Βρέθηκαν τα εκρηκτικά

http://www.sigmalive.com/news/local/294098
Καρπούς απέδωσαν οι έρευνες της Αστυνομίας, αφού αργά χθες βράδυ  βρέθηκε περισσότερη από την μισή ποσότητα των κλαπέντων εκρηκτικών από στρατόπεδο της Εθνικής Φρουράς ,στην Παλώδια.
Πρόκειται για 93, από τις 200 ράβδους PG2, καθώς και 465 σφαίρες αγνώστου προέλευσης, οι οποίες εντοπίστηκαν μέσα σε ένα σφραγισμένο και καλά καμουφλαρισμένο , βαρέλι ,σε χωράφι της περιοχής μεταξύ Ομόδους και Βάσας Κοιλανίου.
Σύμφωνα με πληροφορίες που μετέδωσε χθες βράδυ το ΣΙΓΜΑ , 2 άτομα έχουν ήδη ομολογήσει ενώ επίκεινται και νέες συλλήψεις.
Χθες ,το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού αποφάσισε όπως τέσσερεις από τους οκτώ συλληφθέντες για την υπόθεση κλοπής των εκρηκτικών υλών, αφεθούν ελεύθεροι.
Το δικαστήριο ανακοίνωσε  ότι οι υπόλοιποι τέσσερεις θα παραμείνουν υπό κράτηση μέχρι την Τρίτη, αφού η Αστυνομία, μετά από ανώνυμη πληροφορία, βρήκε στην κατοχή τους όπλα και εκρηκτικές ύλες.
Το  δικαστήριο αποφάσισε, επίσης, την ανανέωση των διαταγμάτων κράτησης των δύο αξιωματικών της Εθνικής Φρουράς για τρεις μέρες. 
———————————————————————-
Το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού αποφάσισε όπως τέσσερεις από τους οκτώ συλληφθέντες για την υπόθεση κλοπής μεγάλης ποσότητας εκρηκτικής ύλης από αποθήκη της Εθνικής Φρουράς αφεθούν ελεύθεροι.
Η δικαστής ανακοίνωσε ότι οι υπόλοιποι τέσσερεις θα παραμείνουν υπό κράτηση μέχρι την Τρίτη, αφού η Αστυνομία, μετά από ανώνυμη πληροφορία, βρήκε στην κατοχή τους όπλα και εκρηκτικές ύλες.
Οι τέσσερεις που αφέθηκαν ελεύθεροι αντιμετώπιζαν τα αδικήματα συνομωσίας προς διάπραξη κακουργήματος, διάρρηξης αποθήκης του στρατοπέδου, κλοπής εκρηκτικών, παράνομης κατοχής και μεταφοράς εκρηκτικών υλών.
Σε ό,τι αφορά τους υπόλοιπους τέσσερεις, θα παραμείνουν υπό κράτηση για ακόμη τέσσερεις ημέρες μόνο για τα αδικήματα που αφορούν τα παράνομα αντικείμενα που βρεθήκαν στην κατοχή τους, δηλαδή όπλα και εκρηκτικές ύλες. Τα αντικείμενα αυτά εντοπίστηκαν από την Αστυνομία μετά από ανώνυμη πληροφορία.
Σύμφωνα με τη δικαστή, οι ανώνυμες πληροφορίες δεν επιβεβαιώθηκαν, εφόσον δεν συνδέουν τους υπόπτους με τα αδικήματα.
Εν τω μεταξύ, το δικαστήριο αποφάσισε, επίσης, την ανανέωση των διαταγμάτων κράτησης των δύο αξιωματικών της Εθνικής Φρουράς για τρεις μέρες.
Ο ανακριτής της υπόθεσης ανέφερε στο Δικαστήριο ότι υπάρχουν πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες ο διαχειριστής της αποθήκης και ο πυροτεχνουργός του στρατοπέδου φαίνεται να είχαν συνεργαστεί με τους υπόπτους για τη διάρρηξη της αποθήκης και την κλοπή.
Την ίδια στιγμή, στην περιοχή Ομόδους και τις γύρω κοινότητες επικεντρώνονται οι έρευνες της Αστυνομίας για την υπόθεση της κλοπής εκρηκτικών από το στρατόπεδο της Παλώδιας.
Οι έρευνες επανήρχισαν με το πρώτο φως της ημέρας και επικεντρώνονται σε σπίτια και υποστατικά των 4 συλληφθέντων σε σχέση με τη υπόθεση. Οι ανακριτές θεωρούν ότι είναι θέμα ωρών να εντοπιστεί η εκρηκτική ύλη, ενώ είναι ακόμα πεπεισμένοι ότι βρίσκονται πολύ κοντά και στους αγοραστές που πιστεύεται ότι είναι άτομα του υποκόσμου.
 
