H «κουλτούρα» του μελανοχίτωνα

Ο εργολάβος ,του ψεύδους και της παραπληροφόρησης, σε ένα κείμενο του για τον Παύλο Μπακογιάννη, βρήκε την ευκαιρία να εκπληρώσει ένα ακόμα «συμβόλαιο».

«Πολλές από τις θέσεις που υιοθέτησε αργότερα ο Μητσοτάκης, όπως πχ η υποστήριξη της ελεύθερης ραδιοφωνίας σε μια εποχή που στα δύο μεγάλα κόμματα κυριαρχούσε η «κουλτούρα Χατζάρα», ήταν προϊόν των συμβουλών του Μπακογιάννη», έγραψε.

Και φυσικά ,αυτό είναι ένα ακόμα μαύρο προπαγανδιστικό ψέμα.

Ο κ. Κούλογλου, που «πλάσαρε», την ψευδο-ιστορία,του πράκτορα Ατάκ, για την δήθεν βεβήλωση του δήθεν Κορανίου , με αναγορεύει σε «ηθικό αυτουργό», της πολιτικής συμπεριφοράς, της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, και θέλει, σώνει και καλά, να μου «φορτώσει», τις «αμαρτίες του κόσμου».
Όπως καταλαβαίνουν όλοι, με αυτή τη φράση, προσπαθεί να με «δείξει» ,σαν τον πολιτικό καθοδηγητή του συστήματος.
Λοιπόν, ο Χατζάρας κ.Κούλογλου, ήταν εκείνη την εποχή ένας απλός δημοσιογράφος, που έκανε πολιτικό ρεπορτάζ, και παρουσίαζε (μαζί με άλλους),δελτία ειδήσεων.

Η «κουλτούρα Χατζάρα», ήταν το ανεξάρτητο «δελτιο των 12», το καλοκαίρι το 1985,που κράτησε μόνο 90 μέρες, γιατί έσπευσε να το καταπνίξει, η… «Άνοιξη της Πράγας».
Η «κουλτούρα Χατζάρα», είναι η αλήθεια.
Οι «εργολάβοι της ενημέρωσης», με έβαλαν στη «μαύρη λίστα» για 15 χρόνια, επειδή αποκάλυψα τη σχέση Κοσκωτα-BCCI(A).
Αλήθεια, γιατί δεν μας λέτε ποιοι σας προστατεύουν;

Γιατί διέρρηξε τα ιμάτια του, το freedom house, (της Cia) για την περίπτωση σας;

Σπύρος Χατζάρας
ΥΓ. Γιατί λογοκρίνατε τον σύντομο χαιρετισμό μου στον άγιο Παντελεήμονα; Οι «βαλίτσες» που μοιράζουν, η Σαουδική Αραβία και η Μαφία,σας ενόχλησαν;

Το πολίτευμα της Ελλάδας είναι πρωθυπουργοκεντρικό, που σημαίνει: μοναρχία όχι συνταγματική, αλλά απόλυτη.!!!

Του Χρήστου Γιανναρά

Το Σύνταγμα το αλλάζει ο Πρωθυπουργός κατά την ανεξέλεγκτη βούλησή του, αρκεί να διαθέτει 180 έδρες στη Βουλή – το είδαμε στην πράξη το 1985. Αν δεν μπορεί να επέμβει και στο Σύνταγμα, αξιοποιεί το συνταγματικά κατοχυρωμένο απεριόριστο της πρωθυπουργικής μοναρχίας.

Δε δεσμεύεται από κανέναν όρο εσωκομματικού δημοκρατικού ελέγχου. Χρησιμοποιεί την κοινοβουλευτική πλειοψηφία για να επιβάλει όποια σύνθεση της Κυβέρνησης θέλει – έστω και με κραυγαλέα ανίκανους ή προκλητικά φαύλους υπουργούς. Σπάνια (και για λόγους εντυπώσεων) επιτρέπει στους Βουλευτές του να ψηφίσουν «κατά συνείδησιν» – τους νόμους που τον εξυπηρετούν τους ψηφίζουν οι βουλευτές έστω και «παρά συνείδησιν», σαν ανέγνωμα πιόνια. Ελέγχει τη συγκρότηση των ψηφοδελτίων του κόμματός του, γεγονός που τον καθιστά αδιαμφισβήτητο σατράπη με αυλή κολάκων και λακέδων. Μαγειρεύει και επιβάλλει εκλογικούς νόμους προσαρμοσμένους σε επικαιρικές διευκολύνσεις της επανεκλογής του, αποφασίζει, με ιδιοτελή και μόνο κριτήρια, πότε θα διενεργηθούν εκλογές. Διορίζει τις ηγεσίες της Δικαιοσύνης, των Ενόπλων Δυνάμεων, της Αστυνομίας, όλων των Δημόσιων Οργανισμών, τους Προέδρους και τους Διευθύνοντες Συμβούλους όλων των κρατικών εταιρειών. Ορίζει όλες τις υποψηφιότητες Νομαρχών και Δημάρχων του κόμματός του σε ολόκληρη τη χώρα και, βέβαια, τους Ευρωβουλευτές του. Επιλέγει και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον επιβάλλει με την κοπαδιασμένη κοινοβουλευτική του πλειοψηφία ή τον παζαρεύει, υπό την απειλή εκλογών, εξευτελίζοντας το θεσμό.

Με αυτά τα δεδομένα ο λαός δεν ψηφίζει κόμμα στις εκλογές, ψηφίζει απόλυτο μονάρχη. Σήμερα αυτή η επιλογή δεσμεύεται και από συγκεκριμένες δυναστείες: Οι υποψήφιοι έχουν διαδοχή εξ αίματος από οίκους και πατριές διαλαμψάντων μοναρχών στην προσχηματική και κατ’ επίφασιν «δημοκρατία» μας. Καμιά πολιτική προσωπικότητα, οποιωνδήποτε προσόντων, δεν μπορεί να αντιταχθεί στους κληρονομικώ δικαιώματι ηγέτες των δύο κομματικών σατραπειών που διεκδικούν την πρωθυπουργική μοναρχία.

Η χώρα σήμερα έχει παγιδευτεί σε πολιτικό αδιέξοδο, γιατί οι πολίτες οφείλουν να επιλέξουν απόλυτο μονάρχη ανάμεσα σε δύο άκρως προβληματικούς δελφίνους. Η δέσμευση στη διλημματική επιλογή καθορίζει τους δείκτες υπανάπτυξης της ελλαδικής κοινωνίας: Σύμφωνα με τις προεκλογικές δημοσκοπήσεις, το 62% των ψηφοφόρων είναι έτοιμο να δώσει την ψήφο του και πάλι στις δύο κομματικές σατραπείες, στους άκρως προβληματικούς, αλλά κληρονομικώ δικαιώματι ηγέτες τους. Και από αυτή την πλειοψηφία των ψηφοφόρων το μέγιστο ποσοστό (60%) αιτιολογεί την πρόθεση της ψήφου του επικαλούμενο μόνο τον εθισμό – δηλώνει, δίχως αιδώ ή λύπην, ότι ψηφίζει πάντοτε σταθερά μία από τις δύο εκδοχές απόλυτης μοναρχίας χωρίς κριτική επανεκτίμηση της προτίμησής του («Κ» 23/5/2009).

Εφιαλτική υπανάπτυξη, ανατριχιαστική απερισκεψία ή ασυνείδητη και ενστικτώδης, όμως «σοφή» ενόρμηση αυτοσυντήρησης; Η λευκή ψήφος δεν υπονομεύει, ευνοεί το διπολισμό και τρίτη κομματική επιλογή για το νοήμονα ψηφοφόρο δεν υπάρχει. Τα μικρά κόμματα στην Ελλάδα δεν έχουν πολιτική σοβαρότητα, είναι μετερίζια ουτοπικών φιλοδοξιών ή αρρωστημένης δημοσιολαγνείας πολιτευτών, φυγάδων από τα δυναστικά ποιμνιοστάσια. Δεν υπάρχει μικρό κόμμα που να κυοφορεί ρεαλιστικές προϋποθέσεις ανατροπής του θεσμικά κατεστημένου διπολισμού, των φεουδαρχών που εκ περιτροπής καταληστεύουν και ρημάζουν τη χώρα.

Τα κόμματα καπηλείας της Αριστεράς γραδάρουν το βυθό της πολιτικής και παιδευτικής μας υπανάπτυξης. Το ένα, το τάχα και «εκσυγχρονιστικό», έχει μεταλλάξει τα κοινωνιοκεντρικά οράματα της Αριστεράς σε συντεχνιακό καμουφλάζ αδίστακτου καριερισμού, ωμού ατομοκεντρισμού συμφερόντων – υιοθετεί τη βία και τον γκανγκστερικό εκβιασμό σαν όπλα δήθεν «κοινωνικής πάλης», ενώ πρακτορεύει απροκάλυπτα στην ελληνική κοινωνία το νεοταξικό εθνομηδενισμό. Το άλλο, το «συντηρητικό» κόμμα, έχει επιλέξει τη φυγή στο παράλογο, στο εξωπραγματικό: ζει στο αστρικό νεφέλωμα νοσταλγίας του Σταλινισμού, συνθηματολογεί στοχεύοντας σε παραισθησιογόνα τεχνητής αναβίωσης του σοβιετικού «παραδείσου». Πρέπει να έχει κανείς σοβαρό πρόβλημα απώλειας της επαφής με την πραγματικότητα για να ψηφίσει ένα από τα κόμματα καπηλείας της Αριστεράς στην Ελλάδα σήμερα.

Υποδηλώνει λοιπόν ενστικτώδη, αλλά «σοφή» ενόρμηση αυτοσυντήρησης το 62% των πολιτών που εμμένουν στο διπολισμό; Είπαμε ότι πρόκειται σαφέστατα για επιλογή μονάρχη, όχι επιλογή κόμματος ή πολιτικής ή κοινωνικού στόχου. Και το δίλημμα εντοπίζεται σε δύο δελφίνους με πολλά κοινά γνωρίσματα και κάποιες δευτερεύουσες διαφορές:

Και οι δύο δε χρειάστηκε να παλέψουν ποτέ για τίποτα στη ζωή τους: Δεν κρίθηκαν στον επαγγελματικό-κοινωνικό στίβο προτού φιλοδοξήσουν να διαχειριστούν τα κοινά. Κάθε μέρα που ξημερώνει ξυπνούν ξέροντας ότι τους έτυχε ο πρώτος λαχνός του λαχείου. Η δυναμική της ανέλιξής τους βασίζεται στο οικογενειακό τους όνομα και μόνο.

