολογεί στοχεύοντας σε παραισθησιογόνα τεχνητής αναβίωσης του σοβιετικού «παραδείσου». Πρέπει να έχει κανείς σοβαρό πρόβλημα απώλειας της επαφής με την πραγματικότητα για να ψηφίσει ένα από τα κόμματα καπηλείας της Αριστεράς στην Ελλάδα σήμερα.

Υποδηλώνει λοιπόν ενστικτώδη, αλλά «σοφή» ενόρμηση αυτοσυντήρησης το 62% των πολιτών που εμμένουν στο διπολισμό; Είπαμε ότι πρόκειται σαφέστατα για επιλογή μονάρχη, όχι επιλογή κόμματος ή πολιτικής ή κοινωνικού στόχου. Και το δίλημμα εντοπίζεται σε δύο δελφίνους με πολλά κοινά γνωρίσματα και κάποιες δευτερεύουσες διαφορές:

Και οι δύο δε χρειάστηκε να παλέψουν ποτέ για τίποτα στη ζωή τους: Δεν κρίθηκαν στον επαγγελματικό-κοινωνικό στίβο προτού φιλοδοξήσουν να διαχειριστούν τα κοινά. Κάθε μέρα που ξημερώνει ξυπνούν ξέροντας ότι τους έτυχε ο πρώτος λαχνός του λαχείου. Η δυναμική της ανέλιξής τους βασίζεται στο οικογενειακό τους όνομα και μόνο.

Επομένως είναι και εξαιρετικά δύσκολο να έχουν φίλους, σχεδόν αδύνατο να ακούσουν ειλικρινή, ρεαλιστική κριτική. Έζησαν και ζουν στη γυάλα του οικογενειακού τους ονόματος, δεν έχουν ζυμωθεί με την κοινωνία. Γι’ αυτό και δεν ξέρουν να εντοπίζουν ανθρώπινη ποιότητα. Βασίζονται σε συγκυριακά «φιλαράκια», σε ρηχόμυαλους συγγενείς.

Στην πολιτική τους διαδρομή έχουν κοινό το στίγμα της αποτυχίας: Ο ένας χρημάτισε Υπουργός παροιμιώδους ανεπάρκειας, ο άλλος πρωθυπουργός ανεπανάληπτης ατολμίας και ραστώνης. Ως κομματικοί αρχηγοί δεν έχουν δώσει το παραμικρό δείγμα δημιουργικής φαντασίας, σθένους για να τολμήσουν τομές, να πρωτοτυπήσουν, να διακινδυνεύσουν γόνιμες ανατροπές.

Είναι και οι δύο εξίσου ενδοτικοί στο ψεύδος: Ο ένας αυτοχαρακτηρίζεται «σοσιαλιστής» (ύψιστε Θεέ!), ο άλλος, ο μνημειώδους ατολμίας, καυχάται συνεχώς για «μεταρρυθμίσεις»! Δεν επεξεργάστηκαν ούτε αποτόλμησαν ποτέ λύσεις των καίριων προβλημάτων της ελληνικής κοινωνίας, επαγγέλλονται συνεχώς «διαλόγους», συμβιβάζονται με ασήμαντες «βελτιώσεις», αναμηρυκάζουν καυχήσεις για το τίποτα. Η δημοκοπική τους ρητορική είναι αναξιοπρεπής ψευδολογία καλοχτενισμένη από μαστόρους της εξαπάτησης.

Διαφέρουν στα δευτερεύοντα: Ο ένας δε διαθέτει παιδικά βιώματα πατρίδας στη χώρα που φιλοδοξεί να κυβερνήσει και τα ελληνικά δεν είναι μητρική του γλώσσα – η εκφραστική αδεξιότητα τον εκθέτει. Μιμείται ύφος και χειρονομίες του πατέρα του, τον αδικεί και το παρουσιαστικό του: φιγούρα επαρχιακού γυμνασιάρχη περασμένων εποχών. Ο άλλος έχει σίγουρο ρητορικό ταλέντο, αλλά δείχνει να μην έχει αισθήματα, να μην τον αγγίζει τίποτα, να είναι όλα ένα παιχνίδι εντυπώσεων. Σαν να ασχολείται με την πολιτική όπως με το σκάκι, το μπριτζ ή το τάβλι. Από βαρεμάρα.

