Το ρωσόδουλον ΚΚΕ ευθυγραμμίσθη με το γερμανο-σοβιετικόν σύμφωνον Ρίμπεντροπ-Μολότωφ της 23 Αύγουστου 1939 και διεκήρυττε, ότι δεν πρέπει να πολεμήσωμεν κατά του Άξονος και κατηγορεί τον Μεταξά ότι… προετοιμάζει πόλεμον.

«Δεν επετέθη η Χιτλερική Γερμανία εναντίον της Αγγλίαςκαι της Γαλλίας, αλλ’ αυταί επετέθησαν εναντίον της Γερμανίας». Δήλωσις Στάλιν εις «Πράβδα» 30 Νοεμβρίου 1939.

Απίστευτον κι όμως αληθινόν. Παραθέτω τα αναμφισβήτητα κείμενα.Κατ’ αρχήν, η Κ.Ε. του ΚΚΕ εις Μανιφέστον της 20 Απριλίου 1940 («Ριζοσπάστης» 2 Μαΐου 1940) διεκήρυξε:
«Το πέρασμα της βασιλομεταξικής δικτατορίας στην υπηρεσία των αγγλογάλλων, συντελούμενον μέσα στις συνθήκες της έντασης των σχέσεων τους με την Ιταλίαν, σημαίνει -ούτε λίγο ούτε πολύ- πρόσκληση προς τους ιμπεριαλιστές να βγάλουν τα μάτια τους πάνω στα ελληνικά εδάφη και εξουσιοδότηση τους να μην αφήσουν πέτρα πάνω στην άλλη, στην δυστυχισμένη πατρίδα μας» (όρα εις έκδοσιν Κ.Ε. του ΚΚΕ με τίτλον: «Το ΚΚΕ από το 1918 ως το 1931», τόμ. Α’ «Το ΚΚΕ από το 1918 ως το 1926» εις παράρτημα κειμένων της περιόδου 1932-1941, σελ. 498).

Το ΚΚΕ την 30ην Απριλίου 1940 κυκλοφορεί προκήρυξιν προς τον Ελληνικόν Λαόν, όπου έλεγε τα ακόλουθα:
«Ο πόλεμος, όπου η δικτατορία ετοιμάζεται να σκοτώσει τα παιδιά σου, να φέρει τον θάνατον στα γυναικόπαιδα και την καταστροφή και τον αφανισμό σ’ ολόκληρη τη χώρα, δεν είναι αγώνας για την πατρίδα μας… Ο πόλεμος που ετοιμάζει η δικτατορία θα μας οδηγήσει στη μοίρα του Πολωνικού λαού. Η δικτατορία κατεβαίνει στον πόλεμο αυτό με μοναδικό «σύμμαχο» την ιμπεριαλιστικήν Αγγλία» (ένθ. άνωτ. σελ. 507-508).

Κι όταν μας επετέθησαν οι Ιταλοί, η Κ.Ε. του ΚΚΕ εξέδωσε Μανιφέστο (7 Δεκεμβρίου 1940) όπου διεκήρυττε τα έξης:
«Ο πόλεμος αυτός που προκλήθηκε από τη βασιλομεταξική σπείρα, που διατάχτηκε από τους εγγλέζους ιμπεριαλιστές, δεν μπορεί να έχει την παραμικρή σχέση με την υπεράσπιση της πατρίδος μας. Ούτε είναι βέβαια «πόλεμος κατά του φασισμού», όπως δήλωσε κυνικά ο αρχιφασίστας Μεταξάς, ο δήμιος του λαού μας. Μα ούτε και πόλεμος για την απελευθέρωση των ελληνικών μειονοτήτων της Αλβανίας άπ’ το ζυγό του ιταλικού φασισμού και της Αλβανικής αστοτσιφλικάδικης κλίκας, γι’ αυτό ο πόλεμος αυτός δεν μπορεί νάχει καμμιά σχέση με την ελευθερία» (ένθ. άνωτ. σ. 509-510).
Αν δεν υπήρχαν τα έγγραφα, που προέρχονται αποκλειστικώς εκ κομμουνιστικών πηγών ουδείς θα επίστευε, ότι ήτο δυνατόν να γραφούν τέτοιαι προδοσίαι.
Μετά την κήρυξιν του πολέμου, ο Ζαχαριάδης έγραψε μίαν επιστολήν με ημερομηνίαν 31 Οκτωβρίου 1940 και εκάλει τους Έλληνας κομμουνιστάς «να δώσουν όλες τους τις δυνάμεις, δίχως επιφύλαξη, στον πόλεμον αυτόν, που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά».
Κατόπιν, την 26 Νοεμβρίου 1940, ο Ν. Ζαχαριάδης ανακαλεί την προηγουμενην επιστολήν του και ισχυρίζεται ότι η Ελλάς κάνει κατακτητικόν πόλεμον!!!
Πλέον αυτού του «ανοιχτού γράμματος» ο Ν. Ζαχαριάδης στέλνει και τρίτην επιστολήν (15 Ιαν. 1941) προς τα μέλη και στελέχη του ΚΚΕ όπου χαρακτηρίζει τον πόλεμο φασιστικό, καταχτητικό, ιμπεριαλιστικό από Ελληνικής πλευράς και υποστηρίζει ότι ο Μεταξάς είναι ο ύπ’ αριθμ. 1 εχθρός του λαού και της χώρας!!!

Ο βούλγαρος κομμουνιστής Γ. Δημητρώφ ομιλών την 23ην Αυγούστου 1940 από ραδιοφώνου σχετικώς με το γερμανοσοβιετικόν σύμφωνον είπεν τα εξής ανισόρροπα:
«Το γερμανοσοβιετικό σύμφωνο αποτελεί ένα όργανο ειρήνης. Δεν εξασφάλισε μονάχα την ειρήνη στους λαούς της Ε.Σ.Σ.Δ. μα έδωσε τη δυνατότητα και στους άλλους λαούς, ιδιαίτερα τους βαλκανικούς, να γλυτώσουν απ’ τον πόλεμο. Μα οι βαλκανικές Κυβερνήσεις δεν επωφελήθηκαν απ’ την ευκαιρία αυτή κι ο πόλεμος απειλεί σήμερα να τραβήξει στα δίχτυα του τις βαλκανικές χώρες. Πιο άμεσα απ’ όλες απειλείται απ’ τη μεγαλύτερη καταστροφή η Ελλάδα εξ αιτίας της πολιτικής της κυβέρνησης της, που προκάλεσε τη δυσπιστία και των δύο εμπολέμων παρατάξεων» («Ριζοσπάστης» 30 Αυγ. 1940).

Μια σχετικά πιο άγνωστη πτυχή του έπους του ΄40, ήταν και η σύμπραξη της Βουλγαρίας με τους Ναζί. Οι Βούλγαροι, αφού τους έταξαν οι Γερμανοί τη Θράκη και την Αν. Μακεδονία (την πολυπόθητη για αυτούς έξοδο στη θάλασσα), ακολούθησαν σαν ..ύαινες τους Ναζί και άπλωσαν τη σκοτεινή κυριαρχία τους στις περιοχές αυτές.

Οι θηριωδίες τους ήταν φρικιαστικές. Ο ντόπιος πληθυσμός επανεστάτησε, πρωτοστατούντων αριστερών πατριωτών. (Αυτά να τα διαβάσουνε όσοι αποκαλούν Βούλγαρους τους αριστερούς. Είναι πάγια θέση μου και θα το επαναλαμβάνω συνέχεια, ότι ο αγνός αριστερός πατριώτης ουδεμία σχέση είχε με τις πανηλίθιες και σχιζοφρενικές ηγεσίες του ΚΚΕ των εποχών εκείνων).
ΟΙ ΒΟΥΛΓΑΡΟΙ

Η εισβολή των Βουλγάρων στη Βόρεια Ελλάδα και η κατάληψη της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης απετέλεσε κάτι το πρωτοφανές και παράξενο από την πλευρά Διεθνούς Δικαίου. Η Βουλγαρία κατέλαβε επαρχίες ενός κράτους προς το οποίο δεν είχε κηρύξει τον πόλεμο, ούτε ήλθε σε εχθροπραξίες μαζί του, ούτε του απηύθυνε οιανδήποτε προειδοποίηση ή τελεσίγραφο, ούτε διετύπωσε κάποια αξίωση. Σιωπηρά, ακολούθησε τα γερμανικά στρατεύματα, ο βουλγαρικός στρατός, με πλήθος διοικητικών αρχών, εγκαταστάθηκε μέχρι τον ποταμό Στρυμόνα και ενσωμάτωσε την περιοχή αυτή στη βουλγαρική διοίκηση.

Το παράξενο -από πλευράς Διεθνούς Δικαίου- είναι ότι και η επίσημη ελληνική Κυβέρνηση, στην Αθήνα αρχικά, στο εξωτερικό έπειτα, τηρούσε και αυτή τυπική σιωπή έναντι της βουλγαρικής εισβολής. Και μόνο στις αρχές Ιουλίου, αφού ήδη επί δυόμισι μήνες οι Βούλγαροι κατείχαν τη μισή Βόρεια Ελλάδα, απεφάσισε να κηρύξει τον πόλεμο κατά της Βουλγαρίας, αναδρομικώς έστω. Δεν δόθηκε ποτέ καμία εξήγηση για εκείνη την υπέρμετρη καθυστέρηση.

Πάντως, στις 2 Ιουλίου 1941, ο πρεσβευτής της Ελλάδος στο Λονδίνο Χ. Σιμόπουλος κοινοποιούσε στο Βρετανό Υπουργό των Εξωτερικών Άντονυ Ήντεν την απόφαση της κυβερνήσεως του με το παρακάτω έγγραφο (αρ. αρχείων Φόρεϊν Όφφις Κ. 6775/538/7). -Ήταν η πρώτη επίσημη ελληνική ανακοίνωση πως οι Βούλγαροι είχαν μπει στην Ελλάδα!…
«Βασιλική Πρεσβεία της Ελλάδος,
Λήπερ Μπρούκ Στρήτ αρ. 51. 2 Ιουλίου 1941.
Κύριε,
Βάσει οδηγιών της Κυβερνήσεως μου έχω την τιμήν να σας πληροφορήσω ότι, συμφώνως προς πληροφορίας ληφθείσας υπό της ελληνικής βασιλικής Κυβερνήσεως, εδάφη του Βασιλείου της Ελλάδος κατελήφθησαν υπό του βουλγάρικου στρατού και πράξεις αγριότητος και βίας εκτελούνται εις βάρος του ελληνικού πληθυσμού των εν λόγω περιοχών.
» Η ελληνική βασιλική Κυβέρνησις μου έδωσεν οδηγίας όπως σας πληροφορήσω ότι, συνεπεία τούτου, εμπόλεμος κατάστασις θεωρείται ως ισχύουσα μεταξύ Ελλάδος και Βουλγαρίας, από της ημερομηνίας καθ’ ην η Βουλγαρία κατέλαβεν ελληνικά εδάφη.
Παραμένω κ.λπ.
Χ. Σιμόπουλος»

Το γεγονός ήταν πως για τρίτη φορά μέσα σε 30 χρόνια (1912-13, 1916-18, 1941…), η Βουλγαρία κατελάμβανε την περιοχή ανατολικά του Στρυμόνα. Η επιμονή της εξηγείται από την απόφαση της να επιτύχει διέξοδο στο Αιγαίο Πέλαγος. Η βιαία πολιτική, που ακολούθησε και στις τρεις περιπτώσεις, ήταν αποτέλεσμα της προσπάθειας της να εκβουλγαρίσει ταχύτατα αυτήν την περιοχή -που δεν περιελάμβανε σλαβόφωνους παρά μόνον κατά 0,5%- ώστε, την ώρα της ειρήνης, να την παρουσιάσει ως φυσιολογική επέκταση του εδάφους της. Και έτσι να κατοχυρώσει την μόνιμη διέξοδο στο Αιγαίο.