Επομένως είναι και εξαιρετικά δύσκολο να έχουν φίλους, σχεδόν αδύνατο να ακούσουν ειλικρινή, ρεαλιστική κριτική. Έζησαν και ζουν στη γυάλα του οικογενειακού τους ονόματος, δεν έχουν ζυμωθεί με την κοινωνία. Γι’ αυτό και δεν ξέρουν να εντοπίζουν ανθρώπινη ποιότητα. Βασίζονται σε συγκυριακά «φιλαράκια», σε ρηχόμυαλους συγγενείς.

Στην πολιτική τους διαδρομή έχουν κοινό το στίγμα της αποτυχίας: Ο ένας χρημάτισε Υπουργός παροιμιώδους ανεπάρκειας, ο άλλος πρωθυπουργός ανεπανάληπτης ατολμίας και ραστώνης. Ως κομματικοί αρχηγοί δεν έχουν δώσει το παραμικρό δείγμα δημιουργικής φαντασίας, σθένους για να τολμήσουν τομές, να πρωτοτυπήσουν, να διακινδυνεύσουν γόνιμες ανατροπές.

Είναι και οι δύο εξίσου ενδοτικοί στο ψεύδος: Ο ένας αυτοχαρακτηρίζεται «σοσιαλιστής» (ύψιστε Θεέ!), ο άλλος, ο μνημειώδους ατολμίας, καυχάται συνεχώς για «μεταρρυθμίσεις»! Δεν επεξεργάστηκαν ούτε αποτόλμησαν ποτέ λύσεις των καίριων προβλημάτων της ελληνικής κοινωνίας, επαγγέλλονται συνεχώς «διαλόγους», συμβιβάζονται με ασήμαντες «βελτιώσεις», αναμηρυκάζουν καυχήσεις για το τίποτα. Η δημοκοπική τους ρητορική είναι αναξιοπρεπής ψευδολογία καλοχτενισμένη από μαστόρους της εξαπάτησης.

Διαφέρουν στα δευτερεύοντα: Ο ένας δε διαθέτει παιδικά βιώματα πατρίδας στη χώρα που φιλοδοξεί να κυβερνήσει και τα ελληνικά δεν είναι μητρική του γλώσσα – η εκφραστική αδεξιότητα τον εκθέτει. Μιμείται ύφος και χειρονομίες του πατέρα του, τον αδικεί και το παρουσιαστικό του: φιγούρα επαρχιακού γυμνασιάρχη περασμένων εποχών. Ο άλλος έχει σίγουρο ρητορικό ταλέντο, αλλά δείχνει να μην έχει αισθήματα, να μην τον αγγίζει τίποτα, να είναι όλα ένα παιχνίδι εντυπώσεων. Σαν να ασχολείται με την πολιτική όπως με το σκάκι, το μπριτζ ή το τάβλι. Από βαρεμάρα.

Αν είναι αυτές οι συντεταγμένες του διπολισμού, η ελληνική κοινωνία τον συντηρεί όχι από ενστικτώδη «σοφία» αυτοπροστασίας. Μόνο από απαιδευσία και υπανάπτυξη.

Resurrección de la seducción y 2 muestran sólo nnychtes (Αποπλάνηση, Ανάσταση και Ανάταση μεσα σε 2 νύχτες μονο!)

Συνέβη στον Hercules ! (κάπου στην Λατινική Αμερική)

Είσαι πανέμορφη, μια οπτασία της είπε ο Hercules!

Ναι απάντησε η Pan, στην Ιταλία είχα κάνει φωτογράφηση, ήμουν φωτομοντέλο.

Θέλω να σου δοθώ, πάρε με της ψιθύρισε καθώς της χάιδεψε απαλά τα χρυσαφένια της μαλλιά!

Ναι του απάντησε η Pan με βραχνή φωνή, είσαι δικός μου, από τηνπρώτη στιγμή που σε είδα, πάμε απόψε θα σ’ έχω όπως θέλω Εγώ…

Εκεί που έσμιξαν οι ανάσες, τα κορμιά και οι ψυχές μας Pan, εκεί με αποπλάνησες, εκεί με οδήγησες στην Ανάταση, εκεί μέσα στα συντρίμια ενός κρεβατιού, κάτω στο δάπεδο 2 νύχτες, με οδήγησες στην Ανάσταση! **Hercules

Pan : Hercules έχασα τον έλεγχο … Ειμαι Ερωτευμένη !!!

«ΌΤΑΝ ΕΦΥΓΑ, ΣΤΟΝ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΡΙΟ ΛΟΓΟ ΜΟΥ, ΕΙΠΑ, ΕΓΩ ΑΠΛΩΣ ΞΕΝΙΤΕΥΟΜΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΡΑΚΗ.»

έγραψε:»Los decamisados»
«Θυμόμαστε μας είχε εκμυστηρευθεί, σε κάποια κάπως δύσκολη στιγμή στην διοικητική Πανεπιστημιακή του θητεία, «όταν αποφασίσω να βάλω γκολ, απλά κρατάω την μπάλα για λίγο στο πόδι μου, σκέπτομαι και σουτάρω…..Και….βάζω γκολ…»

-Εμείς οι Κομοτηναίοι το νοιώθουμε πολύ πώς ο ξενιτεμένος «Θρακιώτης» καθηγητής Γιάννης Πανούσης μας λείπει. Η φυσική του παρουσία, ο λόγος του, το χιούμορ του η κοσμοθεωρία του για την παιδεία, τη δημοκρατία, την τεκμηριωμένη ελεύθερη έκφραση της γνώμης και της σκέψης. (Σε αυτό το χρονικό διάστημα αναδείχθηκε ως «πολιτικός», ο κ. Στυλιανίδης, άλλα διδάχθηκε διαφορετικά τα εφαρμόζει).
-Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου μας, ο Αντιπρύτανης και Πρύτανης μετά, ο φίλος, ο συνομιλητής…..Τα χρόνια που έζησε στην Κομοτηνή ο ίδιος και μια παρέα Πανεπιστημιακών (Ιωάννου, Μαυριάς, Βούλγαρης, Περάκης, Κασσαβέτης, Μουρούζης, Γέροντας, …….) και μη, θαρρείς πως έδιναν άλλη πνοή στη καθημερινότητα της πόλης. Ένα ενδιαφέρον από όλους μας για πνευματική ζωή, με ενεργητικότητα, μια δράση, μια συμμετοχή στα κοινά της Θράκης. Με τον «ξενιτεμό» τους, λες και «σταμάτησε το ρολόι» του εκδημοκρατισμού της Ροδόπης!!!!!

-Τον αγαπάμε τον Γιάννη Πανούση, (αγαπούμε και σεβόμαστε όλους τους πανεπιστημιακούς της 10ετίας του ’80 που προσπάθησαν για τον εκδημοκρατισμό της Ροδόπης και της Θράκης,) και μείς πολλοί ανήκουμε στους Νωματάρχηδες και κάτω, όπως ο ίδιος λέει, δηλαδή στους απλούς ανθρώπους.
-Νοσταλγούμε τις συζητήσεις και τις κουβέντες του στο χώρο της δουλειάς και έξω απ’ αυτόν. Με ένα ποτήρι κρασί ή με τους στίχους ενός τραγουδιού.
-Στην κοσμοθεωρία του εξέχουσα θέση είχαν και έχουν πάντα, οι εργαζόμενοι, οι αγωνιστές της ζωής και όχι η εξουσία και φυσικά καμμία σχέση με τα συμφέροντα κάθε μορφής. Παραιτήθηκε από την θέση του Γενικού Γραμματέα Αποδήμου Ελληνισμού, όταν διαπίστωσε ότι για να «επιζήσει» ως δημόσιο πρόσωπο εντός του χώρου της «εκσυχρονιστικής κυβέρνησης Σημίτη», έπρεπε να «αναιρέσει» τις απόψεις του για τα δημόσια πράγματα, τα κακώς κείμενα της πολιτικής και ακαδημαϊκής ζωής!!!!!!!!
Θυμόμαστε τότε στην «μάχη» των Αλεξανδρουπολιτών για την επιλογή του χώρου ανέγερσης της Ιατρικής Σχολής και του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου. Αποφασιστικοί, και ορθολογιστές της ίδιας ιδεολογίας ο Γιάννης Πανούσης και ο τότε αείμνηστος υπουργός ΥΠΕΧΩΔΕ Αντώνης Τρίτσης δίκαιοι και αντικειμενικοί, υποστηρικτές του δημόσιου συμφέροντος και της κοινωνίας «ακύρωσαν», τις προτάσεις του «χώρου» ανέγερσης του Πανεπιστημιακού Κοινωνικού Ιδρύματος, γιατί το προτεινόμενο οικόπεδο των Πασόκων θεσμικών και μη εξυπηρετούσε τα ιδιωτικά συμφέροντα της διαπλοκής, και δεν πληρούσε τους σύγχρονους όρους λειτουργικότητας, μορφολογίας και προσαρμογής στο περιβάλλον, για ένα Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο!!!!!!!!
Τελικά το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο κατασκευάσθηκε, σε οικόπεδο, που είναι δωρεά της Κοινότητας Μάκρης!!!!!!