Χθες κατά την πρωινή διαδικασία στη διάρκεια της αντεξέτασης του εξεταστή της υπόθεσης αναφέρθηκε ότι οι οκτώ ύποπτοι παρακολουθούνταν εδώ και αρκετές μέρες από την Αστυνομία ύστερα από ανώνυμη πληροφορία, ενώ οι ανακριτές της Αστυνομίας είναι πεπεισμένοι  ότι τουλάχιστον δυο από τους υπόπτους συνεννοήθηκαν και πιθανόν να διέθεσαν κάποια από τα κλαπέντα εκρηκτικά.
Ο εξεταστής της υπόθεσης εξέφρασε τη βεβαιότητα ότι θα βρεθούν τα εκρηκτικά και ότι έγινε προσπάθεια να πωληθούν σε εγκληματικά στοιχεία.
Από την πλευρά τους οι δικηγόροι υπεράσπισης υποστήριξαν ότι οι συλλήψεις έγιναν για να ικανοποιηθεί το τρωθέν κύρος της Αστυνομίας, του στρατού και του κράτους.
Σύμφωνα με όσα κατέθεσε ο υπεύθυνος του ΤΑΕ Λεμεσού, ενώπιον του δικαστηρίου υπάρχει προφορική μαρτυρία που συνδέει τους συλληφθέντες με την κλοπή στην Παλώδια. Όπως είπε καταβάλλονται προσπάθειες η μαρτυρία να δοθεί γραπτώς.
Στο δικαστήριο αναφέρθηκε επίσης ότι σύμφωνα με πληροφορίες της Αστυνομίας, μέρος των εκρηκτικών που κλάπηκαν από το στρατόπεδο στην Παλώδια έχει ήδη πωληθεί, ενώ καταβλήθηκε προσπάθεια και για πώληση των υπολοίπων.
Στο μεταξύ οι έρευνες στης αστυνομίας συνεχίστηκαν μέχρι αργά το απόγευμα. Οι ανακριτές και όσοι εμπλέκονται στην υπόθεση είναι πεπεισμένοι ότι βρίσκονται μια ανάσα πριν να βρουν την εκρηκτική ύλη PG2. Οι έρευνες έγιναν σε πέντε υποστατικά των υπόπτων αλλά και στα γύρω χωριά της περιοχής από όπου κλάπηκε η εκρηκτική ύλη.
Οι ανακριτές σύμφωνα με πληροφορίες είναι σε θέση να γνωρίζουν που βρίσκονται στα εκρηκτικά και αυτούς που σύμφωνα με κατάθεση που δόθηκε στο δικαστήριο αυτούς που αγόρασαν τα εκρηκτικά, οι οποίοι είναι εγκληματικά στοιχεία.
Η αστυνομία πιστεύει ότι βρίσκεται πολύ κοντά στην εξιχνίαση της υπόθεσης, ενώ εξασφαλίστηκε και διάταγμα αποκάλυψης των τηλεπικοινωνιακών δεδομένων των οκτώ υπόπτων, ώστε να εξασφαλιστεί αδιάψευστη μαρτυρία για τις επαφές που είχαν τόσο μεταξύ τους όσο και με τρία άλλα πρόσωπα, αφού η αστυνομία κάνει λόγο για προσέγγιση μεταξύ τους, αλλά και για προσέγγιση των συγκεκριμένων προσώπων ώστε να τους πωλήσουν τα εκρηκτικά.
Ακόμα ένα άλλο ζήτημα είναι η συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση, κάτι που διερευνάται εναντίον των οκτώ, αλλά ο ανακριτής, δεν θέλησε να αποκαλύψει περισσότερα.
Δηλώσεις για το θέμα έκανε σήμερα και ο Υπουργός Άμυνας, λέγοντας ότι η Εθνική Φρουρά διεξάγει πειθαρχική έρευνα αναφορικά με την υπόθεση της κλοπής εκρηκτικών από το στρατόπεδο στην Παλώδια.
«Βρισκόμαστε», επανέλαβε «στο σωστό δρόμο και αυτό σημαίνει ότι δεν έχουμε πέσει έξω σε ό,τι αφορά τις αρχικές εκτιμήσεις γύρω από τον τρόπο που έγινε η κλοπή και γύρω από τα πρόσωπα πιθανόν να ενέχονται.
Από τη στιγμή, συνέχισε, που το Δικαστήριο αποφάσισε την προσωποκράτηση των δύο στρατιωτικών, αυτό σημαίνει ότι βρισκόμαστε στον σωστό δρόμο διότι πείστηκε το Δικαστήριο και η Αστυνομία ότι αυτοί οι δύο έχουν σχέση με την όλη υπόθεση.
Οι ανακριτές, είπε, γνωρίζουν και τα κίνητρα και την τύχη αυτών των εκρηκτικών, γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα αλλά αυτά δεν είναι δημοσιοποιήσιμα. Ασφαλές συμπέρασμα, σημείωσε, μπορεί να βγει μόνο με καταθέσεις, οι οποίες θα είναι καταθέσεις παραδοχής.
Κληθείς, τέλος, να σχολιάσει δημοσιεύματα που φέρουν τα κλαπέντα πυρομαχικά να έχουν σταλεί στο εξωτερικό για να χρησιμοποιηθούν από τρομοκρατικές οργανώσεις, κυρίως στην Ελλάδα , ο Υπουργός Αμυνας είπε ότι υπάρχουν φήμες για αυτό το θέμα, «φήμες που κάνουν ζημιά», διότι αποπροσανατολίζουν τον κόσμο, δημιουργώντας φοβία και λειτουργούν εναντίον των ανακρίσεων.
Είναι φήμες, ανέφερε, «δεν μπορείς, όμως, να διαψεύσεις αλλά ούτε και να επιβεβαιώσεις», καλώντας τα ΜΜΕ να είναι προσεκτικά στη μετάδοση τέτοιων ειδήσεων, οι οποίες μπορούν να επηρεάσουν ακόμα και το ανακριτικό έργο.