ΕΚΒΟΥΛΓΑΡΙΣΜΟΣ

Από τις τρεις όμως εκείνες περιόδους βουλγαρικής Κατοχής, η σκληρότερη ήταν ή τρίτη. Υπήρξε βιαιότερη, συστηματικότερη και συνοδευόταν από την αφανιστική οικονομική απομύζηση του κατεχομένου ελληνικού χώρου. Μιαν εικόνα των συνθηκών πού δημιουργήθηκαν στην πολύπαθη Βουλγαρική Ζώνη, μας δίνει η δραματική έκθεση μιας Επιτροπής καθηγητών του Πανεπιστημίου (Δ. Χόνδρος, I. Θεοδωρακόπουλος, Ν. Βλάχος, Σ. Κυριακίδης, Χ. Φραγκίστας) οι οποίοι πραγματοποίησαν επιτόπια έρευνα το 1945. Η έκθεση, με ημερομηνία 31 Μαΐου 1945, αναφέρει:
«Ευθύς ως οι Βούλγαροι εισήλθον εις τας ελληνικάς επαρχίας έθεσαν με αμείλικτον συστηματικότητα εις εφαρμογήν το πρόγραμμα του εκβουλγαρισμού αυτών.
» Προς τούτο κατάλυσαν το ελληνικόν κράτος υπό πάσαν αυτού εκδήλωσιν.
» Απήλασαν ή δι οιωνδήποτε άλλων μέσων ηνάγκασαν εις αναχώρησιν τους νομάρχας και τους άλλους διοικητικούς υπαλλήλους, τους δικαστικούς, τους μητροπολίτας και την χωροφυλακήν.
» Τους δημοτικούς άρχοντας μέχρι και των τελευταίων χωρίων αντικατέστησαν με Βουλγάρους, βοηθούμενους από δύναμιν χωροφυλακής.
» Αντικατέστησαν επίσης δια Βουλγάρων τους Έλληνας ιερείς, εις τους οποίους απηγόρευσαν τας ιεροπραξίας εκτός ελαχίστων περιπτώσεων, κατά τας οποίας δια λόγους αργυρολογίας εφάνησαν ανεκτικότεροι, κατεδίωξαν δε τους ιερείς και υπέβαλλαν αυτούς εις παντός είδους εξευτελισμούς, κακώσεις, φυλακίσεις, πολλούς δε με βασανιστήρια εθανάτωσαν.
» Σχεδόν συγχρόνως εστράφησαν κατά της ελληνικής γλώσσης. Έκλεισαν τα ελληνικά σχολεία, απήλασαν και κατεδίωξαν τους διδασκάλους, απήλειψαν τας ελληνικάς επιγραφάς από καταστήματα, δρόμους, εκκλησίας και επέβαλον όχι μόνον εις τους νέους τάφους να αναγράφωνται τα ονόματα με βουλγαρικά γράμματα, αλλά και εις παλαιούς τάφους, να αντικατασταθούν αι ελληνικαί δια βουλγαρικών επιγραφών. Οι ομιλούντες ελληνικά εις τους δρόμους, διέτρεχαν κίνδυνον προστίμου και ξυλοκοπήματος.
» Τας απελάσεις επεξέτειναν και εις άλλους σημαίνοντας Έλληνας, των οποίων η επί τόπου παραμονή θα ηδύνατο να ενίσχυση την κατά του εκβουλγαρισμού αντίστασιν του πληθυσμού και προέβησαν έπειτα εις την λεγομένην απογραφήν των κατοίκων, κατά την οποίαν δι ‘απειλών, υποσχέσεων, εκβιασμών, προσεπάθουν να αναγκάσουν τους Έλληνας να δηλώσουν, ότι δέχονται την βουλγαρικήν υπηκοότητα, εθέσπισαν δε τον περίφημον νόμον περί ιθαγενείας, κατά τον οποίον οι επιμένοντες εις την ελληνικήν ιθαγένειαν απηλαύνοντο αποξενούμενοι της περιουσίας των. Ούτως άνω των 200 χιλιάδων Ελλήνων απεμακρύνθησaν εις την Γερμανοκρατουμένην Ελλάδα και έζησαν μέχρι της απελευθερώσεως την θλιβεράν ζωήν των προσφύγων».

Και παρακάτω αναγράφει:

«Τον εκβουλγαρισμόν επεχείρησαν να συμπληρώσουν με την εγκατάστασιν δεκάδων χιλιάδων Βουλγάρων εποίκων, οι οποίοι, ως αληθιναί ακρίδες, επέπεσαν κατά της δυστυχισμένης χώρας. Τα καλύτερα σπίτια και έπιπλα, ενδύματα και άλλα εφόδια, τα γονιμώτερα χωράφια ηρπάγησαν και παρεδόθησαν εις τους εποίκους. Όπου δεν υπήρχαν κατάλληλα οικήματα ηναγκάζοντο οι κάτοικοι να κρημνίζουν τα σπίτια των και με τα υλικά να κατασκευάζουν ευπροσώπους κατοικίας δια τους εποίκους με προσωπικήν των εργασίαν εις εμφανή μέρη παρά τους δημοσίους δρόμους. Αι αγγαρείαι ήσαν εις την ημερησίαν διάταξιν. Οι δυστυχισμένοι χωρικοί ήσαν υποχρεωμένοι να καλλιεργούν τα χωράφια των, τα οποία είχαν παραχωρηθή εις τους Βουλγάρους εποίκους, και εις το τέλος έπρεπε να εύρουν και χρήματα δια να πληρώσουν τους φόρους των χωραφιών αυτών. Επίσης ήσαν υποχρεωμένοι να πληρώνουν και τους φόρους περιουσίας και εισοδήματος δια τας οικοδομάς, από τας οποίας είχαν εκδιωχθή και άλλας ποικιλώνυμους χρηματικός επιβαρύνσεις.
» Φυσικόν επακολούθημα όλων αυτών των πιεστικών μέτρων και της γενικής απαγορεύσεως της εργασίας εις τους μη Βουλγάρους ήτο η πενία, εις την οποίαν προσετέθη και η πείνα, πείνα φρι¬κτή, η οποία απεδεκάτισε τον πληθυσμόν. Διακόσια γραμμάρια μπομπότα την ημέραν εις τας πόλεις και 50 ή ολιγώτερον ες την ύπαιθρον κατ’ άτομον ήτο η σχεδόν μόνη παροχή προς τους κατοίκους. Αι κρατικοί διανομαί άφθονων και παντοειδών τροφίμων ήσαν μόνον δια τους Βουλγάρους: «Σάμο ζα Μπώλγκαριτε». Αν αι συνεχείς κατ’ οίκον έρευναι, αι οποίοι διαρκώς επανελαμβάνοντο υπό διαφόρους προφάσεις, απεκάλυπταν τρόφιμα, το. οποία οι δυστυχείς κάτοικοι με θυσίαν των τιμαλφών των κατώρθωναν εις ελάχιστας ποσότητας να προμηθεύονται, όχι μόνον τα τρόφιμο, ηρπάοντο, αλλά και οι κάτοχοι αυτών εδέροντο, εφυλακίζοντο και πολλαπλώς ετιμωρούντο.
» Δια. να σωθούν από τον εκ πείνης θάνατον, προσεπάθουν πολλοί να διαφύγουν είτε δια του Στρυμώνος προς την γερμανοκρατουμένην Μακεδονίαν, είτε εις την προς Ανατολάς ουδετέραν ζώνην παρά τον Έβρον. Αλλ’ οι Βούλγαροι, οι όποιοι είχον πλέον απαγορεύσει την έξοδον, διότι εχρειάζοντο τους αμίσθους εργάτας, έστησαν δια πυκνών φυλακίων αληθινός παγίδας εις τας περιοχάς διαφυγής.
» Οι αντιλαμβανόμενοι εφονεύοντο αλύπητα συν γυναιξί και τέκνοις, είτε επιδεικτικός εις τα παρακείμενα χωρία, είτε επί τόπου. Χιλιάδες πτώματα ανδρών, γυναικών, νηπίων, ερρίφθησαν εις τον Στρυμώνα, ή ετάφησαν παρ’ αυτόν και πλησίον της ουδετέρας ζώνης εις προχείρους τάφους.
» Την δυστυχίαν εσυμπλήρωσαν η στρατολογία νέων δι’ υποχρεωτικήν εργασίαν εις Βουλγαρίαν, βιασμοί γυναικών, κακώσεις, διαρπαγαί και καταστροφαί παντός είδους του κινητού και ακινήτου πλούτου της χώρας. Εξήντα επτά χωρία κατεστράφησαν εντελώς, εις μόνην την περιφέρειαν της Δράμας, πενήντα οκτώ δε άλλα υπέστησαν εις την αυτήν περιοχήν λεηλασίας και μερικήν καταστροφήν. Εις αυτήν την Δράμαν αι λεηλατηθείσαι οικίαι ανέρχονται εις 1500, ανάλογοι δε είναι αι καταστροφαί εις τας άλλας περιφερείας».

Η έκθεση όμως, παρά το σκληρό αντιβουλγαρικό τόνο της, αναφέρει και ελάχιστα παραδείγματα Βουλγάρων αξιωματικών οι οποίοι επέδειξαν φιλάνθρωπο και φιλελληνικά αισθήματα: Ένας ιατρός στην Κομοτηνή, που εθεράπευσε με αφοσίωση ελληνίδα ασθενή, ένας αξιωματικός στη Χρυσούπολη, πού δεν κακομεταχειρίστηκε καθόλου τους κατοίκους, ένας δάσκαλος στην Καλή Βρύση που απεσόβησε τον τουφεκισμό 32 Ελλήνων και ένας αξιωματικός στη Δράμα που έσωσε πάνω από 100 κατοίκους από βέβαιο θάνατο.
Ανεξάρτητα όμως, από την επί μέρους συμπεριφορά πολλών Βουλγάρων, η βουλγαρική Ζώνη Κατοχής, εκτός από τη γενική καταπίεση, γνώρισε φοβερή πείνα, μολονότι είναι πλούσια αγροτική περιοχή.
Τον Οκτώβριο του 1941 οι Βούλγαροι επισημοποίησαν με διάταγμα που όριζε ότι η μεταξύ των ποταμών Νέστου και Στρυμόνος περιοχή επιτάσσεται και απαλλοτριώνεται για την εγκατάσταση Βουλγάρων χωρικών.

Ένα από τα σοβαρότερα γεγονότα με τραγικές συνέπειες για τον ελληνικό πληθυσμό, ήταν η εξέγερση Χαμαλίδη, μέλους του ΚΚΕ. Η εξέγερση, ξέχωρα από το ότι προξένησε μεγάλης εκτάσεως θηριωδίες των Βουλγάρων, δείχνει όμως τον ξεσηκωμό των Ελλήνων αλλά και πόσο άδικη είναι η κατηγόρια ΕΑΜΟΒΟΥΛΓΑΡΟΙ για τους απλούς αριστερούς ανθρώπους της εποχής εκείνης.