-Αυτός ο άνθρωπος που τα παιδικά του χρόνια τα περνά στους δρόμους του Κολωνού, όπου μέσα στη φτωχολογιά βιώνει τις ανθρώπινες σχέσεις και τα βάσανά της.
-«Κολωνός για τον Γιάννη Πανούση, όπως αναφέρει σε συνέντευξή του σημαίνει: Κόσμος που ζει στους δρόμους, φτωχολογιά που μαθαίνει ποδόσφαιρο στην αλάνα και που καταλαβαίνεις τις ανθρώπινες σχέσεις».
-Με προοδευτικές αριστερές ιδέες ως έφηβος-και για πάντα μετά- άριστος μαθητής στη Λεόντιο Σχολή και αργότερα στις σπουδές στη Νομική και στις Πολιτικές Επιστήμες και μετά στην Εγκληματολογία.
-Η Κομοτηνή, λέει ο ίδιος, σταθμός της ζωής του. Έμαθε πώς να χειρίζεται δύσκολες καταστάσεις, πώς να σέβεται τις ιδιαιτερότητες των άλλων.
Σε συνέντευξή του ο Γιάννης Πανούσης στην δημοσιογράφο Λίλη Μουζάκη και το μηνιαίο περιοδικό “Μαζί”, Σεπτέμβριος 2005, τεύχος 23ο, αναφέρει για την παραμονή του στη Κομοτηνή:

Επιστροφή
-«Επιστρέφει στην Ελλάδα σε ηλικία 29 ετών, το 1978. Αποκτά έναν υιό και μετά από δυο χρόνια λύνει τον γάμο του. Γίνεται δεκτός στη Νομική Σχολή Θράκης. «Όταν ανέβηκα στην Κομοτηνή, τρόμαξα. Έπαθα έναν πανικό βλέποντας μιναρέδες και φερετζέδες. Παίρνω ένα τηλέφωνο και λέω εγώ δεν κάθομαι το βράδυ, φεύγω. Τελικά έμεινα 19 χρόνια. Δεν ήθελα να φύγω. Όταν έφυγα, στον αποχαιρετιστήριο λόγο μου, είπα, εγώ απλώς ξενιτεύομαι από την Θράκη.»
Ως καθηγητής Νομικής ανέβηκε όλες τις πανεπιστημιακές βαθμίδες. Διετέλεσε Κοσμήτορας της Νομικής Σχολής, Αντιπρύτανης τρεις θητείες και Πρύτανης από το 1994 έως το 1997».

Η Κομοτηνή υπήρξε ο δεύτερος σταθμός της ζωής του. Εκεί έμαθε πώς να χειρίζεται δύσκολες καταστάσεις, πώς να σέβεται την ιδιαιτερότητα του άλλου»…
-Πιστεύουμε πως και για τους Κομοτηναίους η παρουσία του Γιάννη Πανούση στην πόλη μας, υπήρξε σταθμός της ζωής μας. Αυτός ο εξαιρετικός συνδυασμός του ντόμπρου Αρκάδα και του ευέλικτου Κορίνθιου είναι το ιδιαίτερου προσόν του:
-Η αποτελεσματικότητα στην διαχείριση των πραγμάτων. Θυμόμαστε μας είχε εκμυστηρευθεί, σε κάποια κάπως δύσκολη στιγμή στην διοικητική Πανεπιστημιακή του θητεία, «όταν αποφασίσω να βάλω γκολ, απλά κρατάω την μπάλα για λίγο στο πόδι μου, σκέπτομαι και σουτάρω…..Και….βάζω γκολ…»
-Χαιρόμαστε πολύ που το Δημοτικό μας Συμβούλιο και ο Δήμαρχος Τάσος Βαβατσικλής, σε ειδική τελετή ανακήρυξαν, «Επίτιμο Δημότη Κομοτηνής» τον αγωνιστή της Δημοκρατίας καθηγητή Γιάννη Πανούση. Τυπικά «επίτιμος», αλλά ουσιαστικά δημότης του Δήμου Κομοτηναίων.
Να’ σαι πάντα καλά, γερός, και έφηβος και ασυμβίβαστος, φίλε συνδημότη μας Γιάννη Πανούση.

Emilio Salvatore-Dolores Ibaruri (Pasionaria)

Ένας φύλακας άγγελος;

Είναι νύχτα… Τα πάντα σιωπούν, έτσι όπως μόνον η σιωπή γνωρίζει να ησυχάζει.
Το μυαλό ταξιδεύει σε πράξεις καθημερινές, αναγκαίες, συνηθισμένες. Τριγυρίζει και βασανίζεται. Παιδεύεται και ξαναρχίζει. Σηκώνεται απ’ το γονάτισμα το βαθύ και τρέχει, γιατί μόνον έτσι μπορεί να επιβιώσει. Στάχτες κι ανάθεμα, μια ζωή απογοητευμένη και θολή…
Όλα γυρίζουν, σε κάθε ευκαιρία, σε κάθε ανάποδη στιγμή. Όλα ξανάρχονται και το βουητό τους γίνεται πιο έντονο και βασανιστικό. Θέλεις να φύγεις αλλά δεν ξέρεις προς τα πού. Κι αν μείνεις δεν ξέρεις το πώς. Όλα κινούνται ανεξέλεγκτα… Όλα, εκτός από μια πνοή που σκίζει την ησυχία γύρω και κατευνάζει απότομα την ταραχή, δαμάζει την αντάρα…

Ξαφνικά, κι ενώ τα πάντα γύρω φαίνεται να συνωμοτούν σ’ έναν αγώνα δύσβατο, χωρίς ορατό τελειωμό, κι ενώ το τέλος μοιάζει σαν τη μόνη λύτρωση που όμως είναι πολύ μακρινή, κι ενώ το μυαλό συγχίζεται και δεν μπορεί νοήματα να βγάλει… μία ανάσα ανεπαίσθητη πίσω απ’ τον ώμο, εκεί στην άκρη της ζήσης, εκεί που ξανά φουντώνει η ζωή. Ένα χάδι από αόρατο χέρι, ένας ψίθυρος από χείλη ανύπαρκτα, μια κίνηση φευγαλέα.

Κι ύστερα πάλι σιωπή… Μια εικόνα, μια φαντασίωση, μια στιγμή! Μια στιγμή! Μη φεύγεις! Σε νιώθω, σ’ ακούω, σε χρειάζομαι. Μείνε κοντά μου έστω και σ’ αυτή τη μανιώδη σιωπή. Μείνε έστω και για να πιστεύω πως είσαι κοντά μου. Βοήθα με!
Όλα τότε ησυχάζουν, γαληνεύει το μυαλό και η ψυχή ανδρειεύει, επαναστατεί. Κι αναζητάς… κι αναρωτιέσαι… τί είναι αυτό που σε κάνει ξανά δυνατό;

Έχετε νοιώσει ποτέ… αυτό το χάδι το ανύπαρκτο; την ανάσα τη φευγαλέα; τη στιγμή τη μοναδική; αυτή τη στιγμή που νομίζει κανείς πως δημιουργήθηκε στο σύμπαν μόνο για τον ίδιο, για να τη ζήσει ολότελα δική του, να τη δει μόνον αυτός…
Έχετε νοιώσει ποτέ… κάτι να σας ακολουθεί και να σας προστατεύει; κάτι να ζει με την πνοή και να νοιώθει με τις αισθήσεις σας;
Πέρα από κάθε θεωρία επιστημονική ή θρησκευτική… έχετε νοιώσει ποτέ κάτι να συμβαίνει και να υπάρχει μόνο για σας; Κάτι μοναδικό, που μόνο εσείς μπορείτε να βιώσετε όπως αισθάνεσθε;

ΣΚΕΨΕΙΣ… ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ…..ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ

Ολοι ζητούσαν από την Χούντα "παιδεία και ελευθερία και δουλειά" αλλά, όλοι αυτοί που μάχονταν με σημαία αυτά τα συνθήματα, πρώτοι ψήφισαν την κατάργη

Φανταστείτε μια πόλη 10.000 κατοίκων η οποία έχει και 10.000 γραμμές τηλεφώνων για την καλή επικοινωνία μεταξύ των. Οι κάτοικοι σε αυτήν λοιπόν την χώρα συνενοούντο άριστα, μέχρι τότε. Έρχεται λοιπόν «ένας» και τους λέει ότι, σε αυτή την πόλη των 10.000 κατοίκων δεν σας χρειάζονται οι 10.000 γραμμές, γιατί σας μπαρδεύουν και δεν μπορείται να συνεννοηθείτε μεταξύ σας και εγώ θα σας κανονίσω πιο εύκολα να μιλάτε με 5.000 γραμμές. Όλοι χάρηκαν γιατί γλύτωσαν από τις πολλές γραμμές και αρχισαν να χρησιμοποιούν την καινούργια μεθοδο, αλλά διαπίστωσαν οτι δεν μπορούσαν να μιλούν πολύ, γιατί σύστημα υπερφορτώνονταν, ετσι συντόμευαν τις συνομιλίες στα απολύτως απαραίτητα. Σιγά – σιγά έπαψαν και να μιλούν γιατί δεν μπορούσαν να σκεφτούν γρήγορα το τι ηθελαν να πουν.
Η γλώσσα λοιπόν είναι το όργανο του εγκεφάλου για την συννενόηση και την επικοινωνία με τους άλλους ανθρώπους και αν της κόψεις τις έννοιες από κάθε λέξη, δηλαδή τις γραμμές επικοινωνίας, απλοποιώντας την, επικρατεί ασυνενοησία, και τότε ο εγκέφαλος νεκρώνεται από την αχρηστεία.
Έτσι λοιπόν στην Χώρα μας, ήρθε ένας Εβραίοσπορος το 1983, και αποφάσισε να αλλάξουμε το σύστημα της γλώσσας και την ορθογραφία σε αυτήν του μονοτονικού, γιατί οι αγράμματοι σοσσιαλο – κουμουνιστές μίλούσαν την γλώσσα του «βουνού». Έτσι η παιδεία αντί να προαχθεί με την μετάπτωση της γλώσσας σε ακόμη πιο σύνθετη, γεγονός που ήταν απαραίτητο για την δημιουργία νέων και πιο σύνθετων εννιών, για τις ανάγκες της επιστήμης, απλοποιήθηκε στη γλώσσα των αγραμμάτων. Έτσι αντί οι αγράμματοι να μορφωθούν, έγιναν και οι μορφωμένοι αγράμματοι.
Το παράδοξο είναι ότι όλοι ζητούσαν από την Χούντα «παιδεία και ελευθερία και δουλειά» αλλά, όλοι αυτοί που μάχονταν με σημαία αυτά τα συνθήματα, πρώτοι ψήφισαν την κατάργηση της Γλώσσας, το απαραίτητο όργανο της παιδείας.
Ευχαριστώ για την υπομονή σας .

Όποιος ενθυμείται το παρελθόν, διδάσκεται δια το παρόν και το μέλλον.