"Το παν είναι να είναι κανείς προσωπικότης. Όλα τα άλλα, εξουσία, πλούτη, ισχύς, επιρροή, τιμές και δόξα, δεν είναι τίποτα απέναντι αυτού."

Ι. Μεταξάς - paintinghome«Χαίρε Ελλάς, Χαίρε πατρίς μου! Τα παθήματα με εδίδαξαν πολλά. Δεν σκέπτομαι να διασκεδάσω. Ο βίος μου θα είναι ιερατεία υπέρ του καλού κ’ αγαθού». – Ιωάννης Μεταξάς ως  φεύγων με υποτροφία για την Ακαδημία Πολέμου του Βερολίνου, εν 25 Αυγούστου 1899.
 
Νέον Φάληρον, 30 Ιουνίου 1921
«Όταν οι Έλληνες αντί εθνικών ονείρων αποκτήσωσι εθνικούς σκοπούς, τότε μόνον θα δυνηθώμεν να δημιουργήσωμεν ζωντανόν κράτος εν Ανατολή. Σκοπός δε δεν είναι η εκπλήρωσις ονείρων αλλ’ εκπλήρωσις ανάγκης της ζωής».
28 Οκτωβρίου 1940
«Θα νικήσωμεν! Αλλά δια τους Έλληνας υπέρ την Νίκην η Δόξα.»

5 Ιανουαρίου 1941
«…Όλα γυρίζουν στο κεφάλι μου. Αλλά ατάραχος!
Από Αγγλους εγκατάλειψις από Γερμανούς επίθεσις .- Ο χειμώνας απειλητικός –
Θάρρος! Θάρρος! Ας πέσουμε σαν άνδρες.»

7 Ιανουαρίου 1941
«Τι αγάπη μου έχουν όλοι! Και που να τα περιγράψω όλα τα δείγματα της αγάπης και της αφοσιώσεως.
Αλλά εγώ δεν υψούμαι, μένω ταπεινός και
μόνοι μεγάλοι είναι ο Θεός και εις την Ελλάδα ο Λαός της».

Μία γενοκτονία σε εξέλιξη και εμείς μιλάμε για Business και υφαλοκρηπίδες.

Δημοσιεύθηκε από olympiada

Διαβάστε με προσοχή αυτά που ακολουθούν. Θα καταλάβετε ακριβώς τα κίνητρα αυτών που μιλούν για “συνεργασίες”, “Φιλίες” και …ανθρώπινα δικαιώματα!
Θα καταλάβετε ότι το σύστημα περιμάζεψε και καλοτάιζε ελεεινά υποκείμενα χαμηλής νοημοσύνης και ανυπάρκτου ηθικής, με μόνο σκεπτικό να κάνουν τα μυαλά των πολιτών “κομπόστα”. Με το αζημίωτο.
Πως είναι δυνατόν να μιλάμε σοβαρά για γκρίζες ζώνες, υφαλοκρηπίδες, συνεργασίες με γενοκτόνους;
Πως είναι δυνατόν να μιλάμε για “πράσινη ανάπτυξη”, δικαιώματα των κόκκινων Χμερ και “κοινωνικούς αγώνες” της πορτοφόλας, όταν ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ μετά τον β’ Παγκόσμιο πόλεμο;
Διαβάστε για να καταλάβετε πόσο απλός και ξεκάθαρος είναι ο αγώνας. Χωρίς ιδεολογικές περικοκλάδες, χωρίς αμφισβητίες και “πουρκουάδες”. Ο οργανισμός έχει καρκίνο και το εξασθενημένο ανοσοποιητικό του, άνοιξε την πόρτα στα μικρόβια. Ρωτήστε τον γιατρό σας για να σας πει με ποιά σειρά πρέπει να γίνει η θεραπεία (σε επόμενο άρθρο).
Έδωσε μια σκληρή μάχη για 23 ολόκληρα χρόνια στην κατεχόμενη Βόρεια Κύπρο. Υπέμενε τα πάνδεινα, για να προσφέρει μόρφωση στα λιγοστά εγκλωβισμένα Κυπριόπουλα και για να δίνει κουράγιο στους χιλιοταλαιπωρημένους συγχωριανούς της. Σήμερα, ζει με τις μνήμες της, σ’ ένα προάστιο της Λευκωσίας όπου ακόμα και το προσφυγικό λιτό σπιτάκι της, το απαίτησε, γιατί κυβερνητικοί παράγοντες της είπαν ότι δεν το δικαιούται!