ΟΙ ΒΟΥΛΓΑΡΟΙ ΕΚΤΕΛΟΥΝ 400 ΣΤΟ ΔΟΞΑΤΟ (30 Σεπτεμβρίου 1941)
Από αρκετές εβδομάδες το Μακεδονικό Γραφείο του ΚΚΕ, έχοντας τη «γραμμή» που έδωσε ο Στάλιν από ραδιοφώνου στις 3 του περασμένου Ιουλίου, απευθυνόμενος προς όλους τους αγωνιζόμενους λαούς, ετοιμάζεται για δράση. Στόχος να δημιουργηθούν αφόρητες συνθήκες για τον κατακτητή, όπως ήθελε το μήνυμα. Έχοντας τη μυστική έδρα του στη Δράμα, θεώρησε αρκετά ευνοϊκές τις συνθήκες στην περιοχή για την οργάνωση τού αντιστασιακού κινήματος. Σχεδόν δυο χιλιάδες χωρικοί, με επικεφαλής το γραμματέα Χαμαλίδη, εξεγέρθηκαν, πολλοί δε από αυτούς διέθεταν και όπλα. Τη νύχτα της 28ης του μήνα, άλλοι κατέλαβαν το γραφείο της κοινότητας στο Δοξάτο και επιτέθηκαν στο βουλγαρικό σταθμό, σκοτώνοντας 4 χωροφύλακες, άλλοι επιδίωξαν να ξεσηκώσουν την Προσωτσάνη, το Καλαμπόκι, την Πλατανιά και άλλα χωριά της περιοχής. Η αντίδραση των βουλγαρικών δυνάμεων υπήρξε άμεση και αιματόβρεκτη, πράγμα που δείχνει πως αναμενόταν η εξέγερση και την είχαν πληροφορηθεί ή την προκάλεσαν χρησιμοποιώντας «προβοκάτορες» ως άλλοθι για να ξεκινήσουν, από την πλευρά τους, μαζικό πογκρόμ κατά των κατοίκων. Έτσι εξηγείται εύκολα και η προέλευση των φημών, σύμφωνα με τις οποίες αναμενόταν από στιγμή σε στιγμή επανάσταση των αντιφασιστικών δυνάμεων στη Βουλγαρία.
Τα δυο παραπάνω στοιχεία ίσως έπαιξαν ρόλο. Τη νύχτα της 29ης προς 30ή, ισχυρές βουλγαρικές δυνάμεις επέδραμαν στα χωριά καταστρέφοντας τα και σκοτώνοντας ομαδικά τους κατοίκους. Στο Δοξάτο, αφού συγκέντρωσαν 400 περίπου άτομα, ηλικίας 20 έως 40 ετών, τα οδήγησαν κατά ομάδες σ’ ένα άκρο της κωμόπολης για να τα πολυβολήσουν στη συνέχεια.
Στην Προσωτσάνη δολοφονήθηκαν 20, στα Κύργια 150 και στα άλλα χωριά οι νεκροί ανήλθαν συνολικά σε εκατοντάδες. Μέσα στην πόλη της Δράμας, που ως τότε δεν είχε γνωρίσει παρόμοια γεγονότα, ακολούθησε πανδαιμόνιο, καθώς βουλγαρικά τμήματα προέβαιναν σε κάθε είδους εγκληματικές πράξεις σε βάρος των κατοίκων. Για δυο περίπου εβδομάδες συνεχίστηκαν οι επιχειρήσεις των βουλγαρικών δυνάμεων με την ίδια ένταση. Η δολοφονική τρομοκρατία παραμένει η βασική μέθοδος στην προσπάθεια για τον εκβουλγαρισμό.

Ακολουθούν φοβεροί διωγμοί και σφαγές:
Η Επιτροπή Μακεδόνων και Θρακών (με πρόεδρο τον καθηγητή Σβώλο και συνεργάτη τον Κων. Καραμανλή ), δίνει -με τις πληροφορίες που έχει- μια περιγραφή για τα γεγονότα και τις βουλγαρικές θηριωδίες:
«Χρησιμοποιούσα ως ευκαιρίαν τας ταραχάς αι οποίαι -καθ’ όλας τας ενδείξεις- είχον παρασκευασθή από αυτήν την ιδίαν εις εν ή δύο χωρία της Δράμας, η Βουλγαρική Διοίκησις εξαπέλυσε μίαν γενικήν σφαγήν και καταστροφήν εις όλην την Ανατολικήν Μακεδονίαν επί τρεις περίπου εβδομάδες. Άνω των 12.000 είναι οι σφαγέντες. Άνδρες, γυναίκες, γέροντες και παιδιά. Μόνον η πόλις Δράμας είδεν εις τους δρόμους της υπέρ τα 2.000 πτώματα Ελλήνων. Το Δοξάτον, η Πρωσοτσάνη, το Φωτολείβος, τα Κίργια, το Ροδολείβος, η Κορμίστα, οι Σταγροί, η Ροδόπολις, οι Φίλαπποι, η Αγγίστα, η Αλαστράτη, ο Γάζορος, η Ηράκλεια, η Καρλίκοβα, αι Λευκαί, το Νέο Πετρίτσι, ο Νικηφόρος, η Ραβίκα, η Χωριστή και πλείσται όσαι άλλαι κωμοπόλεις εις τους τρεις νομούς της Ανατολικής Μακεδονίας έγιναν θέατρον τρομερός αιματοχυσίας. Είναι ανατριχιαστικαί αι λεπτομέρειαι των ομαδικών αυτών φόνων. Τα πολυβόλα εθέριζαν τα θύματα άλλοτε εις το ύπαιθρον, άλλοτε εντός κλειστών χώρων, άλλοτε εις χαράδρας, άλλοτε εις εκκλησίας ή σχολεία. Κορίτσια εβιάσθησαν. Περιουσίαι διηρπάγησαν. Φρικώδεις βαρβαρότητες εσημειώθησαν στιγματίζουσαι τον πολιτισμόν της εποχής μας. Επί ημέρας ο Στρυμών εξέβραζε πτώματα. Εβομβαρδίσθησαν και επυρπολήθησαν ολόκληρα χωρία και κωμοπόλεις. Εις τας Σέρρας, το Σιδηρόκαστρον, την Καβάλαν ετυφεκίσθησαν αθρόως πολίται χωρίς αφορμήν. Το αίμα εκάλυψε τας ελληνικάς αυτάς επαρχίας, και το πένθος απλώθηκεν εις όλην των την έκτασιν. Έξαλλος ο πληθυσμός ετράπη εις τα όρη δια να εύρη καταφύγιον ή ερρίφθη εις τον Στρυμόνα δια να διαπεραιωθή εις την λοιπήν Ελλάδα. Ο τρόμος εγέμισε την ατμόσφαιραν και από το. ερείπια και τα αίματα ηκούσθη θρήνος και κλαυθμός και οδυρμός πολύς».

Αμφιβολίες για τις ολέθριες συνέπειες εκείνης της εντελώς άκαιρης και απροετοίμαστης εξέγερσης, δε στέκουν. Μόνο ο θάνατος του αρχηγού της Αλέκου Χαμαλίδη, τον ξέπλυνε από την κατηγορία του βουλγαροπράκτορα. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν έπεσε ακούσια, στα δίχτυα της βουλγαρικής Ασφάλειας.
Την εξέγερση αυτή, το ΚΚΕ θα την καταδικάσει σαν προβοκάτσια.

Αυτά, όμως, δε σβήνουν και την άλλη όψη της πραγματικότητας: Ελληνικό ξεσηκωμό κατά των Βουλγάρων. Με πόλεμο, μάχες, νεκρούς.
Στις μάχες κατά των Βουλγάρων, σκοτώθηκαν αρχηγικά τοπικά στελέχη του ΚΚΕ. Σαν τον γραμματέα Μακεδονίας Παρασκευά και τόσους άλλους.

Οι κομμουνιστές εκείνοι δε σκοτώθηκαν πολεμώντας -στα πλαίσια του γενικώτερου πολέμου- για την ΕΣΣΔ. Για τη «σοβιετική πατρίδα». Η Βουλγαρία μένει ουδέτερη, στον πόλεμο κατά της ΕΣΣΔ. Και θα έπρεπε -με φιλοσοβιετικά μόνο κριτήρια-να μην ενοχληθεί από αποκλειστικά σοβιετόφιλους.
Με την Ελλάδα βρίσκεται σε πόλεμο η Βουλγαρία. Για την Ελλάδα έπεσαν, όσοι έχασαν τη ζωή τους, όλοι, στο Δοξάτο, το Τσάλ – Ντάγ, το Παγγαίο, στην ανατολική όχθη και στα νερά του Στρυμόνα.

(Από το βιβλίο του Γ. Κωστή, «Στην Κορυφή της Δόξας, Εκδόσεις Δρόμων)

Μια σχετικά πιο άγνωστη πτυχή του έπους του ΄40, ήταν και η σύμπραξη της Βουλγαρίας με τους Ναζί. Οι Βούλγαροι, αφού τους έταξαν οι Γερμανοί τη Θράκη και την Αν. Μακεδονία (την πολυπόθητη για αυτούς έξοδο στη θάλασσα), ακολούθησαν σαν ..ύαινες τους Ναζί και άπλωσαν τη σκοτεινή κυριαρχία τους στις περιοχές αυτές.

Οι θηριωδίες τους ήταν φρικιαστικές. Ο ντόπιος πληθυσμός επανεστάτησε, πρωτοστατούντων αριστερών πατριωτών. (Αυτά να τα διαβάσουνε όσοι αποκαλούν Βούλγαρους τους αριστερούς. Είναι πάγια θέση μου και θα το επαναλαμβάνω συνέχεια, ότι ο αγνός αριστερός πατριώτης ουδεμία σχέση είχε με τις πανηλίθιες και σχιζοφρενικές ηγεσίες του ΚΚΕ των εποχών εκείνων).
ΟΙ ΒΟΥΛΓΑΡΟΙ

Η εισβολή των Βουλγάρων στη Βόρεια Ελλάδα και η κατάληψη της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης απετέλεσε κάτι το πρωτοφανές και παράξενο από την πλευρά Διεθνούς Δικαίου. Η Βουλγαρία κατέλαβε επαρχίες ενός κράτους προς το οποίο δεν είχε κηρύξει τον πόλεμο, ούτε ήλθε σε εχθροπραξίες μαζί του, ούτε του απηύθυνε οιανδήποτε προειδοποίηση ή τελεσίγραφο, ούτε διετύπωσε κάποια αξίωση. Σιωπηρά, ακολούθησε τα γερμανικά στρατεύματα, ο βουλγαρικός στρατός, με πλήθος διοικητικών αρχών, εγκαταστάθηκε μέχρι τον ποταμό Στρυμόνα και ενσωμάτωσε την περιοχή αυτή στη βουλγαρική διοίκηση.

Το παράξενο -από πλευράς Διεθνούς Δικαίου- είναι ότι και η επίσημη ελληνική Κυβέρνηση, στην Αθήνα αρχικά, στο εξωτερικό έπειτα, τηρούσε και αυτή τυπική σιωπή έναντι της βουλγαρικής εισβολής. Και μόνο στις αρχές Ιουλίου, αφού ήδη επί δυόμισι μήνες οι Βούλγαροι κατείχαν τη μισή Βόρεια Ελλάδα, απεφάσισε να κηρύξει τον πόλεμο κατά της Βουλγαρίας, αναδρομικώς έστω. Δεν δόθηκε ποτέ καμία εξήγηση για εκείνη την υπέρμετρη καθυστέρηση.