Αν είναι αυτές οι συντεταγμένες του διπολισμού, η ελληνική κοινωνία τον συντηρεί όχι από ενστικτώδη «σοφία» αυτοπροστασίας. Μόνο από απαιδευσία και υπανάπτυξη.

Resurrección de la seducción y 2 muestran sólo nnychtes (Αποπλάνηση, Ανάσταση και Ανάταση μεσα σε 2 νύχτες μονο!)

Συνέβη στον Hercules ! (κάπου στην Λατινική Αμερική)

Είσαι πανέμορφη, μια οπτασία της είπε ο Hercules!

Ναι απάντησε η Pan, στην Ιταλία είχα κάνει φωτογράφηση, ήμουν φωτομοντέλο.

Θέλω να σου δοθώ, πάρε με της ψιθύρισε καθώς της χάιδεψε απαλά τα χρυσαφένια της μαλλιά!

Ναι του απάντησε η Pan με βραχνή φωνή, είσαι δικός μου, από τηνπρώτη στιγμή που σε είδα, πάμε απόψε θα σ’ έχω όπως θέλω Εγώ…

Εκεί που έσμιξαν οι ανάσες, τα κορμιά και οι ψυχές μας Pan, εκεί με αποπλάνησες, εκεί με οδήγησες στην Ανάταση, εκεί μέσα στα συντρίμια ενός κρεβατιού, κάτω στο δάπεδο 2 νύχτες, με οδήγησες στην Ανάσταση! **Hercules

Pan : Hercules έχασα τον έλεγχο … Ειμαι Ερωτευμένη !!!

«ΌΤΑΝ ΕΦΥΓΑ, ΣΤΟΝ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΡΙΟ ΛΟΓΟ ΜΟΥ, ΕΙΠΑ, ΕΓΩ ΑΠΛΩΣ ΞΕΝΙΤΕΥΟΜΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΡΑΚΗ.»

έγραψε:»Los decamisados»
«Θυμόμαστε μας είχε εκμυστηρευθεί, σε κάποια κάπως δύσκολη στιγμή στην διοικητική Πανεπιστημιακή του θητεία, «όταν αποφασίσω να βάλω γκολ, απλά κρατάω την μπάλα για λίγο στο πόδι μου, σκέπτομαι και σουτάρω…..Και….βάζω γκολ…»

-Εμείς οι Κομοτηναίοι το νοιώθουμε πολύ πώς ο ξενιτεμένος «Θρακιώτης» καθηγητής Γιάννης Πανούσης μας λείπει. Η φυσική του παρουσία, ο λόγος του, το χιούμορ του η κοσμοθεωρία του για την παιδεία, τη δημοκρατία, την τεκμηριωμένη ελεύθερη έκφραση της γνώμης και της σκέψης. (Σε αυτό το χρονικό διάστημα αναδείχθηκε ως «πολιτικός», ο κ. Στυλιανίδης, άλλα διδάχθηκε διαφορετικά τα εφαρμόζει).
-Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου μας, ο Αντιπρύτανης και Πρύτανης μετά, ο φίλος, ο συνομιλητής…..Τα χρόνια που έζησε στην Κομοτηνή ο ίδιος και μια παρέα Πανεπιστημιακών (Ιωάννου, Μαυριάς, Βούλγαρης, Περάκης, Κασσαβέτης, Μουρούζης, Γέροντας, …….) και μη, θαρρείς πως έδιναν άλλη πνοή στη καθημερινότητα της πόλης. Ένα ενδιαφέρον από όλους μας για πνευματική ζωή, με ενεργητικότητα, μια δράση, μια συμμετοχή στα κοινά της Θράκης. Με τον «ξενιτεμό» τους, λες και «σταμάτησε το ρολόι» του εκδημοκρατισμού της Ροδόπης!!!!!