Πρόλογος
Επανειλημμένως τονίζεται από διαφόρους, ότι ο λαός πρέπει να ενθυμήται την ιστορίαν του. Ορθόν. Όποιος ενθυμείται το παρελθόν, διδάσκεται δια το παρόν και το μέλλον. Ορθόν. Λέγουν ακόμη, ότι οι λαοί που λησμονούν είναι καταδικασμένοι να υποπέσουν εις λάθη. Ορθόν.
Ύπό το πνεύμα των ανωτέρω απόψεων επιθυμώ με την έκδοσιν της παρούσης εργασίας να συνεισφέρω στην λαϊκήν μνήμην, πράγμα δια το οποίον ασφαλώς ουδείς θα έχη αντίρρησιν. Υποθέτω.
Μέχρι τώρα εσημειώθη το φαινόμενο να κατηγορήται η Δεξιά παράταξις και κατά κόρον επανελήφθη το υστερικόν σύνθημα: «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά».
Το σύνθημα αυτό το φωνάζουν κυρίως εκείνοι, οι όποιοι ευθύνονται με αποτρόπαια εγκλήματα, τα οποία διέπραξαν εις βάρος του Ελληνικού Λαού και με κραυγαλέας εθνοπροδοσίας. Ταυτοχρόνως, ουδείς δεξιός πολιτικός η μη διαμαρτύρεται. Οι δεξιοί ανέχονται να υβρίζωνται και να κατηγορούνται από αποδεδειγμένους ενόχους εγκλημάτων και προδοσιών. Διατί; Διότι είτε φοβούνται, είτε υπέστησαν πλύσιν εγκεφάλου και ενώ έπρεπε να ήσαν κατήγοροι μετεβλήθησαν ψυχολογικώς εις κατηγορουμένους. Αυτό επιβάλλεται να σταματήση. Η ιστορική αλήθεια πρέπει να αποκατασταθή.
Σκοπός επίσης του παρόντος είναι η συμβολή του στην δημοσιότητα της αληθείας. Τα γεγονότα, όπως απετυπώθησαν εις φωτογραφίας και κείμενα ομιλούν από μόνα των και δεν χρειάζονται σχόλια η επεξηγήσεις. Τα πάντα φαίνονται καθαρώς, όπως ακριβώς είναι. Ομιλούν και πράττουν οι ίδιοι οι υπεύθυνοι της Αριστεράς, άκρας και μή, που έκαναν ειδεχθείς κακουργίας και προδοσίας.
Κάποτε κάποιος οφείλει να τολμήση και κατά πρόσωπον να διακήρυξη την αλήθειαν. Τούτο πράττω, ως ελάχιστον χρέος έναντι των θυμάτων της αριστεράς θηριωδίας και εθνοπροδοσίας.
Ήλθεν επί τέλους η ώρα να μάθη η Ελληνική Νεολαία την άλήθειαν. Τέλος στην παραπληροφόρησιν. Τέλος στον αποπροσανατολισμόν. Η ώρα της αληθείας εσήμανε.
Γνωρίζω ότι με το βιβλίο μου θα προκαλέσω. Αδιαφορώ. Το μοναδικόν μου μέλημα είναι να είμαι ειλικρινής. Και πράγματι λέγω την αλήθειαν, επειδή παρουσιάζω στοιχεία, που όλα προέρχονται από τους αριστερούς. Τους εξαναγκάζω να αυτοαποκαλυφθούν και εύχομαι να παύση ο λαός να ξεχνά τι σημαίνει Αριστερά.
Η εγκληματική και προδοτική παράταξις με ψυχήν το ΚΚΕ και τα όργανα του (ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, ΕΠΟΝ, ΟΠΛΑ κ.τ.λ.) που αιματοκύλισε και κατεπρόδωσε την Ελλάδα ευθύνεται, δια την είσαγωγήν της σφαγής ως μέσου πολιτικής πάλης.
Αι πολιτικοί αντιθέσεις μπορούν και πρέπει να συνυπάρχουν με τας ανθρωπίνους σχέσεις. Αυτό επιβάλλει η λογική και η ηθική. Αντιθέτως, η εγκληματική παράταξις τοϋ ΚΚΕ παρεμέρισε κάθε άνθρωπίνην σχέσιν και αντιμετώπισε τον πολιτικόν της αντίπαλον όχι με επιχειρήματα, αλλά με το σφάξιμο.
Όποιος δεν είναι μαζί μας, σφάξτε τον. Βγάλτε του τα μάτια. Σπάστε του τα κόκκαλα. Κρεμάστε τον. Έτσι ακριβώς υπήρξε η τακτική του αριστεροκομμουνισμού, που θα την ιδήτε παρακάτω. Τώρα μήπως είναι διαφορετικοί; Αμφιβάλλω. Διατί; Διότι δεν μετανοούν διά τα εγκλήματα των, τα όποια μάλιστα επαινούν και ακόμη κατηγορούν τα θύματα των. Το κονσερβοκούτι, η εξόρυξις οφθαλμών, οι ακρωτηριασμοί, αι δολοφονίαι, τα βασανιστήρια πρέπει να καταγγελθούν κι όχι να αποσιωπηθούν.
Αισθάνομαι την ανάγκην να κατακρίνω τους ψευτοδεξιούς πολιτικούς, οι οποίοι δεν ετόλμησαν μέχρι τώρα να κάνουν παρεμφερείς εκδόσεις. Μονάχα ψήφους της δεξιάς γνωρίζουν να υφαρπάζουν. Εντροπή τους.
Τα προδοτικά κείμενα και αι φωτογραφίαι φρίκης, που δίδω στην δημοσιότητα να τα προσέξη ιδιαιτέρως η ευαίσθητος νεολαία μας. Να συγκινηθή από την τραγωδία του Έθνους μας και να σφίξη τα δόντια. Η ώρα της Τιμωρίας θα έλθη. Τιμή και δόξα στους νεκρούς. Το αίμα των θα βαρύνη αιωνίως τους δολοφόνους.
Από λογικής και ηθικής απόψεως είναι τελείως απαράδεκτος η αδιαφορία των θυμάτων της κομμουνιστικής θηριωδίας. Συγκεκριμένως, επανειλημμένως οι εγκληματίαι του ΚΚΕ έσφαξαν Έλληνας. Οι γονείς αυτών η τα παιδιά των ανεπιτρέπτως παραμένουν αδιάφορα. Αδρανούν. Εγνώρισα πολλούς οι όποιοι μου είπαν: «τον πατέρα μου τον έσφαξαν οι κομμουννισταί..». Στην απορίαν μου: «Και τι κάνεις;» απήντησαν απλοϊκώς: «Τι να κάνω;». Έγινε επομένως τόσο βαθεία πλύσις εγκεφάλου, ώστε οι στενοί συγγενείς των θυμάτων αποφεύγουν ακόμη και να ομιλήσουν δια τους ιδικούς των, οι οποίοι εδολοφονήθησαν ή εβασανίσθησαν από τους σφαγείς του Ελληνικού Λαού, κατά την διάρκειαν των αιμοσταγών «γύρων».
Συμβαίνει μάλιστα και το απίθανον, οι κομμουνισται να διαμαρτύρωνται, όταν τελήται μνημόσυνον, δια τα θύματα των. Τί άλλο μένει να ανεχθώμεν; Πράγματι είναι προκλητική αυθάδεια της αριστεράς, η οποία αποκαλεί τα μνημόσυνα των σφαγιασθέντων «εορτές μίσους» ενώ το αληθές είναι, ότι ούτε περί εορτών πρόκειται, ούτε περί μίσους. Τα παιδιά, οι γονείς και οι συγγενείς των θυμάτων έχουν θρησκευτικόν καθήκον και οπωσδήποτε δικαίωμα να τιμήσουν την ιεράν μνήμην των νεκρών των. Τελούν λοιπόν μνημόσυνον στον χώρον της θυσίας (Μελιγαλά, Φενεό, Περιστέρι, Ούλεν κ.τ.λ.) και οι αριστεροί κραυγάζουν περί «εορτών μίσους». Τa ίδια γράφουν και αί εφημερίδες, τα ίδια λέγουν και οι πολιτικοί. Αίσχος. Οι Δεξιοί τελικώς προσέρχονται με δισταγμό, όσοι προσέλθουν. Ολίγοι είναι οι γενναίοι, οι οποίοι αντικρούουν την αριστεράν προπαγάνδαν. Η Αριστερά επιδιώκει να λησμονήση ο λαός την αλήθειαν. Εις τα γεγονότα αντιτάσσει την προπαγάνδα, με συνέπειαν οι ίδιοι οι παθόντες οι Δεξιοί, να αισθάνονται ένοχοι (!) που ήσαν θύματα.
Αυτά πρέπει να τελειώσουν και θα τελειώσουν, όπως πάντοτε τελειώνουν όλα τα ψεύδη. «Εως τότε υπομονή. Όχι όμως περαιτέρω ανοχή. Οι αριστεροί πρέπει να καταγγελθούν, δια τα εγκλήματα και τας προδοσίας. Το σύνθημα των «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά» καταρρέει προ της πραγματικότητος. Αι συκοφαντίαι εις βάρος της Δεξιάς θα διαλυθούν. Η αλήθεια θα λάμψη. Η αλήθεια θα νικήση το ψεύδος.
Ωστόσον ανακύπτουν βαρύταται εύθύναι κατά των πολιτικών, οι οποίοι συνηλλάγησαν με την αριστεράν, μετά τον τριετή συμμοριτοπόλεμον. Ενώ ήσαν ακόμη ανοικτοί οι τάφοι και δεν είχαν επουλωθεί αι πληγαί των τραυματιών Στρατιωτών του Έθνους, οι πολιτικάντηδες με αμνηστίας και αφέσεις αμαρτιών επέτρεψαν στους κομμουνιστάς να συμμετάσχουν, εις τας εκλογάς. Έτσι ενεφανίσθη το άθλιον φαινόμενον, οι Δεξιοί νεκροί και οι αριστεροί στη Βουλή. Τα θύματα εσάπισαν εις τάφους, ενώ οι θύται, πλουσιοπαρόχως αμειβόμενοι βουλευταί κ.τ.λ. Το αμείλικτον ερώτημα παραμένει: ποιός ενίκησε στον συμμοριτοπόλεμον; Εν τω μεταξύ, ο καπετάν Χάρος (έσφαξε 800 Έλληνας) διεμαρτύρετο, διότι εξωρίσθη (!) υπό της 21ης Απριλίου…
Δι’ όλας αυτάς τας βάναυσους αδικίας κατά της Δεξιάς, κάποιοι πρέπει να πληρώσουν. Και θα πληρώσουν. Ενθυμηθήτε με, κάποτε θα τους έλθη ο λογαριασμός. Καθυστερημένος, βεβαίως, αλλά θα τους έλθη.
Ουδέποτε δι’ ουδένα λόγον θα κρύψω τας σκέψεις μου. Σκέπτομαι μεγαλοφώνως. Αγανακτώ όταν βλέπω τους εθνοπροδότας εγκληματίας Μάρκο Βαφειάδη και Νίκο Ζαχαριάδη να κηδεύονται μέ την Ελληνικήν Σημαίαν, με τας ευλογίας της Εκκλησίας, άθεοι όντες, και με την συνοδείαν τεθλιμμένων πολιτικών όλων των παρατάξεων. Η «Νέα Δημοκρατία» απέστειλε τον βουλευτήν της κ. Βύρωνα Πολύδωρα στην κηδεία του Ζαχαριάδη, όπου κατέθεσε στέφανον! Δηλαδή, τι ετίμησε η Ν.Δ. στον Ζαχαριάδη; Ούτε μπορώ να μην αγανακτήσω όταν βλέπω τον εθνοπροδότη εγκληματία Φλωράκη (καπετάν Γιώτη) να ομιλή στην τηλεόρασιν, ενώ γνωρίζω ότι πρόκειται περί ειδεχθούς σφαγέως του Ελληνικού λαού, ο οποίος έπρεπε προ πολλού να είχε απαγχονισθή. Εφθάσαμεν στο σημείον ο τ. Υπουργός Δικαιοσύνης Γιαννόπουλος να έχη στο γραφείο του φωτογραφία του αρχισφαγέως Βελουχιώτη. Και πολλά άλλα. Υπάρχει πάντως Θεία Δίκη.