Η Ελένη Φωκά, μια πραγματική Κυρία, μια ζωντανή ηρωίδα, μεγάλωσε στην Αγία Τριάδα Γιαλούσας στο Ριζοκάρπασο. Ήταν η μεγαλύτερη από τα εννέα παιδιά της Λουκίας και του Λύσανδρου Φωκά (πέντε κορίτσια και τέσσερα αγόρια). Αγροτική οικογένεια. Αγροτικές εργασίες, καπνά, ελιές , χαρούπια, σιτηρά. Τα παιδιά βοηθούσαν κάθε μέρα στις δουλειές αλλά ο πατέρας είχε μεγάλη επιθυμία να μορφώσει στα παιδιά του.
Μόνον η Ελένη και άλλη μια αδελφή της πρόλαβαν να σπουδάσουν . Όλα τα άλλα παιδιά τα πρόλαβε η εισβολή. Όταν έγινε το κακό, η Ελένη ήταν 24 ετών, πτυχιούχος οικιακής οικονομίας Ελληνικού πανεπιστημίου. Από το 1973 είχε διοριστεί ως εκπαιδευτικός.
Το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου και η εισβολή της 20ης Ιουλίου του 1974, την βρήκε στο σπίτι της στην Αγία Τριάδα.
Θυμάται για εκείνη τη μέρα: «Βλέπαμε τα πλοία και τα αεροπλάνα με φόβο και τρόμο. Στη 2η εισβολή στις 15 Αυγούστου, οι Τούρκοι ήρθαν και στην Γιαλούσα. Νωρίτερα, είχαν αποκόψει τη χερσόνησο της Καρπασίας και έτσι δεν μπορούσαμε να φύγουμε.
Μοναδική παρηγοριά της είναι οι κάκτοι και τα λουλούδια της
Ακούσαμε τα νέα της αποκοπής του δρόμου από το ραδιόφωνο. Τρομάξαμε. Φώλιασε ο φόβος μέσα μας. Εκείνη τη μέρα ο πατέρας μου ήταν στους αγρούς. Έτρεξα με το ποδήλατο να του πω ότι έπρεπε να γυρίσει αμέσως στο σπίτι. Στο δρόμο έβλεπα κόσμο να τρέχει και να κλαίει.
Μόλις μπήκαν οι Τούρκοι στο χωριό, έκαναν κέρφιου (σ.σ. περιορισμό στην κυκλοφορία των ατόμων). Ρήμαξαν όλα τα καταστήματα. Μας μάζεψαν στην εκκλησία λίγο μετά το μεσημέρι. Μπήκαν με τα τανκς και οι προπομποί τους φώναζα με ντουντούκες ό,τι έπρεπε να μαζευτούμε στην εκκλησία.
Μάζεψαν όλους τους άνδρες. Από τον πατέρα μου που ήταν ηλικιωμένος έως τον μικρότερο αδελφό μου που ήταν μαθητής γυμνασίου. Όλους τους πήγαν στα Άδανα. Μόνον ο ένας αδελφός μου που ήταν στρατιώτης σώθηκε.
Τους πήραν με τα λεωφορεία. Όλα ήταν βαμμένα με μαύρη μπογιά. Ακόμα και τα τζάμια των αυτοκινήτων. Τους πήγαν στον ξενοδοχείο Ντόουμ στην Κερύνεια. Εκεί απελευθέρωσαν τον πατέρα μου γιατί ήταν ηλικιωμένος. Τα αγόρια τα πήραν…
Τα κορίτσια τα βίασαν… πολλά κορίτσια βίασαν… Μακάρι να μη ζούσαμε… Ζήσαμε όμως και ο πόνος του κάθε συγχωριανού ήταν πόνος όλων των υπολοίπων. Οι Τούρκοι χρησιμοποιούσαν του βιασμούς για να σκορπίσουν τον φόβο. Τελικά δεν άφησαν άνθρωπο χωρίς να τον βασανίσουν».
Εγκλωβισμένες στο φόβο ζωές
Ελάχιστες φωτογραφίες από τη ζωή 23 χρόνων στην κατεχόμενη Κύπρο
Η Μεγάλη Δασκάλα της Κύπρου, αφηγείται όσα έζησε με το βλέμμα βυθισμένο στις πολύπικρες μνήμες. Δεν μιλάει ποτέ στους δημοσιογράφους. Σήμερα κάνει μια εξαίρεση, εκείνη ξέρει μόνον τον λόγο. Αφηγείται, μιλάει, κλείνει τα μάτια σαν να πνίγει έναν πόνο. Αφήνει τον θρήνο της νιότης της να πλανηθεί στο φτωχικό της. Είναι Κυριακή πρωί και από τη πόρτα της ο ήλιος δρασκελά το κατώφλι, λες και προσπαθεί να της ζεστάνει την καρδιά… Και η κυρία Φωκά συνεχίζει:
Εξόρμηση των εγκλωβισμένων κυπριόπουλων στην παραλία με την Ελένη Φωκά σε νεαρή ηλικία
«Οι άνδρες έπρεπε να παρουσιαστούν τρεις και τέσσερις φορές την ημέρα στο κέντρο του χωριού. Με τα μάτια ακίνητα σαν άγαλμα. Αν κοίταζε κάποιος αλλού, τον κτυπούσαν βάναυσα.
Δεν μπορούσες να βγεις έξω από το σπίτι σου. Αν κάποιος έπρεπε να κινηθεί όπως ο πατέρας μου που είχε ζώα και έπρεπε να τα ταΐσει, έπρεπε να πάρει άδεια. Σε 10-15 μήνες μας πήραν και τα σιτηρά και τα καπνά και τα χαρούπια και τα ζώα. Έφεραν και τους εποίκους που μας κτυπούσαν κάθε φορά που προσπαθούσαμε να αντιδράσουμε στις κλοπές τους.
Κτύπησαν τον πατέρα μου τρεις φορές όταν πήγαν να του κλέψουν τα προϊόντα της σοδιάς. Και όταν πήγε να διαμαρτυρηθεί, βρέθηκε στη φυλακή».
Η φωνή της κυρίας Ελένης ακούγεται ραγισμένη: «Περιουσία δεν είχαμε, ασφάλεια δεν είχαμε, διακινδυνεύαμε κάθε στιγμή. Βίαζαν τα κορίτσια και φυλάκιζαν και κτυπούσαν τα αγόρια για να μας υποχρεώσουν να φύγουμε. Αν και υπήρχε απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας που προέβλεπε ότι μπορούσαμε να αποφασίσουμε που θα ζήσουμε, ωστόσο εκδιώχθηκε ο κόσμος υπογράφοντας μάλιστα εκβιαστικά ότι «δια της ιδίας θελήσεως» έφευγε. Δεν ξέρουμε τα μαρτύρια του καθ ενός. Ξέρω τα δικά μου… Αναγκαστικά ο κόσμος έφευγε. Κυρίως για να προστατεύσουν τα μικρά παιδιά τους».
http://olympiada.files.wordpress.com/2010/08/16_20_2009_100.jpg?w=300Αναμνηστική φωτογραφία της Μεγάλης Δασκάλας της Κύπρου, Ελένης Φωκά με μερικούς από τους εγκλωβισμένους μαθητές της
Κλείνει τα μάτια. Σταματά την αφήγηση. Τα τελευταία της λόγια με κτυπάνε σαν χιλιάδες σφυριά τα μηνίγγια. Πως είναι δυνατόν να πονάς με μιαν αφήγηση; Κι όμως πονάς. Η καρδιά σφίγγεται. Το μυαλό πάλλεται σαν να απειλεί το κεφάλι με έκρηξη. Ποιος μπορεί να ξέρει τι έζησε αυτός ο άνθρωπος, αυτή η γυναίκα στα χέρια των Τούρκων, όταν νέα κοπέλα ακόμα, αποφάσισε με μοναδικό της όπλο τον «τσαμπουκά» της, να πολεμήσει τους βάρβαρους κατακτητές για να προστατέψει τους μαθητές της αλλά και για να κρατήσει, να διατηρήσει την ελληνικότητα της τουρκοπατημένης πατρίδα της, με την ελπίδα ότι κάποια μέρα θα έρθει βοήθεια… Μα όσο ο Λεωνίδας περίμενε τη βοήθεια από τους Αθηναίους, άλλο τόσο και η Ελένη Φωκά, περίμενε και περίμενε…
Η κυρία Ελένη, με μάτια χαμένα στο χρόνο, βουρκωμένη, συνεχίζει, περιγράφοντας τα γεγονότα που έμειναν ανεξίτηλα χαραγμένα στο μυαλό και τη ψυχή της: «Και οι βιασμοί που ακούγαμε, ήταν συγκλονισμός, αλλά και να κτυπούν κάθε νύχτα το σπίτι του άλλου ήταν τρόμος. Ξαφνικά να κτυπούν την πόρτα σου μες τη νύχτα…»
http://olympiada.files.wordpress.com/2010/08/16_20_2009_091.jpg?w=300Από την καθημερινή ζωή στο κατεχόμενο Ριζοκάρπασο της Κύπρου
Το γαϊδούρι ήξερε…