Πάντως, στις 2 Ιουλίου 1941, ο πρεσβευτής της Ελλάδος στο Λονδίνο Χ. Σιμόπουλος κοινοποιούσε στο Βρετανό Υπουργό των Εξωτερικών Άντονυ Ήντεν την απόφαση της κυβερνήσεως του με το παρακάτω έγγραφο (αρ. αρχείων Φόρεϊν Όφφις Κ. 6775/538/7). -Ήταν η πρώτη επίσημη ελληνική ανακοίνωση πως οι Βούλγαροι είχαν μπει στην Ελλάδα!…
«Βασιλική Πρεσβεία της Ελλάδος,
Λήπερ Μπρούκ Στρήτ αρ. 51. 2 Ιουλίου 1941.
Κύριε,
Βάσει οδηγιών της Κυβερνήσεως μου έχω την τιμήν να σας πληροφορήσω ότι, συμφώνως προς πληροφορίας ληφθείσας υπό της ελληνικής βασιλικής Κυβερνήσεως, εδάφη του Βασιλείου της Ελλάδος κατελήφθησαν υπό του βουλγάρικου στρατού και πράξεις αγριότητος και βίας εκτελούνται εις βάρος του ελληνικού πληθυσμού των εν λόγω περιοχών.
» Η ελληνική βασιλική Κυβέρνησις μου έδωσεν οδηγίας όπως σας πληροφορήσω ότι, συνεπεία τούτου, εμπόλεμος κατάστασις θεωρείται ως ισχύουσα μεταξύ Ελλάδος και Βουλγαρίας, από της ημερομηνίας καθ’ ην η Βουλγαρία κατέλαβεν ελληνικά εδάφη.
Παραμένω κ.λπ.
Χ. Σιμόπουλος»

Το γεγονός ήταν πως για τρίτη φορά μέσα σε 30 χρόνια (1912-13, 1916-18, 1941…), η Βουλγαρία κατελάμβανε την περιοχή ανατολικά του Στρυμόνα. Η επιμονή της εξηγείται από την απόφαση της να επιτύχει διέξοδο στο Αιγαίο Πέλαγος. Η βιαία πολιτική, που ακολούθησε και στις τρεις περιπτώσεις, ήταν αποτέλεσμα της προσπάθειας της να εκβουλγαρίσει ταχύτατα αυτήν την περιοχή -που δεν περιελάμβανε σλαβόφωνους παρά μόνον κατά 0,5%- ώστε, την ώρα της ειρήνης, να την παρουσιάσει ως φυσιολογική επέκταση του εδάφους της. Και έτσι να κατοχυρώσει την μόνιμη διέξοδο στο Αιγαίο.

ΕΚΒΟΥΛΓΑΡΙΣΜΟΣ

Από τις τρεις όμως εκείνες περιόδους βουλγαρικής Κατοχής, η σκληρότερη ήταν ή τρίτη. Υπήρξε βιαιότερη, συστηματικότερη και συνοδευόταν από την αφανιστική οικονομική απομύζηση του κατεχομένου ελληνικού χώρου. Μιαν εικόνα των συνθηκών πού δημιουργήθηκαν στην πολύπαθη Βουλγαρική Ζώνη, μας δίνει η δραματική έκθεση μιας Επιτροπής καθηγητών του Πανεπιστημίου (Δ. Χόνδρος, I. Θεοδωρακόπουλος, Ν. Βλάχος, Σ. Κυριακίδης, Χ. Φραγκίστας) οι οποίοι πραγματοποίησαν επιτόπια έρευνα το 1945. Η έκθεση, με ημερομηνία 31 Μαΐου 1945, αναφέρει:
«Ευθύς ως οι Βούλγαροι εισήλθον εις τας ελληνικάς επαρχίας έθεσαν με αμείλικτον συστηματικότητα εις εφαρμογήν το πρόγραμμα του εκβουλγαρισμού αυτών.
» Προς τούτο κατάλυσαν το ελληνικόν κράτος υπό πάσαν αυτού εκδήλωσιν.
» Απήλασαν ή δι οιωνδήποτε άλλων μέσων ηνάγκασαν εις αναχώρησιν τους νομάρχας και τους άλλους διοικητικούς υπαλλήλους, τους δικαστικούς, τους μητροπολίτας και την χωροφυλακήν.
» Τους δημοτικούς άρχοντας μέχρι και των τελευταίων χωρίων αντικατέστησαν με Βουλγάρους, βοηθούμενους από δύναμιν χωροφυλακής.
» Αντικατέστησαν επίσης δια Βουλγάρων τους Έλληνας ιερείς, εις τους οποίους απηγόρευσαν τας ιεροπραξίας εκτός ελαχίστων περιπτώσεων, κατά τας οποίας δια λόγους αργυρολογίας εφάνησαν ανεκτικότεροι, κατεδίωξαν δε τους ιερείς και υπέβαλλαν αυτούς εις παντός είδους εξευτελισμούς, κακώσεις, φυλακίσεις, πολλούς δε με βασανιστήρια εθανάτωσαν.
» Σχεδόν συγχρόνως εστράφησαν κατά της ελληνικής γλώσσης. Έκλεισαν τα ελληνικά σχολεία, απήλασαν και κατεδίωξαν τους διδασκάλους, απήλειψαν τας ελληνικάς επιγραφάς από καταστήματα, δρόμους, εκκλησίας και επέβαλον όχι μόνον εις τους νέους τάφους να αναγράφωνται τα ονόματα με βουλγαρικά γράμματα, αλλά και εις παλαιούς τάφους, να αντικατασταθούν αι ελληνικαί δια βουλγαρικών επιγραφών. Οι ομιλούντες ελληνικά εις τους δρόμους, διέτρεχαν κίνδυνον προστίμου και ξυλοκοπήματος.
» Τας απελάσεις επεξέτειναν και εις άλλους σημαίνοντας Έλληνας, των οποίων η επί τόπου παραμονή θα ηδύνατο να ενίσχυση την κατά του εκβουλγαρισμού αντίστασιν του πληθυσμού και προέβησαν έπειτα εις την λεγομένην απογραφήν των κατοίκων, κατά την οποίαν δι ‘απειλών, υποσχέσεων, εκβιασμών, προσεπάθουν να αναγκάσουν τους Έλληνας να δηλώσουν, ότι δέχονται την βουλγαρικήν υπηκοότητα, εθέσπισαν δε τον περίφημον νόμον περί ιθαγενείας, κατά τον οποίον οι επιμένοντες εις την ελληνικήν ιθαγένειαν απηλαύνοντο αποξενούμενοι της περιουσίας των. Ούτως άνω των 200 χιλιάδων Ελλήνων απεμακρύνθησaν εις την Γερμανοκρατουμένην Ελλάδα και έζησαν μέχρι της απελευθερώσεως την θλιβεράν ζωήν των προσφύγων».

Και παρακάτω αναγράφει:

«Τον εκβουλγαρισμόν επεχείρησαν να συμπληρώσουν με την εγκατάστασιν δεκάδων χιλιάδων Βουλγάρων εποίκων, οι οποίοι, ως αληθιναί ακρίδες, επέπεσαν κατά της δυστυχισμένης χώρας. Τα καλύτερα σπίτια και έπιπλα, ενδύματα και άλλα εφόδια, τα γονιμώτερα χωράφια ηρπάγησαν και παρεδόθησαν εις τους εποίκους. Όπου δεν υπήρχαν κατάλληλα οικήματα ηναγκάζοντο οι κάτοικοι να κρημνίζουν τα σπίτια των και με τα υλικά να κατασκευάζουν ευπροσώπους κατοικίας δια τους εποίκους με προσωπικήν των εργασίαν εις εμφανή μέρη παρά τους δημοσίους δρόμους. Αι αγγαρείαι ήσαν εις την ημερησίαν διάταξιν. Οι δυστυχισμένοι χωρικοί ήσαν υποχρεωμένοι να καλλιεργούν τα χωράφια των, τα οποία είχαν παραχωρηθή εις τους Βουλγάρους εποίκους, και εις το τέλος έπρεπε να εύρουν και χρήματα δια να πληρώσουν τους φόρους των χωραφιών αυτών. Επίσης ήσαν υποχρεωμένοι να πληρώνουν και τους φόρους περιουσίας και εισοδήματος δια τας οικοδομάς, από τας οποίας είχαν εκδιωχθή και άλλας ποικιλώνυμους χρηματικός επιβαρύνσεις.
» Φυσικόν επακολούθημα όλων αυτών των πιεστικών μέτρων και της γενικής απαγορεύσεως της εργασίας εις τους μη Βουλγάρους ήτο η πενία, εις την οποίαν προσετέθη και η πείνα, πείνα φρι¬κτή, η οποία απεδεκάτισε τον πληθυσμόν. Διακόσια γραμμάρια μπομπότα την ημέραν εις τας πόλεις και 50 ή ολιγώτερον ες την ύπαιθρον κατ’ άτομον ήτο η σχεδόν μόνη παροχή προς τους κατοίκους. Αι κρατικοί διανομαί άφθονων και παντοειδών τροφίμων ήσαν μόνον δια τους Βουλγάρους: «Σάμο ζα Μπώλγκαριτε». Αν αι συνεχείς κατ’ οίκον έρευναι, αι οποίοι διαρκώς επανελαμβάνοντο υπό διαφόρους προφάσεις, απεκάλυπταν τρόφιμα, το. οποία οι δυστυχείς κάτοικοι με θυσίαν των τιμαλφών των κατώρθωναν εις ελάχιστας ποσότητας να προμηθεύονται, όχι μόνον τα τρόφιμο, ηρπάοντο, αλλά και οι κάτοχοι αυτών εδέροντο, εφυλακίζοντο και πολλαπλώς ετιμωρούντο.
» Δια. να σωθούν από τον εκ πείνης θάνατον, προσεπάθουν πολλοί να διαφύγουν είτε δια του Στρυμώνος προς την γερμανοκρατουμένην Μακεδονίαν, είτε εις την προς Ανατολάς ουδετέραν ζώνην παρά τον Έβρον. Αλλ’ οι Βούλγαροι, οι όποιοι είχον πλέον απαγορεύσει την έξοδον, διότι εχρειάζοντο τους αμίσθους εργάτας, έστησαν δια πυκνών φυλακίων αληθινός παγίδας εις τας περιοχάς διαφυγής.
» Οι αντιλαμβανόμενοι εφονεύοντο αλύπητα συν γυναιξί και τέκνοις, είτε επιδεικτικός εις τα παρακείμενα χωρία, είτε επί τόπου. Χιλιάδες πτώματα ανδρών, γυναικών, νηπίων, ερρίφθησαν εις τον Στρυμώνα, ή ετάφησαν παρ’ αυτόν και πλησίον της ουδετέρας ζώνης εις προχείρους τάφους.
» Την δυστυχίαν εσυμπλήρωσαν η στρατολογία νέων δι’ υποχρεωτικήν εργασίαν εις Βουλγαρίαν, βιασμοί γυναικών, κακώσεις, διαρπαγαί και καταστροφαί παντός είδους του κινητού και ακινήτου πλούτου της χώρας. Εξήντα επτά χωρία κατεστράφησαν εντελώς, εις μόνην την περιφέρειαν της Δράμας, πενήντα οκτώ δε άλλα υπέστησαν εις την αυτήν περιοχήν λεηλασίας και μερικήν καταστροφήν. Εις αυτήν την Δράμαν αι λεηλατηθείσαι οικίαι ανέρχονται εις 1500, ανάλογοι δε είναι αι καταστροφαί εις τας άλλας περιφερείας».

Η έκθεση όμως, παρά το σκληρό αντιβουλγαρικό τόνο της, αναφέρει και ελάχιστα παραδείγματα Βουλγάρων αξιωματικών οι οποίοι επέδειξαν φιλάνθρωπο και φιλελληνικά αισθήματα: Ένας ιατρός στην Κομοτηνή, που εθεράπευσε με αφοσίωση ελληνίδα ασθενή, ένας αξιωματικός στη Χρυσούπολη, πού δεν κακομεταχειρίστηκε καθόλου τους κατοίκους, ένας δάσκαλος στην Καλή Βρύση που απεσόβησε τον τουφεκισμό 32 Ελλήνων και ένας αξιωματικός στη Δράμα που έσωσε πάνω από 100 κατοίκους από βέβαιο θάνατο.
Ανεξάρτητα όμως, από την επί μέρους συμπεριφορά πολλών Βουλγάρων, η βουλγαρική Ζώνη Κατοχής, εκτός από τη γενική καταπίεση, γνώρισε φοβερή πείνα, μολονότι είναι πλούσια αγροτική περιοχή.
Τον Οκτώβριο του 1941 οι Βούλγαροι επισημοποίησαν με διάταγμα που όριζε ότι η μεταξύ των ποταμών Νέστου και Στρυμόνος περιοχή επιτάσσεται και απαλλοτριώνεται για την εγκατάσταση Βουλγάρων χωρικών.