Είναι μια αλήθεια που πρέπει να την δεχθούν όλοι. Δηλαδή, ότι αι πολιτικαί ιδεολογίαι δεν έχουν μόνον καλά ή μόνον κακά. Οι φανατικοί κατά τρόπον παράλογον υποστηρίζουν πώς όλα όσα πιστεύουν είναι ορθά και όλα όσα πιστεύουν οι αντίπαλοι των είναι λάθος.
Τούτο εφαρμόζουν οι αριστεροί, οι οποίοι διακηρύσσουν, ότι όλα τα κακά προέρχονται από τους Δεξιούς. Η Δεξιά παράταξις είναι η άρνησις, η οπισθοδρόμησις, η αντίδρασις, ενώ η Αριστερά είναι η πρόοδος, η κοινωνική δικαιοσύνη, η ελευθερία κ.τ.λ.
Επί πλέον οι αριστεροί «κατηγορούν» τους Δεξιούς ως φασίστας. Ενώ αυτοί είναι οι δημοκράται. Μέχρι που και οι κουκουέδες, οι τυφλοί οπαδοί της τυραννικής τέως Σοβιετικής Ενώσεως, αποκαλούν τους Δεξιούς φασίστας. Πραγματικώς αποτελεί γελοιότητα, οι σταλινικοί να αυτοαποκαλούνται δημοκρατικοί και να χαρακτηρίζουν τους Δεξιούς ως φασίστας.
Το πολιτικόν πάθος εσκότισε τον νουν. Έχω υποστεί προσωπικώς τας συνεπείας αυτής της σχιζοφρενικής αντιλήψεως. Ο αριστερομαρξισμός και αι παραφυάδες του με χαρακτηρίζουν φασίστα. Ενθυμούμαι ότι εις κάποιαν τηλεοπτικήν συζήτησιν οι αριστεροί εδήλουν ηγανακτισμένοι «ότι δεν συνομιλούν με τον φασίστα Πλεύρη». Στην Νομικήν Σχολήν έσπασαν τας θύρας του αμφιθεάτρου, δια να μη λάβω μέρος εις συζήτησιν. Εις την Ν. Σμύρνην εκυκλοφόρησαν προκηρύξεις και εκάλεσαν τον λαόν να δράση, δια να μην ομιλήσω. Τα ίδια στην Θεολογικήν Σχολήν και εις πλήθος περιπτώσεων οι αριστερομαρξισταί προέβησαν εις βιαιοπραγίας ή ηρνήθησαν να ομιλήσουν μαζί μου.
Μολαταύτα οι κύριοι αυτοί υποστηρίζουν τον Λένιν, τον Κάστρο, τους αναρχικούς και άλλους τέτοιους, οι οποίοι ως γνωστόν κατέσφαξαν τους διαφωνούντος μαζί των.
Όταν πρόκειται περί δικτατόρων του μαρξισμού, αναστέλλεται η δημοκρατική ευαισθησία των αριστερών. Κάποιος κάποτε πρέπει να τους πληροφόρηση ότι η φράσις «να μη μιλήση» σημαίνει άρνησι της δημοκρατίας. Η δημοκρατία, λέγουν, πιστεύει στον διάλογο και στην ελευθερία εκφράσεως της γνώμης. Επομένως, η απαγόρευσις να ομιλήση ο οποιοσδήποτε είναι αντιδημοκρατική πράξις.
Δυστυχώς, η προπαγάνδα κατώρθωσε να δυσφήμηση την Δεξιάν. Ωστόσον, η ιδία η προπαγάνδα από την φύσιν της έχει ένα ελάττωμα: δεν διαρκεί δια πάντα. Αντιθέτως, η αλήθεια διαθέτει αιωνίαν ισχύν και στο τέλος επιβάλλεται. Στην σύγκρουσιν μεταξύ προπαγάνδας και αληθείας, η προπαγάνδα κερδίζει μάχας, αλλά χάνει τον πόλεμον. Τελικώς, το αληθές θριαμβεύει.
Η αριστερά προπαγάνδα φαίνεται παντοδύναμος, διότι οι Δεξιοί συν τοις άλλοις αδιαφορούν. Εαν οι Δεξιοί αποφασίσουν να δραστηριοποιηθούν, ουδέν θα τους σταματήση. Όσοι αγαπούν την πατρίδα οφείλουν να αντικρούουν την προπαγάνδα των αριστερών.
Μερικοί πρακτικοί τρόποι είναι οι ακόλουθοι:
0. Να ψηφίζουν υποψηφίους βουλευτάς μόνον εκείνους, οι όποιοι δημοσίως δηλούν ότι είναι εθνικισταί.
0. Να διαμαρτύρωνται με τηλεφωνήματα ή επιστολάς, εναντίον του οιουδήποτε συκοφαντεί την Δεξιάν.
0. Να λέγουν παντού με παρρησίαν, ότι είναι Δεξιοί και ταυτοχρόνως να μάχωνται τους αριστερούς.
0. Να μη λησμονούν τα εγκλήματα και τας προδοσίας του ΚΚΕ και πάντοτε να τα υπενθυμίζουν εις τρίτους.
0. Να αντιμετωπίζουν την αριστεράν προπαγάνδαν, όπου την συναντήσουν και να μην αδιαφορούν.
0. Να μην υποστηρίζουν εκδηλώσεις της Αριστεράς.
Η συνεχής αντιδεξιά και ουσιαστικώς αντιπατριωτική προπαγάνδα επέτυχε ώστε ο πολύς κόσμος να λησμονή τα εγκλήματα και τας προδοσίας των αριστεροκομμουνιστών. Εκείνοι που κατέσφαξαν τους Έλληνας τον Δεκέμβριον τού 1944, εκείνοι που ωργάνωσαν παιδομάζωμα 28.000 Ελληνοπαίδων, εκείνοι που την τριετίαν 1946-1949 αιματοκύλισαν την Ελλάδα, εκείνοι οι οποίοι κατεπρόδωσαν το Έθνος, είναι οι ίδιοι που με πρωτοφανή αναίδεια φωνάζουν: «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά»! Και ο κόσμος τους ακούει… Βλέπετε τι κατορθώνει η προπαγάνδα;
Εν τω μεταξύ παρουσιάζονται κάποιοι άσχετοι τύποι, οι όποιοι αναμασούν την αριστεράν συνθηματολογίαν και επαναλαμβάνουν γράφοντες ή ομιλούντες ότι «ο λαός δέν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά». Απλώς μας εκνευρίζουν.
Επειδή κάπου, έστω και στον αέρα, πρέπει να βασίζωνται οι αριστεροί, αναφέρονται στην εξορία των αγωνιστών της «Αντίστασης» στα διάφορα ξερονήσια. Το αληθές είναι ότι ουδείς εξωρίσθη, διότι ήτο αντιστασιακός, άλλα διότι ήτο προδότης ή εγκληματίας. Όσοι επήγαν εξορία, επήγαν εκεί διότι κατέσφαξαν Έλληνας η κατεπρόδωσαν την Ελλάδα. Εν συνεχεία, τους εδόθη αμνηστία και ζουν ανάμεσα μας, ενώ τα θύματα των σαπίζουν στους τάφους. Οι αριστεροί ομιλούν επίσης δια την «Χούντα», τα επτά χρόνια σκλαβιάς που πλάκωσε την Ελλάδα κ.τ.λ. Το αληθές είναι ότι η Χούντα, κατά την περίοδον 1967-1974 ουδένα έσφαξε, ούτε την Ελλάδα επρόδωσε, ούτε Δεκέμβριον 1944 έκανε, ούτε επί τριετίαν αιματοκύλισε το Έθνος, ούτε παιδομάζωμα 28.000 Ελληνοπαίδων ωργάνωσε, ούτε την ανεξαρτησίαν της Μακεδονίας εζήτησε κ.τ.λ. Σύγκρισις Αξιωματικών της 21ης Απριλίου και κομμουνιστών είναι αδύνατον να γίνη διά πολλούς λόγους και κυρίως, διότι τους χωρίζει η ΕΛΛΑΣ.
Η 21η Απριλίου, η οποία υπόπτως και βλακωδώς αυτοανετράπη, δεν πρέπει να χρεωθή στην Δεξιάν. Εξ άλλου δεν ήσαν οι αριστεροί, αλλά η Χούντα που έδιωξε τον βασιλέα.
Ένα σημείον που χρειάζεται να προσέξετε ιδιαιτέρως είναι, ότι η Αριστερά, πέραν του ΚΚ, οργανούται, χρηματοδοτείται και κατευθύνεται από Δυτικάς Δυνάμεις και από τον διεθνή σιωνισμό. Το διατί και το πώς είναι άλλη ιστορία, πάντως το γεγονός παραμένει, ότι Δυτικαί Δυνάμεις και εβραίοι ανέκαθεν δημιουργούν και χρηματοδοτούν αριστερά κόμματα, επικεφαλής των οποίων τοποθετούν τάχα αριστερούς, που στην πραγματικότητα πρόκειται περί καιροσκόπων, πρακτόρων, συμφεροντολόγων και άλλων παρασίτων, που δια μίαν πανεπιστημιακήν έδραν η δι’ έν πολιτικόν αξίωμα και φυσικά έναντι μισθού, ηγούνται ή απλώς μετέχουν εις ελεγχομένας αριστεράς κινήσεις, όπου μαζεύονται ανιδιοτελείς, άλλ’ αφελείς ιδεολόγοι.
Αποτέλεσμα της υπό Δυτικών Δυνάμεων και εβραίων αναπτύξεως κινημάτων της αριστεράς ανά τον κόσμον είναι και η διεθνοποίησις του αριστερού κινήματος. Ο εγκέφαλος ευρίσκεται εις ΗΠΑ ή Αγγλίαν ή Γερμανίαν και τα εκτελεστικά όργανα παντού. Αυτά, ο εγκέφαλος τα οργανώνει και τα εντάσσει εις διεθνή κίνησιν αριστερισμού, που κατευθύνεται από εβραίους.
Τα αριστερά κινήματα παγκοσμίως υπάγονται εις κοινόν εργοδότην. Έτσι εξηγείται η άμεσος συμπαράστασις προς κάθε αριστερόν ανά την υφήλιον. Κάποιος αριστερός ποιητής του Περού θα παρέμενε άγνωστος στην Ελλάδα. Φροντίζουν όμως οι αριστεροί να εκδίδουν έδώ τα ποιήματα του, να οργανώνουν διαλέξεις δι’ εκείνον, να δημοσιεύουν συνεντεύξεις του και το χειρότερο, να τον περνούν στά σχολικά βιβλία, απ’ όπου αφαιρούν τους Εθνικούς μας ποιητάς. Προσέξατε τας αριστεράς εκδόσεις και θα αντιληφθήτε, ότι αιφνιδίως προβάλλεται διεθνώς εις ωρισμένος αριστερός συγγραφεύς. Διατί; Διότι εδόθη τέτοια εντολή και οι αριστεροί των διαφόρων κρατών την εκτελούν. Δόξα τω Θεώ, το ταμείον των έχει άφθονα χρήματα και θα κερδηθούν περισσότερα.
Παρεμφερή οργάνωσιν οι Δεξιοί δεν έχουν. Διεθνής της Δεξιάς δεν λειτουργεί. Ούτε αι Δυτικαί Δυνάμεις δύνανται να οργανώσουν Δεξιά κόμματα, που να τα ελέγχουν, διότι οι Δεξιοί είναι πατριώται. Δι’ αυτόν τον λόγον αι Δυτικαί Δυνάμεις και οι εβραίοι υποστηρίζουν κόμματα ψευδεπιγράφως Δεξιά. Κόμματα που παγιδεύουν τους Δεξιούς ψηφοφόρους. Τέτοιο κόμμα στην Ελλάδα είναι η «Νέα Δημοκρατία», η οποία ψηφίζεται από Δεξιούς και ουσιαστικώς πολεμεί την Δεξιάν. Η ύπαρξις αυτών των κομμάτων αρχικώς εμποδίζει την δημιουργίαν ενός γνησίου Δεξιού κόμματος. Τελικώς την καθιστά αναγκαίαν.