«Οι έποικοι μας πήρα τα ζώα μας. Πέντε βόδια, κατσίκες, πρόβατα, όλα. Ο πατέρας μου κατάφερε και κράτησε ένα ζώο γιατί ένας αστυνομικός του ζήτησε να του το μεγαλώσει. Ξέχασε όμως ο ντερβίσης να έρθει και ο πατέρας μου τα αύξησε τα ζώα. Ήρθαν όμως οι έποικοι και του πήραν έξι από αυτά. Κι όταν ο πατέρας μου το κατήγγειλε, ο Τούρκος αστυνομικός του είπε ότι «εγώ θα σου βρω τον ένοχο ακόμα κι αν χρειαστεί να βρω τα κόκαλα του ζώου». Ακόμα και το γαϊδούρι μας έκλεψαν. Και το καημένο αφού άλλαξε δώδεκα χέρια, ξέφυγε και ήρθε μόνον του στο σπίτι μας. Είναι αστείο αλλά ο τούρκος που υποστήριζε ότι ήταν το ζώο δικό του, έφερε δώδεκα άτομα για να βεβαιώσουν την κυριότητα του γαϊδουριού.

Μας έλεγαν: βλέπεις τι έπαθε η κόρη του τάδε; Έτσι θα πάθει και η κόρη σου. Κυρίως βίαζαν παιδιά πολυμελών οικογενειών… Κι εμένα προσωπικά…».
Σταματά. Σκύβει το κεφάλι. Κρύβει το πρόσωπό της μέσα στις χούφτες της και συνεχίζει με οργισμένη φωνή. «Ότι θέλεις σκέψου», μου λέει. Δεν θέλει να ανακαλέσει στη μνήμη της ό,τι από τους εισβολείς υπέστη η ίδια. Βρίσκει όμως τη δύναμη και συνεχίζει: «Πέρα από το θάνατο και το ανάθεμα δεν υπάρχει άλλος θάνατος. Έτσι αποφάσισα να παραμείνω στο κατεχόμενο χωριό μου. Ήξερα πια τι με περίμενε. Και οι Τούρκοι φρόντιζαν κάθε μέρα να μας θυμίζουν ότι ήμασταν ανεπιθύμητοι. Τον πατέρα μου τον βασάνιζαν πολύ. Εκείνος φώναζε και φώναζε και μαζί μου γιατί εγώ δεν ήθελα να φύγω. Είχε αγανακτήσει.
Έκλεψαν όλα τα πράγματα του σχολείου. Επέβαλλαν φόρους στον πατέρα μου αν και μας εκμεταλλεύονταν την περιουσία. Εκείνος δεν πλήρωσε και του έβαλαν πρόστιμο. Το πλήρωσε τελικά ένας κύπριος για να μην τον πάρουν φυλακή. Ήταν ο οδηγός του λεωφορείου του χωριού. Φυσικά του επέστρεψα του ανθρώπου τα χρήματα.
Πέρασε ο Ιούλιος, ο Αύγουστος του 1974 και τον Σεπτέμβρη άρχισαν τα σχολεία. Είχαν μείνει στα κατεχόμενα της Β. Κύπρου κι άλλοι εκπαιδευτικοί αν και οι Τούρκοι τους υποχρέωσαν να κάνουν αίτηση να φύγουν.
Οι Τούρκοι βρώμιζαν το σχολείο
Ήταν εκεί η οικογένεια της διευθύντριας του σχολείου Θάλειας Καουτζιάνη. Συνέλαβαν τον άντρα της και ήταν αγνοούμενος. Κακοποιούσαν τον γιό της κάθε μέρα. Έμεινε εκείνη. Άρχισαν άλλα προβλήματα και αναγκάστηκε η διευθύντρια να φύγει. Κι άλλες εκπαιδευτικοί που είχαν μείνει, αναγκάστηκαν να φύγουν εξ’ αιτίας των καθημερινών προβλημάτων. Έφυγαν όλοι. Έμεινα εγώ. Δεν μπορούσα να ζητήσω από τους Τούρκους να μου επιτρέψουν να μείνω. Ήρθαν όμως κάποιοι γονείς και με παρακάλεσαν: «Δεν θέλουμε να μάθουν γράμματα αλλά να τα αφήνουμε στα χέρια σας για ασφάλεια». Έτσι, μου είπαν να γράψω στο υπουργείο. Εκεί ήταν δύο ακόμα δασκάλες. Έστειλα την επιστολή στο Υπουργείο Παιδείας και μετά από ένα ολόκληρο χρόνο έδωσαν την άδεια να λειτουργήσει το σχολείο.
Ζήσαμε πολύ σκληρές συνθήκες. Καθημερινά στο σχολείο έρχονταν οι Τούρκοι και λέρωναν με ακαθαρσίες στη βεράντα του σχολείου. Πετούσαν στην πόρτα τις ακαθαρσίες τους. Ή τις κρεμούσαν στο πόμολο της πόρτας μέσα σε νάιλον σακούλα. Φώναζα τους στρατιώτες των Ηνωμένων Εθνών να τα δουν. Αισθανόμουν ικανοποίηση όταν αποκαλούσαν ζώα, γαϊδούρια τους Τούρκους. Τις τουαλέτες τις καθάριζα νωρίς το πρωί πριν έρθουν τα παιδιά γιατί αυτά δεν έφταιγαν….
Αλλά φυσικά όσο τα καταγγέλλαμε, τόσο ποιο πολλά γίνονταν. Ακόμα και μέσα στην εκκλησία λέρωναν…
Όταν ζητούσαμε υλικά, χλωρίνες κλπ τα έφερναν τα παιδιά απ τα πράγματα που έστελλαν οι συγγενείς των εγκλωβισμένων στις οικογένειες.