-Τον αγαπάμε τον Γιάννη Πανούση, (αγαπούμε και σεβόμαστε όλους τους πανεπιστημιακούς της 10ετίας του ’80 που προσπάθησαν για τον εκδημοκρατισμό της Ροδόπης και της Θράκης,) και μείς πολλοί ανήκουμε στους Νωματάρχηδες και κάτω, όπως ο ίδιος λέει, δηλαδή στους απλούς ανθρώπους.
-Νοσταλγούμε τις συζητήσεις και τις κουβέντες του στο χώρο της δουλειάς και έξω απ’ αυτόν. Με ένα ποτήρι κρασί ή με τους στίχους ενός τραγουδιού.
-Στην κοσμοθεωρία του εξέχουσα θέση είχαν και έχουν πάντα, οι εργαζόμενοι, οι αγωνιστές της ζωής και όχι η εξουσία και φυσικά καμμία σχέση με τα συμφέροντα κάθε μορφής. Παραιτήθηκε από την θέση του Γενικού Γραμματέα Αποδήμου Ελληνισμού, όταν διαπίστωσε ότι για να «επιζήσει» ως δημόσιο πρόσωπο εντός του χώρου της «εκσυχρονιστικής κυβέρνησης Σημίτη», έπρεπε να «αναιρέσει» τις απόψεις του για τα δημόσια πράγματα, τα κακώς κείμενα της πολιτικής και ακαδημαϊκής ζωής!!!!!!!!
Θυμόμαστε τότε στην «μάχη» των Αλεξανδρουπολιτών για την επιλογή του χώρου ανέγερσης της Ιατρικής Σχολής και του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου. Αποφασιστικοί, και ορθολογιστές της ίδιας ιδεολογίας ο Γιάννης Πανούσης και ο τότε αείμνηστος υπουργός ΥΠΕΧΩΔΕ Αντώνης Τρίτσης δίκαιοι και αντικειμενικοί, υποστηρικτές του δημόσιου συμφέροντος και της κοινωνίας «ακύρωσαν», τις προτάσεις του «χώρου» ανέγερσης του Πανεπιστημιακού Κοινωνικού Ιδρύματος, γιατί το προτεινόμενο οικόπεδο των Πασόκων θεσμικών και μη εξυπηρετούσε τα ιδιωτικά συμφέροντα της διαπλοκής, και δεν πληρούσε τους σύγχρονους όρους λειτουργικότητας, μορφολογίας και προσαρμογής στο περιβάλλον, για ένα Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο!!!!!!!!
Τελικά το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο κατασκευάσθηκε, σε οικόπεδο, που είναι δωρεά της Κοινότητας Μάκρης!!!!!!

-Αυτός ο άνθρωπος που τα παιδικά του χρόνια τα περνά στους δρόμους του Κολωνού, όπου μέσα στη φτωχολογιά βιώνει τις ανθρώπινες σχέσεις και τα βάσανά της.
-«Κολωνός για τον Γιάννη Πανούση, όπως αναφέρει σε συνέντευξή του σημαίνει: Κόσμος που ζει στους δρόμους, φτωχολογιά που μαθαίνει ποδόσφαιρο στην αλάνα και που καταλαβαίνεις τις ανθρώπινες σχέσεις».
-Με προοδευτικές αριστερές ιδέες ως έφηβος-και για πάντα μετά- άριστος μαθητής στη Λεόντιο Σχολή και αργότερα στις σπουδές στη Νομική και στις Πολιτικές Επιστήμες και μετά στην Εγκληματολογία.
-Η Κομοτηνή, λέει ο ίδιος, σταθμός της ζωής του. Έμαθε πώς να χειρίζεται δύσκολες καταστάσεις, πώς να σέβεται τις ιδιαιτερότητες των άλλων.
Σε συνέντευξή του ο Γιάννης Πανούσης στην δημοσιογράφο Λίλη Μουζάκη και το μηνιαίο περιοδικό “Μαζί”, Σεπτέμβριος 2005, τεύχος 23ο, αναφέρει για την παραμονή του στη Κομοτηνή:

Επιστροφή
-«Επιστρέφει στην Ελλάδα σε ηλικία 29 ετών, το 1978. Αποκτά έναν υιό και μετά από δυο χρόνια λύνει τον γάμο του. Γίνεται δεκτός στη Νομική Σχολή Θράκης. «Όταν ανέβηκα στην Κομοτηνή, τρόμαξα. Έπαθα έναν πανικό βλέποντας μιναρέδες και φερετζέδες. Παίρνω ένα τηλέφωνο και λέω εγώ δεν κάθομαι το βράδυ, φεύγω. Τελικά έμεινα 19 χρόνια. Δεν ήθελα να φύγω. Όταν έφυγα, στον αποχαιρετιστήριο λόγο μου, είπα, εγώ απλώς ξενιτεύομαι από την Θράκη.»
Ως καθηγητής Νομικής ανέβηκε όλες τις πανεπιστημιακές βαθμίδες. Διετέλεσε Κοσμήτορας της Νομικής Σχολής, Αντιπρύτανης τρεις θητείες και Πρύτανης από το 1994 έως το 1997».