Αι Δυτικαι Δυνάμεις και οι «φίλοι» τους εβραίοι γνωρίζουν καλώς, ότι η Δεξιά είναι μια πολιτική πραγματικότης. Οι οπαδοί της Δεξιάς δεν εξαφανίζονται. Οι Δεξιοί υπάρχουν. Δια να τους αντιμετωπίσουν, τους εγκλωβίζουν δεξιοτεχνικώς εις κάποιο κόμμα (παρ’ ημίν στην «Νέα Δημοκρατία») το οποίον διαθέτει οπαδούς της Δεξιάς και αρχηγούς αντιδεξιούς. Τούτο θα το διαπιστώσετε με πολλούς τρόπους και προ παντός από το γεγονός, ότι η εκάστοτε ηγεσία τέτοιου κόμματος αρνείται κατηγορηματικώς να ειπή ότι είναι Δεξιά. Το «Δεξιός» έχει αποβληθεί από το λεξιλόγιόν της.
Ωρισμένα στελέχη ενός τέτοιου κόμματος διαπράττουν την ατιμίαν να ισχυρίζωνται στους Δεξιούς ψηφοφόρους: «Δεξιοί είμαστε και εμείς, αλλά να μη το λέμε για να πάρουμε ψήφους κι από άλλες ιδεολογίες». Ψεύδονται. Ανεντίμως επιδιώκουν τον αφανισμόν της Δεξιάς, δια του εγκλωβισμού της εντός ελεγχομένου κόμματος. Το «ακροδεξιός» πια είναι βαρύτατη κατηγορία, ύβρις, προσβολή.
Υπό αυτάς τας συνθήκας φαίνεται αδύνατος η πρόοδος οποιασδήποτε προσπάθειας οργανώσεως της Δεξιάς παρατάξεως. Οι ξένοι την πολεμούν διττώς. Αφ’ ενός μεν διά της δυσφημήσεως, που της κάνει το διεθνοαριστερό κίνημα, αφ’ ετέρου δε δια του εγκιβωτισμού της, εις κάποιο αστικόν κόμμα.
Κάποτε ασφαλώς εις μιαν στιγμήν κρίσεως, όλα θα αποκαλυφθούν. Οι ξενοκίνητοι και άτιμοι υπονομευταί της Δεξιάς δεν θα έχουν που να κρυφθούν. Η Δεξιά παράταξις των Ελλήνων πατριωτών αγκομαχεί δια μιαν θέσιν στον Ήλιον. θα την απόκτηση.
Ειδικώς διά την «Νέαν Δημοκρατίαν», το χειρότερο που έκανε αυτό το κόμμα ήτο η προσπάθεια ιδεολογικού εκτροχιασμού της Δεξιάς. Η Ν.Δ. ενεφάνισε την «ιδεολογίαν» του φιλελευθερισμού ή νεοφιλελευθερισμού και υψηλόβαθμα στελέχη της εξαπέλυσαν προπαγανδιστικήν εκστρατείαν, υπέρ του νεφελώδους φιλελευθερισμού. Δίχως ντροπήν, δίχως άξιοπρέπειαν απηυθύνθησαν στους Δεξιούς ψηφοφόρους, τους έλεγαν «ιδεολογία μας είναι ο φιλελευθερισμός» και προσεπάθουν να υποκαταστήσουν τα εθνικά ιδεώδη της Δεξιάς, με το επινόημα τού φιλελευθερισμού. Δεν το κατώρθωσαν. Αρκεί όμως η προσπάθεια διά να σιχαθή κάποιος αυτούς και το κόμμα τους. Η Ν.Δ. μόλις εγκαταλειφθή από τους Δεξιούς θα διαλυθή. Οι «φιλελεύθεροι» δεν πρόκειται να την διασώσουν. Θα διαλυθή. Διότι η μεγίστη πλειοψηφία των ψηφοφόρων της ανήκει στην Δεξιάν. Είναι άστεγοι Δεξιοί, που περιστασιακώς και προσωρινώς ψηφίζουν εκβιαστικώς την Ν. Δημοκρατίαν. Η ζωντανή Δεξιά, η μεγάλη παράταξις της Δεξιάς, κάποτε, συντόμως θα εύρη την πολιτικήν της έκφρασιν και θα εγκατάλειψη το κομματικό μωσαϊκόν της Ν.Δ.
Η Δεξιά δεν πρέπει να μένη περισσότερο, δίχως πολιτικήν έκφρασιν. Της χρειάζεται ένα κόμμα. Διότι αλλοιώτικα θα είναι καταδικασμένη να την εκμεταλλεύωνται οι ψευτοδεξιοί πολιτικοί, οι οποίοι σκοπίμως την παραμερίζουν στο περιθώριο, μέχρις ότου χαθή. Ματαιοπονούν.
Η δυσκολία οργανώσεως ενός κόμματος της Δεξιάς έγκειται στο ότι δεν υπάρχουν χρήματα. Το κεφάλαιον μετετοπίσθη στην αριστερά. Αναγνωρίζω ότι η αριστερά με τραπεζικά δάνεια και χαριστικάς συμβάσεις προς «ημετέρους» εδημιούργησε την ιδικήν της κεφαλαιοκρατίαν, η οποία ευχαρίστως χρηματοδοτεί τας αριστεράς κινήσεις, αφού γνωρίζει, ότι τα ποσά, που μοιράζει θα της επιστραφούν με κέρδος επί πλέον. Θά επιστραφούν βεβαίως εκ του δημοσίου ταμείου, υπό την μορφήν χορηγήσεων, συμβάσεων, επιδοτήσεων κ.τ.λ. Τα πράγματα είναι έτσι, ώστε δια να πολιτευθής απαιτούνται χρήματα. Πολλά χρήματα δια να πληρώνης τηλεοράσεις, εφημερίδας, προπαγάνδα, στελέχη, γραφεία, εκδηλώσεις κ.τ.λ. Η πολιτική στη δημοκρατία λειτουργεί και αναπτύσσεται βάσει του χρήματος. Μας προέκυψε λοιπόν η πλουτοδημοκρατία, εις όλον της το μεγαλείον. Άνθρωποι με ιδεώδη, ικανότητας και θέλησιν να ωφελήσουν τον τόπον, εαν δεν διαθέτουν χρήματα δεν θα κατορθώσουν το παραμικρόν. Απεναντίας, άνθρωποι ιδιοτελείς, καιροσκόποι, αστράτευτοι, ανεπάγγελτοι, ομοφυλόφιλοι, ξενόφερτοι και επιζήμιοι δια την χώραν θα επικρατήσουν στην δημοσίαν ζωήν, επειδή διαθέτουν χρήματα και μόνον.
Όσον απαισιόδοξος και να είναι κάποιος δεν μπορεί παρά να διακρίνη την ελπίδα στο μέλλον. Όμορφον το αίσθημα της ελπίδος. Αρκεί η έλπις να μην είναι εξωπραγματική. Το κόμμα της Δεξιάς θα οργανωθή στας ακολούθους τρεις περιπτώσεις:
0. Εαν ευρεθούν χρηματοδόται, οπότε εντός 24 ώρων θα παρουσιασθή ένα Δεξιόν κόμμα, που εντός μηνός θα συνεγείρη την Δεξιάν εις ολόκληρον την Ελλάδα και φυσικά θα διαλυθή η Ν.Δ.
0. Εαν συμβούν κρίσιμα γεγονότα εθνικώς σημαντικά, οπότε αι μάζαι θα στραφούν προς την Δεξιάν, η οποία εκ της ανάγκης των καιρών θα οργανωθή, έστω και δίχως χρήματα.
0. Εαν Δεξιοί πολιτικοί οργανώσουν με περιωρισμένα οικονομικά μέσα Δεξιόν κόμμα, που θα προχωρή σιγά-σιγά.
Η πρώτη και δευτέρα περίπτωσις είναι ζήτημα τύχης. Η τρίτη είναι ζήτημα αποφάσεως ανησυχούντων Ελλήνων, οι όποιοι πιστεύουν, ότι οφείλουν να πράξουν το καθήκον των, να ιδρύσουν το κόμμα και να καιροφυλακτούν δι’ εύνοϊκάς εξελίξεις.
Υποστηρίζω μαζί με πολλούς άλλους, ότι οι Δεξιοί πρέπει να προχωρήσουν στην δημιουργιαν του κόμματος και βλέπομεν. Επιβάλλεται να αρχίση προσπάθεια πολιτικής οργανώσεως της Δεξιάς, πέραν από τα υπάρχοντα σχήματα. Με παρρησίαν οι Δεξιοί να αποκτήσουν το Δεξιόν κόμμα, την πολιτικήν στέγην, που θα περιλάβη αργώς και σταθερώς την μείζονα Δεξιάν παράταξιν. Κάτι πρέπει να γίνη. Όλα είναι συζητήσιμα, εκτός από ένα: να μη κάνωμεν κάτι.
Αντίπαλοι των Δεξιών δεν θα είναι οι μη Δεξιοί Έλληνες, αλλά μία αριστερά νοοτροπία, που μολύνει μέρος του Ελληνικού Λαού. Η νοοτροπία αύτη που βασίζεται στην παροχή, στην συναλλαγή, στην ξενοδουλεία, στην υποτίμησι παντός Ελληνικού, στην εξωτερική εξάρτησι, πρέπει να καταπολεμηθή.
Η Δεξιά νοοτροπία αποκαθιστά στην συνείδησι του Ελληνικού Λαού τα αιώνια στηρίγματα του Έθνους μας, όπως η ιδέα της Πατρίδος, η θρησκεία, η οικογένεια, η γλώσσα, η εθνική ελευθερία, η ιστορία, η φυλή, τα οποία συστηματικώς υπονομεύει και δολιοφθείρει η αριστερά νοοτροπία.
Η Εθνική ενότης αποτελεί αυτονόητον προτέρημα. Ο,τιδήποτε διασπά την εθνικήν ενότητα είναι αντιεθνικόν και ο,τιδήποτε την τονώνει είναι εθνωφελές.
Ειδικώς διά τους Έλληνας η ιστορία των απέδειξεν, ότι οσάκις ήσαν ηνωμένοι εμεγαλούργησαν και οσάκις ήσαν διχασμένοι ηττήθηααν. Τα παραδείγματα είναι πολλά. Τραγικώτερον είναι το της Μικράς Ασίας, όπου εξ αίτιας του διχασμού άπωλέσαμεν την ευκαιρίαν αναβιώσεως της Αυτοκρατορίας μας.
Το 1946 οι αριστεροί ευθύνονται, δια την κήρυξιν ανταρσίας κατά του νομίμου κράτους, το οποίον μόλις, πάλιν οι ίδιοι, προ δύο ετών αιματοκύλισαν με την κακουργίαν των Δεκεμβριανών.
Ο αριστερισμός υποκινείται να προκαλή εθνικήν διχόνοιαν, διότι συμφέρει στους ξένους. Δεν μας θέλουν ηνωμένους, ομοψυχούντας, διότι γνωρίζουν, ότι τότε θα απαιτήσωμεν όσα δικαιούμεθα εις εδάφη και πληθυσμούς. Οι ξένοι επιδιώκουν να μας αφαιρέσουν το εσωτερικόν μεγαλείον της αυτοκρατορικής νοοτροπίας και να μας μετατρέψουν εις βαλκανίους. Αυτό δεν θα το δεχθώμεν, διότι ισοδυναμεί με απάρνησιν της ιστορίας μας, του εθνικού εαυτού μας.
Πάντως ευρίσκονται πρόθυμοι ξενόδουλοι. Στην περίπτωσιν αυτήν οι αριστεροί ενέχονται. Ασφαλώς υπάρχει πλήθος αριστερών πατριωτών. Αλλά δεν ομιλώ δι’ αυτούς. Αναφέρομαι στην ηγεσίαν της Αριστεράς και όχι στην μάζα των ιδεολόγων που την ακολουθεί. Οι ηγέται λοιπόν της Αριστεράς είναι ως επί το πλείστον πράκτορες ξένων χωρών. Έμμισθοι. Καιροσκόποι. Ανθέλληνες. Με την αριστεράν «ιδεολογίαν» και τας πολιτικάς της θέσεις οι ξένοι αντιμάχονται τα αιώνια θεμέλια της Φυλής των Ελλήνων. Ειρωνεύονται το πατροπαράδοτον έμβλημα του Ελληνισμού: «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια», λοιδορούν την Ελληνικήν Σημαίαν, χλευάζουν τα υψηλά ιδεώδη τοΰ Γένους, προτείνουν αοριστίας (προοπτική, όραμα, μετεξέλιξη (!), εκσυγχρονισμός, ειρηνική επανάσταση, αλλαγή, πρόοδο, κοινωνική συναίνεση κ.τ.λ.) ως δήθεν ιδανικά και προκαλούν σύγχυσιν, χαοτισμόν. Διότι έτσι τους διέταξαν, διότι αποστολή των είναι να αποπροσανατολίσουν, να παραπληροφορήσουν και να παραπλανήσουν τον Ελληνικόν Λαόν. Επιδιώκουν την αποστολήν των, δια την οποίαν καλοπληρώνονται, με την δημοσιογραφίαν, την τηλεόρασιν, την τέχνην και με όλα τα μέσα της προπαγάνδας, που απεριορίστως διαθέτουν.