Ένα από τα σοβαρότερα γεγονότα με τραγικές συνέπειες για τον ελληνικό πληθυσμό, ήταν η εξέγερση Χαμαλίδη, μέλους του ΚΚΕ. Η εξέγερση, ξέχωρα από το ότι προξένησε μεγάλης εκτάσεως θηριωδίες των Βουλγάρων, δείχνει όμως τον ξεσηκωμό των Ελλήνων αλλά και πόσο άδικη είναι η κατηγόρια ΕΑΜΟΒΟΥΛΓΑΡΟΙ για τους απλούς αριστερούς ανθρώπους της εποχής εκείνης.

ΟΙ ΒΟΥΛΓΑΡΟΙ ΕΚΤΕΛΟΥΝ 400 ΣΤΟ ΔΟΞΑΤΟ (30 Σεπτεμβρίου 1941)
Από αρκετές εβδομάδες το Μακεδονικό Γραφείο του ΚΚΕ, έχοντας τη «γραμμή» που έδωσε ο Στάλιν από ραδιοφώνου στις 3 του περασμένου Ιουλίου, απευθυνόμενος προς όλους τους αγωνιζόμενους λαούς, ετοιμάζεται για δράση. Στόχος να δημιουργηθούν αφόρητες συνθήκες για τον κατακτητή, όπως ήθελε το μήνυμα. Έχοντας τη μυστική έδρα του στη Δράμα, θεώρησε αρκετά ευνοϊκές τις συνθήκες στην περιοχή για την οργάνωση τού αντιστασιακού κινήματος. Σχεδόν δυο χιλιάδες χωρικοί, με επικεφαλής το γραμματέα Χαμαλίδη, εξεγέρθηκαν, πολλοί δε από αυτούς διέθεταν και όπλα. Τη νύχτα της 28ης του μήνα, άλλοι κατέλαβαν το γραφείο της κοινότητας στο Δοξάτο και επιτέθηκαν στο βουλγαρικό σταθμό, σκοτώνοντας 4 χωροφύλακες, άλλοι επιδίωξαν να ξεσηκώσουν την Προσωτσάνη, το Καλαμπόκι, την Πλατανιά και άλλα χωριά της περιοχής. Η αντίδραση των βουλγαρικών δυνάμεων υπήρξε άμεση και αιματόβρεκτη, πράγμα που δείχνει πως αναμενόταν η εξέγερση και την είχαν πληροφορηθεί ή την προκάλεσαν χρησιμοποιώντας «προβοκάτορες» ως άλλοθι για να ξεκινήσουν, από την πλευρά τους, μαζικό πογκρόμ κατά των κατοίκων. Έτσι εξηγείται εύκολα και η προέλευση των φημών, σύμφωνα με τις οποίες αναμενόταν από στιγμή σε στιγμή επανάσταση των αντιφασιστικών δυνάμεων στη Βουλγαρία.
Τα δυο παραπάνω στοιχεία ίσως έπαιξαν ρόλο. Τη νύχτα της 29ης προς 30ή, ισχυρές βουλγαρικές δυνάμεις επέδραμαν στα χωριά καταστρέφοντας τα και σκοτώνοντας ομαδικά τους κατοίκους. Στο Δοξάτο, αφού συγκέντρωσαν 400 περίπου άτομα, ηλικίας 20 έως 40 ετών, τα οδήγησαν κατά ομάδες σ’ ένα άκρο της κωμόπολης για να τα πολυβολήσουν στη συνέχεια.
Στην Προσωτσάνη δολοφονήθηκαν 20, στα Κύργια 150 και στα άλλα χωριά οι νεκροί ανήλθαν συνολικά σε εκατοντάδες. Μέσα στην πόλη της Δράμας, που ως τότε δεν είχε γνωρίσει παρόμοια γεγονότα, ακολούθησε πανδαιμόνιο, καθώς βουλγαρικά τμήματα προέβαιναν σε κάθε είδους εγκληματικές πράξεις σε βάρος των κατοίκων. Για δυο περίπου εβδομάδες συνεχίστηκαν οι επιχειρήσεις των βουλγαρικών δυνάμεων με την ίδια ένταση. Η δολοφονική τρομοκρατία παραμένει η βασική μέθοδος στην προσπάθεια για τον εκβουλγαρισμό.

Ακολουθούν φοβεροί διωγμοί και σφαγές:
Η Επιτροπή Μακεδόνων και Θρακών (με πρόεδρο τον καθηγητή Σβώλο και συνεργάτη τον Κων. Καραμανλή ), δίνει -με τις πληροφορίες που έχει- μια περιγραφή για τα γεγονότα και τις βουλγαρικές θηριωδίες:
«Χρησιμοποιούσα ως ευκαιρίαν τας ταραχάς αι οποίαι -καθ’ όλας τας ενδείξεις- είχον παρασκευασθή από αυτήν την ιδίαν εις εν ή δύο χωρία της Δράμας, η Βουλγαρική Διοίκησις εξαπέλυσε μίαν γενικήν σφαγήν και καταστροφήν εις όλην την Ανατολικήν Μακεδονίαν επί τρεις περίπου εβδομάδες. Άνω των 12.000 είναι οι σφαγέντες. Άνδρες, γυναίκες, γέροντες και παιδιά. Μόνον η πόλις Δράμας είδεν εις τους δρόμους της υπέρ τα 2.000 πτώματα Ελλήνων. Το Δοξάτον, η Πρωσοτσάνη, το Φωτολείβος, τα Κίργια, το Ροδολείβος, η Κορμίστα, οι Σταγροί, η Ροδόπολις, οι Φίλαπποι, η Αγγίστα, η Αλαστράτη, ο Γάζορος, η Ηράκλεια, η Καρλίκοβα, αι Λευκαί, το Νέο Πετρίτσι, ο Νικηφόρος, η Ραβίκα, η Χωριστή και πλείσται όσαι άλλαι κωμοπόλεις εις τους τρεις νομούς της Ανατολικής Μακεδονίας έγιναν θέατρον τρομερός αιματοχυσίας. Είναι ανατριχιαστικαί αι λεπτομέρειαι των ομαδικών αυτών φόνων. Τα πολυβόλα εθέριζαν τα θύματα άλλοτε εις το ύπαιθρον, άλλοτε εντός κλειστών χώρων, άλλοτε εις χαράδρας, άλλοτε εις εκκλησίας ή σχολεία. Κορίτσια εβιάσθησαν. Περιουσίαι διηρπάγησαν. Φρικώδεις βαρβαρότητες εσημειώθησαν στιγματίζουσαι τον πολιτισμόν της εποχής μας. Επί ημέρας ο Στρυμών εξέβραζε πτώματα. Εβομβαρδίσθησαν και επυρπολήθησαν ολόκληρα χωρία και κωμοπόλεις. Εις τας Σέρρας, το Σιδηρόκαστρον, την Καβάλαν ετυφεκίσθησαν αθρόως πολίται χωρίς αφορμήν. Το αίμα εκάλυψε τας ελληνικάς αυτάς επαρχίας, και το πένθος απλώθηκεν εις όλην των την έκτασιν. Έξαλλος ο πληθυσμός ετράπη εις τα όρη δια να εύρη καταφύγιον ή ερρίφθη εις τον Στρυμόνα δια να διαπεραιωθή εις την λοιπήν Ελλάδα. Ο τρόμος εγέμισε την ατμόσφαιραν και από το. ερείπια και τα αίματα ηκούσθη θρήνος και κλαυθμός και οδυρμός πολύς».

Αμφιβολίες για τις ολέθριες συνέπειες εκείνης της εντελώς άκαιρης και απροετοίμαστης εξέγερσης, δε στέκουν. Μόνο ο θάνατος του αρχηγού της Αλέκου Χαμαλίδη, τον ξέπλυνε από την κατηγορία του βουλγαροπράκτορα. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν έπεσε ακούσια, στα δίχτυα της βουλγαρικής Ασφάλειας.
Την εξέγερση αυτή, το ΚΚΕ θα την καταδικάσει σαν προβοκάτσια.

Αυτά, όμως, δε σβήνουν και την άλλη όψη της πραγματικότητας: Ελληνικό ξεσηκωμό κατά των Βουλγάρων. Με πόλεμο, μάχες, νεκρούς.
Στις μάχες κατά των Βουλγάρων, σκοτώθηκαν αρχηγικά τοπικά στελέχη του ΚΚΕ. Σαν τον γραμματέα Μακεδονίας Παρασκευά και τόσους άλλους.

Οι κομμουνιστές εκείνοι δε σκοτώθηκαν πολεμώντας -στα πλαίσια του γενικώτερου πολέμου- για την ΕΣΣΔ. Για τη «σοβιετική πατρίδα». Η Βουλγαρία μένει ουδέτερη, στον πόλεμο κατά της ΕΣΣΔ. Και θα έπρεπε -με φιλοσοβιετικά μόνο κριτήρια-να μην ενοχληθεί από αποκλειστικά σοβιετόφιλους.
Με την Ελλάδα βρίσκεται σε πόλεμο η Βουλγαρία. Για την Ελλάδα έπεσαν, όσοι έχασαν τη ζωή τους, όλοι, στο Δοξάτο, το Τσάλ – Ντάγ, το Παγγαίο, στην ανατολική όχθη και στα νερά του Στρυμόνα.

(Από το βιβλίο του Γ. Κωστή, «Στην Κορυφή της Δόξας, Εκδόσεις Δρόμων)

Ο Φλωράκης εις συνέντευξίν του στο «Βήμα» (9-12-2001) είπε για το πρώτο γράμμα του Ζαχαριάδη, αλλ’ απεσιώπησε τα δύο άλλα και τας επισήμους ανακοινώσεις του ΚΚΕ που επρόδιδαν την 28ην Οκτωβρίου.

Δηλαδή οι εγκληματίαι του ΚΚΕ προσπαθούν να αποκρύψουν τας προδοσίας των.
Τας επιστολάς του Ν. Ζαχαριάδη αργότερον ανεγνώρισε ως γνήσιας με επιστολήν του, που εδημοσιεύθη στον «Ριζοσπάστην» (11 Μαρτίου 1947). 
Τον Ιούνιον του 1941 η ένδοξος Ελλάς ελύγισε προ της υλικής υπεροχής των Γερμανών. 
Για το ΚΚΕ υπεύθυνος του πολέμου ήτο «η βασιλομεταξική σπείρα» και εις κύριον άρθρον του «Ριζοσπάστη» (17 Ιουνίου 1941) οι κουκουέδες αδιαντρόπως πλαστογραφούν την ιστορίαν, λησμονούν οτι μας επετέθησαν οι Ιταλοί κι αποδίδουν την ευθύνην του πολέμου στο καθεστώς της 4ης Αυγούστου.
Ιδού τι γράφουν:
«Μόνον ο τύπος του κόμματος μας στάθηκε ο μοναδικός και ατρόμητος πολέμιος των μεγάλων αυτών εχτρών της Ελλάδας κι ανάμεσα στο διωγμό το φοβερό που οργάνωσαν εναντίον του τα όργανα της διχτατορίας, κατάφερε ως το τέλος να συνεχίσει την έκδοση του και να χτυπά αλύπητα κι ανειρήνευτα τον πρώτο εχτρό της χώρας μας, τη μισητή Βασιλομεταξική σπείρα. Μόνον ο τύπος μας ξεσκέπασε έγκαιρα το ξεπούλημα της χώρας μας στους Εγγλέζους ληστές ιμπεριαλιστές και συνεπούμενα την έξοδο της Ελλάδας απ’ την ουδετερότητα. Μόνον ο «Ρίζος» μας βροντοφώναξε για τον κίνδυνο που διέτρεχε η χώρα με την έξοδο της στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στο πλευρό των Εγγλέζων και ενάντια στον άξονα, χωρίς κανένα συμφέρον για το Λαό μας μα μονάχα για τα συμφέροντα του Εγγλέζικου κεφαλαίου, της Βασιλομεταξικής κλίκας και μιας γκρούπας της ντόπιας πλουτοκρατίας και καλούσε το λαό μας να παλαίψει για την ουδετερότητα του κι ανεξαρτησία της χώρας μας. Και μέσα στη συνέχεια τον καταστροφικού για το λαό μας πολέμου, μέσου του «Ρίζου» υπέδειξε το κόμμα μας σαν μοναδική σωτηρία για τη χώρα μας την ανατροπή της πουλημένης διχτατορικής σπείρας, την ανάληψη της εξουσίας από μια Κυβέρνηση Μετώπου Εθνικής – Σωτηρίας – Ειρήνης, που θα υπέβαλλε προτάσεις ειρήνης στον Άξονα χωρίς προσαρτήσεις κι αποζημιώσεις και θα προσανατολίζονταν οικονομικά και πολιτικά με την Ε.Σ.Σ.Δ. «

Ο Φλωράκης εις συνέντευξίν του στο «Βήμα» (9-12-2001) είπε για το πρώτο γράμμα του Ζαχαριάδη, αλλ’ απεσιώπησε τα δύο άλλα και τας επισήμους ανακοινώσεις του ΚΚΕ που επρόδιδαν την 28ην Οκτωβρίου.