Μας έκοβαν το νερό. Έβγαζα το νερό από το πηγάδι και το μεταφέραμε σε δοχεία και με αυτό καθαρίζαμε το σχολείο. Άλλοτε έριχναν ψόφια ζώα μέσα στο ντεπόζιτο του νερού για να μη μπορούν τα παιδιά να το χρησιμοποιήσουν. Τα έδειχνα αυτά όλα στα Ηνωμένα Έθνη και γι αυτό θεωρήθηκα ενοχλητική από τους Τούρκους.
Τα παιδιά τα εκφόβιζαν ότι θα τα σκοτώσουν, ότι θα τα βιάσουν. Και βίασαν παιδιά κάτω των 14 ετών. Ζήτησα από τους γονιούς να τα φέρουν κοντά μας. Όταν κάποιος γονιός δεν μπορούσε, πήγαινα εγώ να τα πάρω. Έξω από την πόρτα της τουαλέτας του σχολείου, στεκόμουν πάντα κάθε φορά που ένα παιδί έπρεπε να κάνει χρήση ή έστελλα τα παιδιά δύο- δύο. Γιατί τα κακοποιούσαν, τα έδερναν οι Τούρκοι στρατιώτες και οι έποικοι.
Όσο για τα βιβλία δεν μας έδιναν. Έστελλε το Υπουργείο αλλά τα κρατούσαν τα κατοχικά στρατεύματα. Και όταν μας έδιναν κάποια γύρω στο Φλεβάρη, δεν μας έδιναν τον τρίτο ή τον τέταρτο τόμο. Έτσι δυσκόλευαν το έργο μου ακόμα πιο πολύ. Γι αυτό και χρησιμοποιούσαμε τα παλιά βιβλία. Ήταν ένας συνεχής πόνος. Μια διαρκής αγανάκτηση. Αισθανόμασταν μετέωροι. Δεν είχαμε που να πιαστούμε, που να κρατηθούμε και η κυπριακή κυβέρνηση δεν μπορούσε να μας βοηθήσει.
Ακόμα και τα τζάμια, μας τα έσπαζαν, τα κεραμίδια μας τα έπαιρναν και έτρεχαν τα νερά μέσα στις αίθουσες. Όταν ζητούσαμε τζάμια ή κεραμίδια, η κυπριακή κυβέρνηση μας έστελλε ακόμα και τουρκοκύπριους να μας τα φτιάξουν. Την επόμενη μέρα όμως πάλι τα τζάμια έσπαγαν και τα κεραμίδια …έφευγαν. Μέχρι και τις λάμπες μας έκλεβαν».

http://olympiada.files.wordpress.com/2010/08/16_20_2009_114.jpg?w=300Αν και νεαρή κοπέλα και η ίδια, η κ. Ελένη Φωκά, διατήρησε τότε αυξημένο το αίσθημα της ευθύνης έναντι των αθώων παιδιών.
«Κάποια στιγμή τα περίπου 200 Κυπριόπουλλα μου, βρέθηκαν στο ίδιο σχολείο με 200 παιδιά εποίκων, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να συμβιώσουν στο ίδιο προαύλιο. Τα Τουρκάκια κτυπούσαν τα παιδιά μας. Έτσι φρόντιζα να μη βγαίνουμε διάλειμμα ταυτόχρονα. Διαμαρτυρήθηκα και στα Ηνωμένα Έθνη και στις τουρκικές δυνάμεις αλλά ποιος να με ακούσει.
Τελικά κατάφερα να απομακρύνουν τα Τουρκάκια με τη βοήθεια των Ην. Εθνών».
Έγραψε στον Κόφι Ανάν – την εξαπάτησε ο Πρόεδρος της Κύπρου
Η Μεγάλη Δασκάλα της Κύπρου, θυμάται κάποιες φορές όπου τα Ηνωμένα Έθνη ή και οι κατοχικές δυνάμεις δεν της επέτρεπαν να διακινηθεί στα κατεχόμενα: «Έπρεπε να με ελέγξουν σε τρία-τέσσερα σημεία όταν έπρεπε να φύγω από το χωριό. Όταν με πήγαιναν στο νοσοκομείο στην Βόρεια Κύπρο, με έβαζαν από τη πίσω πόρτα. Αλλά τα φάρμακα που μου έδιναν φοβόμουν να τα πάρω. Κάνει ευσυνείδητα τη δουλειά του ο γιατρός; Σκεφτόμουν. Αναγκαστικά έστελλα τη συνταγή στις ελεύθερες περιοχές.
Στη Γιαλούσα πέθαναν και άτομα από την «ιατρική περιποίηση». Έγραψα στον Κόφι Ανάν, στην Κυπριακή Δημοκρατία, στα Ηνωμένα Έθνη, λέγοντας ότι ήταν δικαίωμά μου να έχω ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.
Τουρκική ταυτότητα
Τέσσερις φορές μας ζήτησαν να βγάλω Τουρκική ταυτότητα. Έρχονταν μεσάνυχτα στα σπίτια μας. Το ρεύμα, μας το είχαν κόψει. Έβαζαν ένα πανί λευκό μέσα στο σκοτάδι για να μου βγάλουν φωτογραφία. Αυτό δεν το δέχθηκα ποτέ. Γι αυτό το λόγο δεν μου επέτρεπαν να έρθω στις ελεύθερες περιοχές.
Τελικά αφού είδαν οι τουρκικές Αρχές ότι δεν άλλαζα την απόφαση μου, ότι δεν ήθελα να βγάλω τουρκική ταυτότητα, μου έδωσαν μια επιστολή του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Γλαύκου Κληρίδη που μου έγραφε να έρθω στις ελεύθερες περιοχές και όταν αποθεραπευτώ να γυρίσω πίσω.