Τα μέσα μαζικής ενημερώσεως (ΜΜΕ) προβάλλουν μόνον αριστερούς, μόνον αριστεράς απόψεις. Οι Δεξιοί αποκλείονται. Ακόμη και στην τέχνην διαπράττουν την κακοήθειαν να διαφημίζουν κατ’ αποκλειστικότητα τα τερατουργήματα των ξενόφερτων τεχνοτροπιών. Παντού το προβάδισμα ανήκει στους αριστερούς, με συνέπεια να καλλιεργήται η εσφαλμένη αντίληψις, ότι οι αριστεροί κυριαρχούν, είναι η πλειοψηφία, επεβλήθησαν. Ψεύδος.
Αντιθέτως, το αληθές είναι ότι η Αριστερά δεν εκφράζει την εθνικήν κοινωνίαν, αλλά μιαν άσήμαντον εκφυλισμένην μειοψηφίαν, η όποια όμως λόγω χρημάτων και ξενικής βοηθείας επικρατεί στην δημοσιότητα.
Η δημοσιότης κατέστη η μεγαλύτερα δύναμις στην υπηρεσίαν της απάτης. Αι τηλεοράσεις που ανεβάζουν και κατεβάζουν, που διαμορφώνουν κοινήν γνώμην, που ασκούν ουσιαστικήν εξουσίαν επί του λαού κ.τ.λ. ελέγχονται από κάποιους. Από ποίους; Όχι βεβαίως από αυτούς που φαίνονται ως ιδιοκτήται, αλλά από αυτούς που κρύπτονται όπισθεν. Προφανώς πρόκειται περί ξένων κέντρων. Με ελαχίστας εξαιρέσεις αι τηλεοράσεις κατευθύνονται από την ξενοκίνητον εβραιοαριστεράν και εν μέρει από τους εμπόρους ναρκωτικών. Όποιος σοβαρώς μελετήση τα προγράμματα των τηλεοράσεων θα κατάληξη εις αυτό το αναμφισβήτητον συμπέρασμα. Δυστυχώς είναι αληθές: αι τηλεοράσεις έχουν Ελληνικήν φωνήν, αλλά ξένην συνείδησιν όπως και ξένην ονομασίαν. Ελάχισται εξαιρέσεις δεν αλλάζουν την κατάστασιν, μάλλον την τονίζουν.
Ό άριστερισμός κυριαρχεί στην τηλεόρασιν. Οι Δεξιοί ούτε να εμφανισθούν μπορούν. Αν κάποτε ξεφύγη κάποιος αμέσως θα κοπή και το λάθος δεν πρόκειται να επαναληφθή. Ενθυμούμαι ότι καίτοι προσκεκλημένος εις εκπομπήν («Χωρίς αναισθητικό») του κ. Τράγκα, μία δεσποινίς μου εζήτησε «να αποχωρήσω δια λόγους ιδεολογικούς». «Δηλαδή, τί εννοείτε;» την ερωτώ. «Οι περισσότεροι αριστεροί δεν θέλουν να συνομιλήσουν μαζί σας» μού άπαντα με το φυσικώτερον ύφος. Τελικώς ο κ. Τράγκας δεν υπέκυψε στον εκβιασμόν και προς τιμήν του, δεν έκανε την εκπομπήν.
Τέτοια περιστατικά συνέβησαν πολλάς φοράς. Ενθυμούμαι κάποτε εις μίαν συζήτησιν ένας νεαρουλης του «Συνασπισμού» εστρίγγλισεν: «δεν συζητώ με φασίστας». Εμιμήθη τον κ. Πάγκαλον, ο οποίος δεν ήθελε να συνομιλήση μαζί μου, διότι αν εγώ καθώς είπε «ερχόμουν στην εξουσία, θα τον έκανα σαπούνι». Απήντησα υπό τους γέλωτας του ακροατηρίου ότι «με τον όγκον που έχει, μόνο για σαπούνι κάνει» και την φράσιν μου αυτήν σκοπίμως παρήλλαξαν αι εφημερίδες γράφουσαι ότι «ο Πλεύρης απειλεί να κάνη σαπούνι τον Πάγκαλον». Τέλος πάντων, το γεγονός είναι εν: οι Δεξιοί στερούνται προσβάσεως στα μέσα μαζικής ενημερώσεως, με συνέπειαν να τα μονοπωλούν οι αριστεροί.
Στην πολεμική νίκη της Δεξιάς επί της Αριστεράς το 1949 οφείλει ο Ελληνικός Λαός την ελευθερίαν, την Εθνικήν Ανεξαρτησίαν και την ευημερίαν του. Αν το 1949 εκέρδιζαν οι αριστεροί κουκουέδες, αν το 1949 εκέρδιζε τον πόλεμον ο λεγόμενος «Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας» τώρα οι Έλληνες (αν επέζων) θα ήσαν όπως οι Αλβανοί ή θα έτρωγαν σκυλοτροφάς, όπως οι Βούλγαροι. Τούτο είναι αναμφισβήτητον. Αλλά οι πολιτικοί μας και ο Πρόεδρος Δημοκρατίας αδιαντρόπως και ανιστορήτως δεν τιμούν τους νικητάς μαχητάς του Βίτσι και του Γράμμου. Τιμούν τους κομμουνιστάς. Τιμούν τους δολοφόνους και τους προδότας. Αίσχος!
Ο επιστρατευμένος τύπος εξυμνεί τους μπολσεβίκους του ΚΚΕ, τους ονομάζει δημοκράτας και καθυβρίζει τον ηρωικόν Εθνικόν Στρατόν και ιδίως τους Αξιωματικούς, οι οποίοι εθυσιάσθησαν διά να καλοπερνούν σήμερον οι αριστεροί, ώστε ευλόγως διερωτώμαι: ποίος ένίκησε στον συμμοριτοπόλεμον; Οι Έλληνες ή οι σλαυόδουλοι κουκουέδες;
Οί αριστεροί επίσης μισούν τον βασιλικόν θεσμόν. Διότι τον εύρον ανυπέρβλητον εμπόδιον κατά την εθνοκτόνον σύρραξιν 1946-1949. Όμως ο Βασιλεύς ήτο εκείνος ο οποίος ηγήθη του Στρατού και απηλευθέρωσε μαχόμενος το 1912-1913 την Ήπειρον, Μακεδονίαν, Θράκην και εβάδισε το 1921 προς την Άγκυραν. Βασιλεύς ήτο και όχι μαρξιστής. Αντιθέτως το ΚΚΕ τότε επρόδωσε την Μεγάλην Ιδέαν.
Αι Μεγάλαι Δυνάμεις, διά να ρυθμίζουν την πολιτικήν κατάστασιν στην Ελλάδα ανέκαθεν επεδίωκαν και επέτυχαν, όπως ελέχθη, η ψευτοδεξιά και η αριστερά να έχουν ελεγχομένας ηγεσίας, με σκοπόν η μεν ηγεσία της δήθεν Δεξιάς να αφήνη ανοργάνωτον την Δεξιάν, μέχρι διαλύσεως της, ή δε ηγεσία της Αριστεράς να έμποδίζη την ανάπτυξιν παντός γνησίου αριστερού ιδεολογικού κινήματος.
Τόσον οι Δεξιοί, όσον και οι αριστεροί είναι θύματα της ηγεσίας των. Ούτε οι Δεξιοί, ούτε οι αριστεροί έχουν αρχηγούς γνησίους, ειλικρινείς Δεξιούς ή αριστερούς, αλλά όργανα Μεγάλων Δυνάμεων και Εβραίων, που πάντοτε στην Ελλάδα ήλεγχαν τα πολιτικά κόμματα, τα όποια εξεκίνησαν με τας ονομασίας: Ρωσσικόν, Γαλλικόν και Αγγλικόν!
Οί προδόται πολιτικοί εδημιούργησαν ιδεολογικόν χάος, εντός του λαού. Αντί σαφών ιδεολογικών θέσεων παρουσιάζουν αορίστους κενολογίας και ανενδοιάστως εφαρμόζουν ο,τιδήποτε έξωθεν τους διατάξουν. Τα συνθήματα διαδέχονται αντιφατικώς το εν το άλλον. Ο λαός τα γνωρίζει, τα ανέχεται και έχει ευθύνη, διότι υπεχώρησε στον εκμαυλισμόν, που του έκαναν. «Έξω από την ΕΟΚ» στα λόγια. Μέσα στην ΕΟΚ στην πράξιν. «Έξω από το ΝΑΤΟ» στα λόγια. Μέσα στο ΝΑΤΟ στην πράξι και όλο έτσι, υπό τα χειροκροτήματα των λαϊκών μαζών και την ένοχον σιωπήν των υπευθύνων ανθρώπων του πνεύματος, τους οποίους εξαγοράζουν (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) με διορισμούς και λοιπά ανταλλάγματα.
Πιστεύω ότι οι οπαδοί της Δεξιάς και της Αριστεράς βλέπουν την αλήθειαν. Αλλά σιωπούν. Κρίμα. Λείπει το θάρρος της διαμαρτυρίας. Διατί; Μήπως διότι κάπου τους «εβόλεψαν»; Μήπως διότι φοβούνται; Μήπως διότι απηλπίσθησαν; Μήπως διότι περιμένουν από άλλους κάτι να γίνη; Μήπως διότι δεν τους αφήνει η καθημερινότης της ζωής, αι εργασίαι κ.τ.λ.; Μήπως διότι αδιαφορούν διά τα πολιτικά λόγω αηδίας κ.τ.λ…; Πλήθος αιτίων οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα: αι ηγεσίαι της δήθεν Δεξιάς και της Αριστεράς καπηλεύονται τους οπαδούς των. Κάποτε ελπίζω οι εξαπατωμένοι δεξιοί και αριστεροί να τιναχθούν επάνω και να φωνάξουν: «φθάνει πιά». Κάποτε θα έλθη η ώρα των πατριωτών ιδεολόγων, που όπου και αν ανήκουν, θα έχουν την Ελλάδα υπεράνω όλων.
Θα διατυπώσω μερικάς απόψεις τας οποίας κατόπιν θα αποδείξω με κείμενα και φωτογραφίας, που καθώς έδήλωσα προέρχονται αποκλειστικώς από την Αριστεράν.
Αι απόψεις μου είναι αι ακόλουθοι:
0. Ο αριστερισμός-μαρξισμός στην Ελλάδα μας ήλθεν έξωθεν και εδώ ανεπτύχθη από τους αλλοφύλους Εβραίους.
0. Ο αριστερισμός-μαρξισμός κατεπολέμησε την Μεγάλην Ιδέαν του Ελληνικού Έθνους και επρόδωσε τον μαχόμενον Ελληνικόν Λαόν στην Μικρασιατικήν Εκστρατείαν.
0. Ο αριστερισμός-μαρξισμός εζήτησε τον ακρωτηριασμόν της Πατρίδος, διά της αποσπάσεως των επαρχιών της Μακεδονίας, Θράκης και Β. Ηπείρου.
0. Ο αριστερισμός-μαρξισμός επρόδωσε το ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου 1940.
0. Ο αριστερισμός-μαρξισμός επρόδωσε την Εθνικήν Αντίστασιν.
0. Ο αριστερισμός-μαρξισμός επρόδωσε τους ήρωας της ΕΟΚΑ και τον απελευθερωτικόν αγώνα των.
0. Ο αριστερισμός-μαρξισμός αιματοκύλισε την Ελλάδα και ευθύνεται διά τα ειδεχθέστερα εγκλήματα εις βάρος του Ελληνικού Λαού.
0. Ο αριστερισμός-μαρξισμός υπηρέτησε δουλοπρεπώς την Σοβιετικήν Ένωσιν επί ζημία των Ελληνικών Εθνικών συμφερόντων.
Αρχίζω με φωτογραφίας και κείμενα, που αποδεικνύουν τα φοβερά εγκλήματα των εγχωρίων Μπολσεβίκων του ΚΚΕ. Θά συνεχίσω με κείμενα προδοσιών των κομμουνιστών, ώστε να επιβεβαιώσω την ρήσιν του Γεωργίου Παπανδρέου, ότι το ΚΚΕ «είναι το κόμμα του εγκλήματος και της προδοσίας».
Κωνσταντίνος Πλεύρης
Αθήναι 2003