Δηλαδή οι εγκληματίαι του ΚΚΕ προσπαθούν να αποκρύψουν τας προδοσίας των.
Τας επιστολάς του Ν. Ζαχαριάδη αργότερον ανεγνώρισε ως γνήσιας με επιστολήν του, που εδημοσιεύθη στον «Ριζοσπάστην» (11 Μαρτίου 1947). 
Τον Ιούνιον του 1941 η ένδοξος Ελλάς ελύγισε προ της υλικής υπεροχής των Γερμανών. 
Για το ΚΚΕ υπεύθυνος του πολέμου ήτο «η βασιλομεταξική σπείρα» και εις κύριον άρθρον του «Ριζοσπάστη» (17 Ιουνίου 1941) οι κουκουέδες αδιαντρόπως πλαστογραφούν την ιστορίαν, λησμονούν οτι μας επετέθησαν οι Ιταλοί κι αποδίδουν την ευθύνην του πολέμου στο καθεστώς της 4ης Αυγούστου.
Ιδού τι γράφουν:
«Μόνον ο τύπος του κόμματος μας στάθηκε ο μοναδικός και ατρόμητος πολέμιος των μεγάλων αυτών εχτρών της Ελλάδας κι ανάμεσα στο διωγμό το φοβερό που οργάνωσαν εναντίον του τα όργανα της διχτατορίας, κατάφερε ως το τέλος να συνεχίσει την έκδοση του και να χτυπά αλύπητα κι ανειρήνευτα τον πρώτο εχτρό της χώρας μας, τη μισητή Βασιλομεταξική σπείρα. Μόνον ο τύπος μας ξεσκέπασε έγκαιρα το ξεπούλημα της χώρας μας στους Εγγλέζους ληστές ιμπεριαλιστές και συνεπούμενα την έξοδο της Ελλάδας απ’ την ουδετερότητα. Μόνον ο «Ρίζος» μας βροντοφώναξε για τον κίνδυνο που διέτρεχε η χώρα με την έξοδο της στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στο πλευρό των Εγγλέζων και ενάντια στον άξονα, χωρίς κανένα συμφέρον για το Λαό μας μα μονάχα για τα συμφέροντα του Εγγλέζικου κεφαλαίου, της Βασιλομεταξικής κλίκας και μιας γκρούπας της ντόπιας πλουτοκρατίας και καλούσε το λαό μας να παλαίψει για την ουδετερότητα του κι ανεξαρτησία της χώρας μας. Και μέσα στη συνέχεια τον καταστροφικού για το λαό μας πολέμου, μέσου του «Ρίζου» υπέδειξε το κόμμα μας σαν μοναδική σωτηρία για τη χώρα μας την ανατροπή της πουλημένης διχτατορικής σπείρας, την ανάληψη της εξουσίας από μια Κυβέρνηση Μετώπου Εθνικής – Σωτηρίας – Ειρήνης, που θα υπέβαλλε προτάσεις ειρήνης στον Άξονα χωρίς προσαρτήσεις κι αποζημιώσεις και θα προσανατολίζονταν οικονομικά και πολιτικά με την Ε.Σ.Σ.Δ. «

Νίκος Ζαχαριάδης

http://el.wikipedia.org
Ο Νίκος Ζαχαριάδης (Αδριανούπολη, Οθωμανική Αυτοκρατορία, 27 Απριλίου 1903Σουργκούτ Χαντιμανσίας, Σοβιετική Ένωση, 1 Αυγούστου 1973) υπήρξε ιστορικός ηγέτης του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος, γενικός γραμματέας του ΚΚΕ και μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Καθώς καθοδήγησε το ΚΚΕ κατά την περίοδο της κυριαρχίας του Ιωσήφ Στάλιν στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, αλλά και λόγω πολιτικών χειρισμών που ακολούθησε, αποτελεί μια από τις πιο αμφιλεγόμενες μορφές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.

Πίνακας περιεχομένων

//

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 27 Απριλίου του 1903 στην Αδριανούπολη της Ανατολικής Θράκης. Ο πατέρας του εργαζόταν στο Γαλλικό Μονοπώλιο Καπνού κι έτσι αναγκαζόταν να μετακομίζει σε πολλές διαφορετικές πόλεις με την οικογένειά του. Πήγε Δημοτικό στα Σκόπια και το τέλειωσε στη Νικομήδεια, ενώ αποφοίτησε από το Γυμνάσιο της Αδριανούπολης. Από τα 15 του χρόνια αναγκάστηκε να δουλέψει στο λιμάνι της Κωνσταντινούπολης, όπου εντάχθηκε στη σοσιαλιστική Διεθνή Πανεργατική Ένωση, που αποτελούνταν κυρίως από Έλληνες, αν και η πρώτη επαφή του με τη σοσιαλιστική ιδεολογία έγινε στη Νικομήδεια.
Επηρεασμένος απ’ την Οκτωβριανή Επανάσταση, ταξίδεψε στη Σοβιετική Ρωσία και το 1921 έγινε μέλος της Κομμουνιστικής Νεολαίας, ενώ ένα χρόνο μετά, το 1922, γίνεται μέλος και του Κόμματος των Μπολσεβίκων. Το 1923-24 σπούδασε στο νεοϊδρυμένο τότε ΚΟΥΤΒ, το Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο των Εργαζομένων της Ανατολής· στα ρωσικά Коммунистический университет трудящихся Востока ή КУТВ).
Το 1924 εγκαθίσταται στην Ελλάδα και αναλαμβάνει καθοδηγητική δουλειά στην Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας, την ΟΚΝΕ. Δουλεύει σε συνθήκες παρανομίας και διώξεων στο Βόλο, την Αθήνα, τον Πειραιά και τη Θεσσαλονίκη. Συλλαμβάνεται και καταφέρνει να αποδράσει συνολικά έξι φορές. Το 1926 εντάσσεται στον καθοδηγητικό μηχανισμό του ΚΚΕ και καταδιωκόμενος και πάλι, φεύγει το 1929 στη Σοβιετική Ένωση, όπου σπουδάζει στην Ανώτατη Κομματική Σχολή της Μόσχας.
Από τη Μόσχα επιστρέφει το 1931, όταν με απόφαση της Κομμουνιστικής Διεθνούς, αναλαμβάνει την καθοδήγηση του ΚΚΕ. Το 1934 εκλέγεται γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. Συνέβαλε στην αναδιοργάνωση του κόμματος και τη μαζικοποίησή του, σε μια περίοδο ανάπτυξης εργατικών και άλλων κοινωνικών αγώνων και κρίσης του καθεστώτος. Παράλληλα, το ΚΚΕ συγκροτείται ως ένα τυπικό κόμμα της Κομμουνιστικής Διεθνούς, της σταλινικής περιόδου.
Το 1936, ένα μήνα μετά την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του Μεταξά φυλακίστηκε και έμεινε στην απομόνωση μέχρι το 1941. Με την εισβολή των Ιταλών, το 1940, δημοσιεύεται Γράμμα του προς τους Έλληνες κομμουνιστές, με το οποίο καλούνται να αντισταθούν, υπερασπιζόμενοι την εθνική ανεξαρτησία. Ακολούθησαν δυο ακόμη γράμματα, τους επόμενους μήνες, στα οποία εκφράζει την αντίθεσή του στη συνέχιση του πολέμου, μετά την εκδίωξη των εισβολέων. Η δικτατορία απέφυγε τη δημοσίευσή τους. Με την εισβολή των χιτλερικών στρατευμάτων, ο Ζαχαριάδης μεταφέρεται από τη Γκεστάπο στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου, όπου έμεινε κρατούμενος ως το 1945.
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, στις 30 Μαΐου του 1945, με αγγλικό πολεμικό αεροπλάνο της RAF ανέλαβε και πάλι την ηγεσία Γ.Γ. του ΚΚΕ, σε μια δύσκολη περίοδο παραμερίζοντας τον μέχρι τότε αντικαταστάτη του Σιάντο. Το κόμμα ήταν μια μεγάλη πολιτική δύναμη, ως αποτέλεσμα του ρόλου του στην Εθνική Αντίσταση, αλλά είχε προχωρήσει ήδη στην υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας, που εκτός από τη διάλυση του ΕΛΑΣ, έδινε τη δυνατότητα διώξεων σε βάρος του κόσμου της Αριστεράς. Έτσι με παρόντα τον Ζαχαριάδη στην Αθήνα ως ειρηνοποιός και τον Άρη Βελουχιώτη στο βουνό, επήλθε η σύγχυση των κομμουνιστών που αρχικά δεν ήθελαν ν΄ αποδεχτούν την αγγλοκίνητη Συμφωνία της Βάρκιζας, πλην όμως «αφού το λέει ο Ζαχαριάδης» όλοι το αποδέχτηκαν.
Τα γεγονότα αυτά έκαναν τον Άρη Βελουχιώτη να γυρνάει σαν άγριο θηρίο στα βουνά της Ρούμελης και της Ηπείρου και να έχει καταστεί περισσότερο άγριος. Όμως οι άνδρες του θα αρχίσουν σιγά σιγά να τον εγκαταλείπουν εκτός του πρωτοπαλήκαρού του Τζαβέλλα που θα τον ακολουθεί μέχρι τέλους. Ο Ζαχαριάδης εμμένει στον αναγκαστικό συμβιβασμό και την παράδοση των όπλων. Στις 12 Ιουνίου προκειμένου ο Ζαχαριάδης να πείσει τους κομμουνιστές μαχητές να πάψουν να ακολουθούν τον Άρη Βελουχιώτη δημοσιεύει στο «Ριζοσπάστη» ένα ιδιαίτερα αποκαλυπτικό κείμενο για τον αρχικαπετάνιο Κλάρα (Βελουχιώτη). Τέσσερις ημέρες αργότερα η ίδια εφημερίδα δημοσιεύει τη διαγραφή του Κλάρα από το Κόμμα. Την επόμενη ημέρα ο Κλάρας φονεύεται ή αυτοκτονεί.
Γενικό όμως αποτέλεσμα της όλης εκείνης σύγχυσης αλλά και έντασης των διώξεων ήταν η έναρξη του εμφυλίου πολέμου, το 1946. Μετά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού της Ελλάδας, το 1949, ο Ζαχαριάδης εγκαθίσταται ως πολιτικός πρόσφυγας στο Βουκουρέστι, όπου μεταφέρθηκε η έδρα του παράνομου ΚΚΕ.
Το 1956, μετά από παρέμβαση του Σοβιετικού και άλλων ΚΚ της Ανατολικής Ευρώπης, καθαιρείται από την ηγεσία του ΚΚΕ ως αποτέλεσμα της αποσταλινοποίησης και τον επόμενο χρόνο διαγράφεται από το κόμμα. Μέχρι το 1962 εργάστηκε σε δασική επιχείρηση στο Μποροβίτσι, της ΕΣΣΔ, κοντά στο Νόβγκοροντ. Τότε ζητάει να γυρίσει στην Ελλάδα για να αναλάβει την ευθύνη της πολιτικής του ΚΚΕ κατά τον εμφύλιο πόλεμο, αλλά εκτοπίζεται στο Σουργκούτ όπου και αυτοκτονεί την 1η Αυγούστου του 1973. Τα οστά του Νίκου Ζαχαριάδη μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα το 1991, με πρωτοβουλία του ΚΚΕ.