Ωστόσο από το 26 Μαΐου 1997 δεν μου επέτρεψαν να επιστρέψω στα κατεχόμενα. Έχασα έτσι το σπίτι μου, μου έκλεισαν και το σχολείο. Ήταν του Αγίου Συνεσίου, δεν θα το ξεχάσω. Πήγα στον Άγιο Συνέσιο στο Ριζοκάρπασο. Πήγα μαζί με τα παιδιά. Ήρθε Υπηρεσία των Ηνωμένων Εθνών γιατί πήρα τηλέφωνο στο ΡΙΚ και είπα ότι ζητούσα να έρθω στις ελεύθερες περιοχές για λόγους υγείας. Ήμουν τότε 46 ετών. Προηγουμένως ένας αξιωματικός των Ηνωμένων Εθνών είπε ότι η Φωκά δεν έχει κανένα πρόβλημα. Πήρα σβάρνα τα σπίτια των τουρκοκυπρίων και βρήκα τηλέφωνο και μίλησα στο ΡΙΚ. Έτσι όταν ήρθαν να μου πουν ότι θα πήγαινα στις ελεύθερες περιοχές χάρηκα πολύ. Μάλιστα ασπάστηκα και τους αξιωματικούς των Ηνωμένων Εθνών που τάχα με …βοήθησαν. Δεν είχα τότε αντιληφθεί το κρυφό παιχνίδι που έπαιξαν σε βάρος μου όλοι.
Όταν έφθασα στην ελεύθερη Κύπρο, ήρθε κάποιος αξιωματούχος και μου είπε: «Ε! μέχρι να ανοίξουν και τα σχολεία τον Σεπτέμβρη….»
Τότε κατάλαβα ότι υπήρξε συνέργεια των κυπριακών Αρχών και των Ηνωμένων. Εθνών για τον σιωπηλό εκτοπισμό μου.
Τέσσερις φορές προσπάθησα να επιστρέψω. Με κτύπησαν στο Λήδρα Πάλας (σ.σ. Ξενοδοχείο στην Πράσινη Γραμμή) οι Τουρκικές δυνάμεις. Επέμενα και για ένα μήνα πήγαινα κάθε μέρα στην «Πράσινη Γραμμή» αλλά δεν μου επέτρεπαν να συνεχίσω για τη Βόρεια Κύπρο. Με ταλαιπωρούσαν και καθυστερούσαν και τους εγκλωβισμένους που περίμεναν μέσα στα λεωφορεία για να γυρίσουν στα σπίτια τους. Κάποια μέρα με παρακάλεσαν και οι εγκλωβισμένοι : «Ελένη λυπήθου μας κατέβα από το λεωφορείο».

Το «ευχαριστώ» της Κυπριακής Δημοκρατίας
Η ηρωίδα δασκάλα, δίδαξε επί 23 χρόνια τα σκλαβωμένα Κυπριόπουλα στην κατεχόμενη Κύπρο. Πώς εκφράστηκε άραγε το «Ευχαριστώ» της Κυπριακής Κυβέρνησης»γι αυτή της την προσφορά;
«Καμία προσοχή, καμία επικοινωνία. Από την ημέρα που ήρθα αντιμετώπισα την αδιαφορία. Ούτε κάποια υπηρεσία, ούτε κάποιος Υπουργός, ή Βουλευτής, ή Διευθυντής του Υπουργείου Παιδείας δεν ενδιαφέρθηκαν να ρωτήσουν για την περίπτωσή μου. Μάλιστα όταν μου ήρθε διορισμός από το Υπουργείο Παιδείας μου είπαν ότι ήμουν «οκνηρή» και γι αυτό δεν ήθελα να εργαστώ εδώ. Ενώ αυτή ήταν η διαμαρτυρία μου για την απομάκρυνσή μου από το δικό μου σχολείο.
Όταν εκτοπίστηκα, δεν είχα φέρει μαζί μου τίποτα από τα πράγματά μου. Όλα έμειναν εκεί στο Ριζοκάρπασο και τα έκλεψαν. Μόνο μια καλή κυρία πήγε στο σπίτι μου και βρήκε μία σημαία από τις δύο τις ελληνικές που είχα σπίτι και μου την έφερε. Την είχε τυλίξει μέσα σε μια νυχτικιά για να μη τη δούνε …. (σ.σ. κλαίει). …Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για τίποτα.
– Κάποιο από τα παιδιά που διδάξατε εκεί, ήρθε να σας δει εδώ στην Αγλαντζιά;
– Δυστυχώς όχι.
– Κανένας;
– Κανένας. Δεν έχω απαίτηση. Ξέρω ότι η ζωή είναι σκληρή για όλους όπως τη βιώνω κι εγώ. Εύχομαι βέβαια να είναι όλα τα παιδιά μου καλά.

http://olympiada.files.wordpress.com/2010/08/16_20_2009_030.jpg?w=300