Μαύρη Μαγεία

ΤΑ ΝΕΑ
Του Γιώργου Βέλτσου
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 15 Δεκεμβρίου 2008
Το ότι οι δεκαεξάρηδες είδαν επιπλέον ξαφνικά τον εαυτό τους να «παίζει» λάιβ σε μια τηλεοπτική διαφήμιση της κινητής τηλεφωνίας στην Πανεπιστημίου, ή ότι η κινητή τηλεφωνία θα διαφημίζει από αύριο τα φθηνότερα SΜS της εξέγερσης δεν σημαίνει πως εμείς οι μεγάλοι, δεξιοί και αριστεροί ψάλτες στην κηδεία της καταναλωτικής μας κοινωνίας, δεν θα συνεχίσουμε να κάνουμε στις εφημερίδες και την τηλεόραση τη δουλειά που ξέρουμε καλύτερα: σκυθρωπές αναλύσεις και δαιμονοποιητικές προβλέψεις για την επαύριον. Αλλά και πάλι, θα εκπλαγούμε από τον συνεχή αναδιπλασιασμό του προσώπου μας. Ποιος έχετε την εντύπωση πως σπάει τις βιτρίνες; Ο σωσίας του Παυλόπουλου τις σπάει με φούτερ και παλαιστινιακή μαντίλα πάνω από την κόκκινη γραβάτα που θα φορέσει την επαύριον. Ο σωσίας του Παυλόπουλου που δεν είναι Παυλόπουλος, που δεν θέλει να γίνει Παυλόπουλος, αλλά που η δύναμη του Παυλόπουλου- θέλει δεν θέλει- θα τον κάνει Παυλόπουλο ή θα τον τρελάνει. Οπότε, παρά τα φαινόμενα, καμία αντίφαση δεν υπάρχει ανάμεσα στον υπουργό και τον πιτσιρικά από τη στιγμή που το παιγνιώδες και της ειλικρινέστερης προσομοίωσης έχει αντικαταστήσει το τραγικό της πιο παραπλανητικής ταυτότητας. Τίποτε δεν θα γίνει. Ή, τίποτε δεν θα γίνει έως ότου «η λευκή μαγεία μιας χορτασμένης κοινωνίας, χωρίς ίλιγγο, χωρίς ιστορία και χωρίς μύθο άλλον από τον εαυτό της», γίνει μαύρη. Αλλά τότε θα έχει επανακάμψει ο Μεσαίωνας.