Η Κομοτηνή υπήρξε ο δεύτερος σταθμός της ζωής του. Εκεί έμαθε πώς να χειρίζεται δύσκολες καταστάσεις, πώς να σέβεται την ιδιαιτερότητα του άλλου»…
-Πιστεύουμε πως και για τους Κομοτηναίους η παρουσία του Γιάννη Πανούση στην πόλη μας, υπήρξε σταθμός της ζωής μας. Αυτός ο εξαιρετικός συνδυασμός του ντόμπρου Αρκάδα και του ευέλικτου Κορίνθιου είναι το ιδιαίτερου προσόν του:
-Η αποτελεσματικότητα στην διαχείριση των πραγμάτων. Θυμόμαστε μας είχε εκμυστηρευθεί, σε κάποια κάπως δύσκολη στιγμή στην διοικητική Πανεπιστημιακή του θητεία, «όταν αποφασίσω να βάλω γκολ, απλά κρατάω την μπάλα για λίγο στο πόδι μου, σκέπτομαι και σουτάρω…..Και….βάζω γκολ…»
-Χαιρόμαστε πολύ που το Δημοτικό μας Συμβούλιο και ο Δήμαρχος Τάσος Βαβατσικλής, σε ειδική τελετή ανακήρυξαν, «Επίτιμο Δημότη Κομοτηνής» τον αγωνιστή της Δημοκρατίας καθηγητή Γιάννη Πανούση. Τυπικά «επίτιμος», αλλά ουσιαστικά δημότης του Δήμου Κομοτηναίων.
Να’ σαι πάντα καλά, γερός, και έφηβος και ασυμβίβαστος, φίλε συνδημότη μας Γιάννη Πανούση.

Emilio Salvatore-Dolores Ibaruri (Pasionaria)

Ένας φύλακας άγγελος;

Είναι νύχτα… Τα πάντα σιωπούν, έτσι όπως μόνον η σιωπή γνωρίζει να ησυχάζει.
Το μυαλό ταξιδεύει σε πράξεις καθημερινές, αναγκαίες, συνηθισμένες. Τριγυρίζει και βασανίζεται. Παιδεύεται και ξαναρχίζει. Σηκώνεται απ’ το γονάτισμα το βαθύ και τρέχει, γιατί μόνον έτσι μπορεί να επιβιώσει. Στάχτες κι ανάθεμα, μια ζωή απογοητευμένη και θολή…
Όλα γυρίζουν, σε κάθε ευκαιρία, σε κάθε ανάποδη στιγμή. Όλα ξανάρχονται και το βουητό τους γίνεται πιο έντονο και βασανιστικό. Θέλεις να φύγεις αλλά δεν ξέρεις προς τα πού. Κι αν μείνεις δεν ξέρεις το πώς. Όλα κινούνται ανεξέλεγκτα… Όλα, εκτός από μια πνοή που σκίζει την ησυχία γύρω και κατευνάζει απότομα την ταραχή, δαμάζει την αντάρα…

Ξαφνικά, κι ενώ τα πάντα γύρω φαίνεται να συνωμοτούν σ’ έναν αγώνα δύσβατο, χωρίς ορατό τελειωμό, κι ενώ το τέλος μοιάζει σαν τη μόνη λύτρωση που όμως είναι πολύ μακρινή, κι ενώ το μυαλό συγχίζεται και δεν μπορεί νοήματα να βγάλει… μία ανάσα ανεπαίσθητη πίσω απ’ τον ώμο, εκεί στην άκρη της ζήσης, εκεί που ξανά φουντώνει η ζωή. Ένα χάδι από αόρατο χέρι, ένας ψίθυρος από χείλη ανύπαρκτα, μια κίνηση φευγαλέα.