Επικρίσεις

Ο Ζαχαριάδης επικρίθηκε ως χαρακτηριστική περίπτωση σταλινικού ηγέτη. Κατηγορήθηκε ιδιαίτερα για τον περιορισμό της εσωκομματικής δημοκρατίας, για την αποκήρυξη και τις διαγραφές στελεχών του ΚΚΕ με βαριές κατηγορίες, καθώς και για τυχοδιωκτική πολιτική. Οι υποστηρικτές του, αλλά και πολλοί άλλοι, ακόμα και πολιτικοί αντίπαλοι μέσα και έξω από το ΚΚΕ, τον θεωρούν κορυφαία προσωπικότητα της ελληνικής Αριστεράς.
Επικρίθηκε από άλλους γιατί δεν προσανατολίστηκε με σαφήνεια προς την ένοπλη αντιπαράθεση (ήδη από το 1945) ενώ από άλλους ακριβώς για τον αντίθετο λόγο, και αυτό γιατί το 1946 αρνήθηκε τη συμμετοχή στις εκλογές και προχώρησε στην ένοπλη πάλη.
Κατηγορήθηκε, επίσης, γιατί επιδίωξε την κατάληψη σταθερού εδάφους, αντιτασσόμενος στη συνέχιση του πολέμου με ανταρτοομάδες, που θεωρούνταν από τους διαφωνούντες (Μάρκος Βαφειάδης κ.ά.), πως θα υποχρέωνε τον αντίπαλο σε συμβιβασμό.
Επικρίθηκε ακόμα και γιατί μετά την ήττα συνέχισε να υποστηρίζει πως ενδέχεται η επανέναρξη του ένοπλου αγώνα («το όπλο παρά πόδα»), καθώς και γιατί αρνήθηκε τη στήριξη απ’ την Αριστερά του κεντρώου Πλαστήρα, στις εκλογές του 1952.
Απέναντι σ’ αυτές τις επικρίσεις, υποστηρικτές του αντιτάσσουν την άποψη πως η προσφυγή στην ένοπλη αντιπαράθεση ήταν αναγκαστική, καθώς δεν υπήρχε καμιά περίπτωση συμβιβασμού και στόχος του καθεστώτος και των Αμερικανών, που ενεπλάκησαν στον ελληνικό εμφύλιο το 1947, ήταν η εξουδετέρωση του ΚΚΕ με μονομερή πόλεμο. Η αποχή του 1946 δεν ήταν απόφαση μόνο του ΚΚΕ, αλλά και όλων των άλλων αριστερών δυνάμεων, ακόμα και του κεντρώου Γεωργίου Καφαντάρη. Η εγκατάσταση σε κάποια πόλη της κυβέρνησης του βουνού, θα έδινε τη δυνατότητα στις σοσιαλιστικές χώρες να την αναγνωρίσουν επίσημα και να ενισχύσουν νομότυπα το ελληνικό αντάρτικο. Τέλος η άρνηση στήριξης του Πλαστήρα καθορίστηκε απ’ την πρόθεσή του να εξαφανιστεί απ’ την πολιτική σκηνή η Αριστερά, με το να μην εκθέσει υποψήφιους. Άλλωστε, ο αριστερός κόσμος είναι αμφίβολο αν θα τον ψήφιζε, καθώς βαρυνόταν με την ένταξη της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ, την αποστολή εκστρατευτικού σώματος στην Κορέα και την εκτέλεση του στελέχους του ΚΚΕ, Νίκου Μπελογιάννη.
Σε αντίθεση με όσους τον επικρίνουν για τυχοδιωκτισμό, άλλοι τονίζουν την πρωτοβουλία του ΚΚΕ, επί Ζαχαριάδη, για την ίδρυση της ΕΔΑ, την πολιτική των ευρύτερων συνεργασιών μετά το 1954 κ.ά. Εκτός των άλλων, ο Ζαχαριάδης είναι απ’ τους ελάχιστους ηγέτες του ΚΚΕ που άφησαν συγγραφικό έργο.

Θάνατος

Την 1 Αυγούστου 1973 ο Ζαχαριάδης βρέθηκε κρεμασμένος στο σπίτι του στο Σουργκούτ της Σιβηρίας, όπου διέμενε παρανόμως εξόριστος και επι 24ώρου βάσεως επιτηρούταν με φυλάκιο από τις σοβιετικές αρχές, οι οποίες τον υποχρέωσαν να φέρει ταυτότητα με διαφορετικό όνομα: Νικολάι Νικολάγιεβιτς Νικολάγιεφ.
Μερικές μέρες πριν, είχε δεχθεί την επίσκεψη του Κώστα Λουλέ, στελέχους του ΚΚΕ, ο οποίος του μετέφερε πρόταση του Χαρίλαου Φλωράκη για λήξη της 3ης απεργίας πείνας που έκανε, επανένταξή του στο ΚΚΕ και στο τμήμα διαφώτισης του, με την προϋπόθεση ότι θα απαρνηθεί την κριτική στη μετασταλινική γραμμή που ακολουθούσε το ΚΚΣΕ και τα φιλοσοβιετικά-αντικινεζικά κόμματα. Εντούτοις, η πρόταση αυτή συνάντησε την άρνηση του Ζαχαριάδη, ο οποίος από το 1962, σε μια προσπάθεια να αποδράσει απο την εξορια και να ανασυντάξει την νόμιμα εκλεγμένη ηγεσια του ΚΚΕ και τις Οργανώσεις Βάσης που η 8η Ολομέλεια (1958) διέλυσε, δήλωσε πως επιθυμεί να δικαστεί στην Ελλάδα για να αποδείξει τη σαθρότητα των κατηγοριών που τον βάραιναν, μπροστά στον ελληνικό λαό.
Σε σχετική επιστολή, η γνησιότητα της οποίας αμφισβητείται (η KGB χρησιμοποίησε τέτοια γράμματα, όπου έφεραν το Ζαχαριάδη να επιτίθεται στην πολιτική του Μάο, για να διασπάσει το ενιαίο αντιχρουσωφικο μέτωπο των ελληνων πολιτικών προσφύγων σε «μαοϊκους» και «ζαχαριαδικούς») την προειδοποίηση πως αν το αίτημά του δεν ικανοποιηθεί, θα αυτοκτονήσει. Για 16 χρόνια, ως το 1989, η επίσημη ανακοίνωση του υπό την ηγεσία Φλωράκη ΚΚΕ, έφερε το Ζαχαριάδη να έχει πεθάνει από καρδιακή ανακοπή. Μόλις το 1989 έγινε γνωστή η 2η εκδοχή του θανάτου του. Ωστόσο, ακόμη και σήμερα, υπάρχουν φωνές που ανοιχτά αμφισβητούν την αυτοκτονία του, και υποστηρίζουν πως δολοφονήθηκε από την Κα-Γκε-Μπε[1]. Ο Νίκανδρος Κεπέσης, στέλεχος του ΚΚΕ και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής για 40 χρόνια υποστήριξε σε βιβλίο του ότι ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του Ζαχαριάδη είναι ο Χαρίλαος Φλωράκης.
Το 1991, λίγες μόλις μέρες μετά την διάλυση της ΕΣΣΔ, η σορός του Ζαχαριάδη επιστράφηκε στην Ελλάδα, όπου κηδεύτηκε στο Ά Νεκροταφείο Αθηνών, παρουσία της ηγεσίας του ΚΚΕ και πλήθους οπαδών του (ενταγμένων ή μη στην ΟΑΚΚΕ, στην ΣΑΚΕ, την ΟΚΜΛΕ, το ΕΚΚΕ, και άλλες μ-λ οργανώσεις) που έσπευσαν να τιμήσουν τον Κομμουνιστή ηγέτη. Σήμερα, στο ΚΚΕ, υπάρχουν δημόσιες αναφορές, σε επίπεδο απλών μελών, για την αποκατάστασή του, αλλά καμία ενέργεια δεν έχει γίνει μέχρι σήμερα [2].

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Βιβλιογραφία

  • Λευτέρης Αποστόλου, Νίκος Ζαχαριάδης – Η πορεία ενός ηγέτη 1923-1949, Εκδ. Φιλίστωρ, Αθήνα 2000.
  • Φρέντυ Γερμανός, Το αντικείμενο (Νίκος Ζαχαριάδης) – Ιστορικό μυθιστόρημα, Εκδ.Καστανιώτη, Αθήνα 2000.
  • Βαγγέλης Παπανίκος, Νίκος Ζαχαριάδης στο Νταχάου – Μαρτυρία μιας εποχής, Εκδ. Φιλίστωρ, Αθήνα 1999.
  • Περικλής Ροδάκης, Νίκος Ζαχαριάδης, εκδ. Επικαιρότητα, Αθήνα 1987.
  • Christoph Schminck-Gustavus, Νταχάου, Έλληνες κρατούμενοι και ο Νίκος Ζαχαριάδης, Εκδ. Φιλίστωρ, Αθήνα 2004.
  • Γιώργος Αλεξάτος, Ιστορικό Λεξικό του Ελληνικού Εργατικού Κινήματος, Εκδ. Γειτονιές του Κόσμου, Αθήνα 2008.

Πηγές

  1. Ποιος «αυτοκτόνησε» τον Ζαχαριάδη – TO BHMA
  2. 18ο Συνέδριο ΚΚΕΟι σκληροί του Περισσού καθάρισαν… – TO BHMA

Η προσωρινή διοίκησις του ΚΚΕ έστειλε επιστολήν στον Ζαχαριάδη την 3 Δεκεμβρίου 1940. Στην επιστολήν αυτήν απήντησε ο Ζαχαριάδης την 6 Ιανουαρίου 1941.

Παραθέτω το αποκαλυπτικόν κείμενον και φωτοτυπίαν εκ του πρωτοτύπου της ιδιοχείρου απαντήσεως του Ζαχαριάδη.