Κι ύστερα πάλι σιωπή… Μια εικόνα, μια φαντασίωση, μια στιγμή! Μια στιγμή! Μη φεύγεις! Σε νιώθω, σ’ ακούω, σε χρειάζομαι. Μείνε κοντά μου έστω και σ’ αυτή τη μανιώδη σιωπή. Μείνε έστω και για να πιστεύω πως είσαι κοντά μου. Βοήθα με!
Όλα τότε ησυχάζουν, γαληνεύει το μυαλό και η ψυχή ανδρειεύει, επαναστατεί. Κι αναζητάς… κι αναρωτιέσαι… τί είναι αυτό που σε κάνει ξανά δυνατό;

Έχετε νοιώσει ποτέ… αυτό το χάδι το ανύπαρκτο; την ανάσα τη φευγαλέα; τη στιγμή τη μοναδική; αυτή τη στιγμή που νομίζει κανείς πως δημιουργήθηκε στο σύμπαν μόνο για τον ίδιο, για να τη ζήσει ολότελα δική του, να τη δει μόνον αυτός…
Έχετε νοιώσει ποτέ… κάτι να σας ακολουθεί και να σας προστατεύει; κάτι να ζει με την πνοή και να νοιώθει με τις αισθήσεις σας;
Πέρα από κάθε θεωρία επιστημονική ή θρησκευτική… έχετε νοιώσει ποτέ κάτι να συμβαίνει και να υπάρχει μόνο για σας; Κάτι μοναδικό, που μόνο εσείς μπορείτε να βιώσετε όπως αισθάνεσθε;

ΣΚΕΨΕΙΣ… ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ…..ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ

Ολοι ζητούσαν από την Χούντα "παιδεία και ελευθερία και δουλειά" αλλά, όλοι αυτοί που μάχονταν με σημαία αυτά τα συνθήματα, πρώτοι ψήφισαν την κατάργη

Φανταστείτε μια πόλη 10.000 κατοίκων η οποία έχει και 10.000 γραμμές τηλεφώνων για την καλή επικοινωνία μεταξύ των. Οι κάτοικοι σε αυτήν λοιπόν την χώρα συνενοούντο άριστα, μέχρι τότε. Έρχεται λοιπόν «ένας» και τους λέει ότι, σε αυτή την πόλη των 10.000 κατοίκων δεν σας χρειάζονται οι 10.000 γραμμές, γιατί σας μπαρδεύουν και δεν μπορείται να συνεννοηθείτε μεταξύ σας και εγώ θα σας κανονίσω πιο εύκολα να μιλάτε με 5.000 γραμμές. Όλοι χάρηκαν γιατί γλύτωσαν από τις πολλές γραμμές και αρχισαν να χρησιμοποιούν την καινούργια μεθοδο, αλλά διαπίστωσαν οτι δεν μπορούσαν να μιλούν πολύ, γιατί σύστημα υπερφορτώνονταν, ετσι συντόμευαν τις συνομιλίες στα απολύτως απαραίτητα. Σιγά – σιγά έπαψαν και να μιλούν γιατί δεν μπορούσαν να σκεφτούν γρήγορα το τι ηθελαν να πουν.
Η γλώσσα λοιπόν είναι το όργανο του εγκεφάλου για την συννενόηση και την επικοινωνία με τους άλλους ανθρώπους και αν της κόψεις τις έννοιες από κάθε λέξη, δηλαδή τις γραμμές επικοινωνίας, απλοποιώντας την, επικρατεί ασυνενοησία, και τότε ο εγκέφαλος νεκρώνεται από την αχρηστεία.
Έτσι λοιπόν στην Χώρα μας, ήρθε ένας Εβραίοσπορος το 1983, και αποφάσισε να αλλάξουμε το σύστημα της γλώσσας και την ορθογραφία σε αυτήν του μονοτονικού, γιατί οι αγράμματοι σοσσιαλο – κουμουνιστές μίλούσαν την γλώσσα του «βουνού». Έτσι η παιδεία αντί να προαχθεί με την μετάπτωση της γλώσσας σε ακόμη πιο σύνθετη, γεγονός που ήταν απαραίτητο για την δημιουργία νέων και πιο σύνθετων εννιών, για τις ανάγκες της επιστήμης, απλοποιήθηκε στη γλώσσα των αγραμμάτων. Έτσι αντί οι αγράμματοι να μορφωθούν, έγιναν και οι μορφωμένοι αγράμματοι.
Το παράδοξο είναι ότι όλοι ζητούσαν από την Χούντα «παιδεία και ελευθερία και δουλειά» αλλά, όλοι αυτοί που μάχονταν με σημαία αυτά τα συνθήματα, πρώτοι ψήφισαν την κατάργηση της Γλώσσας, το απαραίτητο όργανο της παιδείας.
Ευχαριστώ για την υπομονή σας .