Η επιστολή Ζαχαριάδη της 6 Ιανουαρίου 1941:

«Θα τα πω έξω απ’ τα δόντια. Δεν είμαστε παιδιά για να λέμε και ξελέμε. Όσα είπα ήταν καλώς ειπωμένα. Μάλιστα η «επιχειρηματολογία» σας με κατέπεισε ολοκληρωτικά ότι έχω 100% δίκηο! Χτυπάτε το μηχανισμό και λέτε ότι στην τωρινή κατάσταση της Ελλάδας ανακαλύψατε το «νέο». Μα στην πραγματικότητα το «νέο» αυτό είναι ο πολύ παλιός σοσιαλπατριωτισμός του 1914 και 1939! Κατακεραυνώνετε τον μηχανισμό. Και όμως… λέτε: η περίπτωση Ελλάδας-Αλβανίας είναι η ίδια με την περίπτωση Ε.Σ.Σ.Δ. – Φιλλανδίας!!! Συγκρίνετε τη δήλωση του Στάλιν (διαστρεβλώνοντας την) για τους γαλλ. εξοπλ. στην εποχή του γαλλοσοβιετικού με την Ελλάδα της μοναρχοφασιστικής διχτατορίας. Γιατί να μην συγκρίνετε το Ντελαντιέ του 1939-40 με τη σημερινή Ελλάδα; Δεν είνε πιο σωστό; (Η διαστρέβλωση του Στάλιν είναι αυτή: τότε ο Λαβάλ στη Μόσχα ζήτησε μια δήλωση απ’ το Στάλιν για τους γαλλ. εξοπλ. Ο Στ. την έκανε από συμφώνου με την Κ.Δ. και τον Τορρές. Τότε η αντίδραση στη Γαλλία θέλησε να βρει αντίθεση ανάμεσα στον Στάλιν και το Κ.Κ. Γαλλίας. Και αυτό απάντησε με το περίφημο πλακάτ: Ο Στάλιν έχει δίκηο! Μα τί σχέση μπορούν να έχουν όλα αυτά με τη σημερινή Ελλάδα; Και όμως κατατροπώνετε το μηχανισμό!!!) Λέτε: η είσοδος της Ελλάδας στον πόλεμο μετάτρεψε τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο σε αντιφασιστικό (!) για την ελευθερία της Ελλ., των Βαλκανίων, της Ε.Σ.Σ.Δ. και… βάλε!! Μη χειρότερα!! Λέτε: ο λαός κάνει αντιφασιστικό πόλεμο. Μα ο Μεταξάς; Κατά την ιδία λογική επειδή και για τα εσωτερικά ελληνικά ζητήματα ο λαός είναι αντιφασιστικός στην Ελλάδα δεν έχουμε μοναρχοφασιστική δικτατορία μα λαοκρατία! Όσο για τον ενθουσιασμό του Λαού (αυτά που λέτε θυμίζουν αρθρογραφία «Εστίας» και Σία) δεν ξέρετε τι γίνεται ούτε στο Μέτωπο ούτε στα μετόπισθεν. Γενικά τα επιχειρήματα σας είναι «πιστόν αντίγραφον» με τον αντιφασισμό κλπ. που κοπανάει τόσο ο Μεταξάς και Σία όσο και ο εγγλέζ. ιμπεριαλισμός. (Τώρα βλέπω ότι τα λάθη στην αρθρογραφία του «Ρίζου» και αλλού -που παρά τις ανατάσεις μου δεν διορθώσατε- δεν ήταν τυχαία). Μιλάτε πολύ για το συμφέρον της Ε.Σ.Σ.Δ. ξεχνόντας ότι το συμφέρον αυτό είναι διαφορετικό και αντίθετο προς το συμφέρον τόσο του άξονα όσο και της Αγγλίας και αν ο άξονας θέλει να κάνει τα Βαλκάνια φασιστικό προγεφύρωμα, η Αγγλία τα θέλει όχι μόνο αντιαξονικό μα και αντισοβιετικό ορμητήριο ξέροντας το βασικό στην περιοχή αυτή σοβιετ. ενδιαφέρον. Και αυτούς ακριβώς τους σκοπούς της Αγγλίας εξυπηρετεί σήμερα ο Μεταξάς. Εσείς λέτε ότι ο Μετ. πολεμά σήμερα κατά του φασισμού και για την ελευθερία Ελλ. Βαλκ. κ.λπ… Γιατί τότε εφαρμόζει εσωτερικό φασισμό, δε δίνει αμνηστεία στους κόμ. γιατί ζητά από τους εθελοντές πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, γιατί πιάνει φαντάρους κομμουνιστές του Μετώπου και τόσα και τόσα παρόμοια;
Στραβοκαταλάβατε απόλυτα τη γραμμή της Κ.Δ. και του ΚΚΕ. Το βασικό δεν είναι αν η Ελλάδα βρίσκεται στην Αλβανία, μα ποια Ελλάδα βρίσκεται στην Αλβανία και γιατί. Η Ελλάδα αυτή είναι του Μεταξά + εγγλεζ. ιμπεριαλ. και τους καταχτητικούς φασιστικούς σκοπούς της τους ξεκαθάρισε και πάλι ο Μεταξάς (πρωτοχρον. διαγγέλματα του + συνέντευξη του). Η πολιτική του ΚΚΕ απόβλεπε στο ν’ αποσπάσει την Ελλάδα απ’ την Αγγλία και να την προσεγγίσει στην Ε.Σ.Σ.Δ. μαζί με εσωτερικές αλλαγές. Αυτού απόβλεπε και το «ανοιχτό γράμμα» μου της 31 -Χ. (που τη δημοσίευσή του, την αποστολή του έτσι όπως ήταν γραμμένο, την υπαγόρευσε κυρίως και η εσωτερική κρίση του ΚΚΕ και η ανάγκη να δοθεί σ’ όλους τους κομμουνιστές της Ελλάδας έγκυρη ενιαία κατεύθυνση). Πάντως το γράμμα εκείνο, καμουφλαρισμένο, τάλεγε όλα και μιλούσε για εξόντωση και του εσωτερικού φασισμού. Πάντως το γράμμα εκείνο ήταν μονάχα μια προσπάθεια που προϋπόθετε όλους τους κατοπινούς ελιγμούς που θα γινόταν αναγκαστικά. (Εσείς, αντίθετα, δένετε οριστικά το ΚΚΕ στο Μεταξά και στο σοσιαλσωβινισμό και έτσι παθαίνει το μεγαλύτερο ΑΙΣΧΟΣ στην ιστορία του). Τα πράγματα είναι καθαρά: Ο λαός θέλει μόνο τη Λεφτεριά και ανεξαρτησία του εσωτερική και εξωτερική. Αυτό είναι δυνατό μόνο με εσωτερική αντιφασιστική στροφή + σύμπραξη με Ε.Σ.Σ.Δ. Ο Μεταξάς κάνει τα αντίθετα, μας δένει οριστικά στον ιμπερ. πόλεμο για λ/σμό της Αγγλ. μας μπλέκει και με τη Γερμ. (βλέπε γερμ. βοήθεια στην Ιταλία) και κάνει πόλεμο φασιστικό – ιμπεριαλ. – πλουτοκρ. – καταχτητικό. Καθήκον του ΚΚΕ: Να ζητήσει η Ελλάδα μεσολάβηση Ε.Σ.Σ.Δ. για έντιμη ειρήνη. Ο πόλεμος στα χέρια στρατού-Λαού: ανατροπή Μεταξά. Αυτός είναι ο κύριος εχθρός! Λαϊκή Δημοκρατική εξουσία. (Αν όπως λέτε ο Λαός είνε με το Μεταξά, τότε το ΚΚΕ πρέπει να πάει ενάντια στο ρέμα. Απ’ την Κορυτσά και πέρα οι στρατιώται μας σφάζονται άδικα, για ξένα συμφέροντα). Αυτή είναι η γνώμη μου. «Παληός» μαρξισμός θα πείτε. Ναι μα όχι σοσιαλσωβινισμός. Και έχετε υποχρέωση τιμής τη γνώμη μου αυτή, δηλ. το ανοιχτό γράμμα που δεν δημοσιεύσατε 2): το σχέδιο απόφασης που σάς πρότεινα και πιστή απόδοση αυτού εδώ του γράμματος να τα δημοσιεύσετε στο «Ριζ.» συνοδεύοντάς τα με όλες τις αντιρρήσεις σας κ.τ.λ. αν δεν πειστείτε ότι έχω δίκηο. (Κοκορέβεστε ότι ανακαλύψατε το «νέο» και όμως δεν βλέπετε το ΝΕΟ στην κατάσταση που επιβάλλει τη στροφή που σας προτείνω. Δίχως τη στροφή αυτή και το «ανοιχτό γράμμα» μου της 31. Χ καταντά ένα σοσιαλπατριωτικό προδοτικό ντοκουμέντο. Έχετε υποχρέωση τιμής να κάνετε αμέσως τις δημοσιεύσεις που ζητώ πιο πάνω. Αλλοιώς θα πεισθώ τελειωτικά ότι πίσω απ’ τη Π.Δ. κρύβεται ύποπτη βρωμοδουλειά του Μανιαδάκη και της ασφάλειας. Όταν ο Μανιαδάκης πήρε τα τελευταία μέτρα ενάντια μου χάρηκα γιατί τα απέδωσα στη δημοσίευση και τοιχοκόλληση τον νέου γράμματος μου. Έπεσα έξω. Ίσως τα μέτρα να οφείλονται στο ότι ο Μανιαδάκης έλαβε «αρμοδίως» γνώση του νέου αυτού γράμματος. Ποιος ξαίρει; Κάποτε είπα στον Ειρηνοδίκη ότι τη φωλιά του την σκότωσε. Και αυτός «φρονίμως ποιών» δεν απάντησε! Τώρα ποιος είνε ο Ειρηνοδίκης ίσως να θυμάται ο Κάτσος). Και κάτι άλλο: Κάποιος από σας κάνει το «θεωρητικό». Μα του πήρε ο διάολος τον πατέρα. Λιγώτερη φλυαρία – Λιγώτεροι ιστορικοί παραλληλισμοί (όπως λ.χ. της Φινλανδίας!!!) γιατί είναι κακοτοπιές!
Πάντως το παράδειγμα του Κ.Κ. Κίνας κυρίως απ’ την αιχμαλωσία του Τσάγκ-Κάι-Σέκ και δώ κάτι μπορεί να τον ωφελήσει. Για τις μικροδιαφορές μας: Εσείς μπορεί να στέλνετε πολλά, μα εγώ παίρνω πολύ λίγα. Απόδειξη: Απ’ τον πόλεμο και δώ πήρα μόνο τον 1ο πολεμικό «Ρίζο» και το «Δελτίο» με την απόφαση σας. Τίποτε άλλο. Πριν 1 μήνα λέγατε: Σε 4 μέρες θα πάρεις την 1η πολεμική προκήρυξη μας και το «Ρ.» τον Δεκέμβρη. Ακόμα να τα πάρω! Θέλω όλα τα υλικά σας (έντυπα) απ’ τον πόλεμο και δώ όσα δεν πήρα. (Απ’ τον Κατσ. εγώ είχα ζητήσει εξηγήσεις. Αυτός δεν μου έδωσε. Μετά ζητήσατε σεις από μένα. Μπορείτε να τις πάρετε απ’ τον ίδιον). Όταν μου είπατε ότι το Χόντζα δεν τον ξέρετε σας απήντησα ότι δεν πρόκειται για Χόντζα μα για ΧΟΝΖΑ και σας ξαναρωτούσα, αν τον ξέρετε. Δεν απαντήσατε. (Μου ζητήσατε διευκολύνσεις για σύνδεση σας με πρόσωπα για λεφτά κ.τ.λ… Σας απάντησα. ΟΧΙ. Μόνο πολιτικές γνώμες δίνω). Οι γνώμες μου για τον πόλεμο να μπουν στο αχτίφ Κ. και ΚΝ.. Πάντως η συνέχιση της συζήτησης μεταξύ μας δεν έχει νόημα. ΕΡΓΑ χρειάζονται. Να γράφετε πιο ζωηρά και αραιά να τα βγάζω εύκολα και γρήγορα. (Αν η προσπάθεια της Π.Δ. είνε παστρικιά δουλειά μη ξεχνάτε ότι δεν έχετε δικαίωμα να ατιμάσετε το ΚΚΕ). (Αν δεν κάνετε τις δημοσιεύσεις θα προσπαθήσω να χρησιμοποιήσω ένα μέσο που ίσως προσωπικά μου κοστίσει ακριβά μα το ΚΚΕ θα το ωφελήσει.) Αν αποφασίσετε τη δημοσίευση μην αργείτε ούτε δεφτερόλεφτο. Τα γραφτά μου όλα να τα φυλάχτε. (Ο σύνδεσμος μας κάνει ανοησίες.)